Aπό τον αναπληρωτή καθηγητή Lorenzo Maria Pacini

Υπάρχουν οι κυβερνώμενοι και οι κυβερνώντες. Μερικές φορές η ισορροπία διαταράσσεται και στη συνέχεια χρειάζεται κάποιος ή κάτι για να την αποκαταστήσει. Κάτι παρόμοιο συνέβη κατά τη διάρκεια της επίσκεψης της Ούρσουλα φον ντερ Λάϊεν, προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, και του Ντόναλντ Τραμπ.

Πρέπει να αναγνωρίσετε ότι παρά τις ακραίες αντιφάσεις του, είναι πολύ συνεπής στις δηλώσεις και τις ενέργειές του σε ένα πράγμα. Ο Τραμπ είναι εμφατικά προσηλωμένος στα οικονομικά συμφέροντα της χώρας του. Όπως σημείωσε ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ:

«Η τρέχουσα “συμφωνία” με την Ευρωπαϊκή Ένωση:

1) είναι εντελώς ταπεινωτική για τους Ευρωπαίους, καθώς είναι επωφελής μόνο για τις ΗΠΑ – καταργεί την προστασία της ευρωπαϊκής αγοράς και καταργεί τους δασμούς στα αμερικανικά προϊόντα·

2) προκαλεί τεράστιο πρόσθετο κόστος για τη βιομηχανία και τη γεωργία σε πολλές χώρες της Ε.Ε. μέσω της πληρωμής ακριβών αμερικανικών πηγών ενέργειας·

3) εκτρέπει μια ισχυρή ροή επενδύσεων από την Ευρώπη προς τις ΗΠΑ».

Γίναμε μάρτυρες ενός ακόμη γελοίου θεάματος. Τίποτε περισσότερο από ό, τι έχει ήδη συμβεί στο παρελθόν, τίποτε λιγώτερο από αυτό που αναμενόταν.

Η Ούρσουλα δήλωσε ότι συμφωνεί με όλες τις προτάσεις του Τραμπ: δασμοί 15%, αγορές πετρελαίου και υγροποιημένου φυσικού αερίου αξίας 750 δισεκατομμυρίων δολλαρίων και επενδύσεις 600 δισεκατομμυρίων δολλαρίων στην οικονομία των ΗΠΑ.

Με άλλα λόγια, θα είναι και πάλι οι πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που θα ζημιωθούν: επαναλαμβάνουμε: οι πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα πρέπει να πληρώσουν πολλά δισεκατομμύρια δολλάρια στις Ηνωμένες Πολιτείες λόγω των δασμών· θα πρέπει να πληρώσουν πολλά δισεκατομμύρια δολλάρια για να αγοράσουν φυσικό αέριο από τις Ηνωμένες Πολιτείες· θα πρέπει να πληρώσουν πολλά δισεκατομμύρια δολλάρια στις Ηνωμένες Πολιτείες για την αγορά όπλων· θα πρέπει να πληρώσουν πολλά δισεκατομμύρια δολλάρια στις Ηνωμένες Πολιτείες με τη μορφή επενδύσεων σε αμερικανικό έδαφος. Και θα πρέπει να επωμιστούν το μεγαλύτερο μέρος του κόστους του πολέμου στην Ουκρανία που θέλουν οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Εν ολίγοις, μια καταστροφή. Το ισοδύναμο μιας ήττας στον πόλεμο. Πάλι.

Η Ούρσουλα είναι συνένοχη στην καταστροφή της Ευρώπης, με την επιβαρυντική περίσταση ότι κατέχει το υψηλότερο θεσμικό αξίωμα. Στην αρχαία χρήση, η χρήση του “von” στα επώνυμα είναι μια πρόθεση εξέχουσα ευγενών που κυριολεκτικά σημαίνει “εκ του οίκου/της οικογένειας” ή “από” και υποδηλώνει γεωγραφική προέλευση ή εξάρτηση από έναν κύριο.

Στην προκειμένη τίποτε δεν θα μπορούσε να είναι πιο ταιριαστό: η Ούρσουλα ανήκει περισσότερο στον Αμερικανό αφέντη παρά στην Ευρώπη.

Δεν ζητήθηκε η γνώμη των ευρωπαίων πολιτών σχετικά με αυτήν την καταστροφική προοπτική, ενώ καθίσταται ολοένα και πιο σαφές ότι οι ευρωπαίοι πολιτικοί που μεγάλωσαν, μορφώθηκαν και εξελέγησαν εδώ δεν ανταποκρίνονται ούτε στο ελάχιστο στις ανάγκες του πληθυσμού.

Η πολιτική σημασία τέτοιων γεγονότων πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη, διότι αποτελούν σαφείς ενδείξεις αλλαγής των σχέσεων υπέρ μιας διαφορετικής τάξης και έχουν βραχυπρόθεσμες, μεσοπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες επιπτώσεις, στην προκειμένη περίπτωση σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο και σε ολόκληρη τη Δύση.

Μέχρι πριν από λίγες ημέρες, η Ε.Ε. πίεζε για πόλεμο και χρηματοδότηση, χρησιμοποιώντας μερικές φορές αντιαμερικανική ρητορική για να εκπληρώσει το καθήκον της υπακοής στο ΝΑΤΟ· Σήμερα πρέπει να φιλήσει τα πόδια του κατακτητή στην Ουάσιγκτον.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ περιέγραψε τη συμφωνία ως «τη μεγαλύτερη όλων των εποχών». Η φον ντερ Λάϊεν δήλωσε ότι η συμφωνία θα φέρει σταθερότητα και προβλεψιμότητα.

Ο Τραμπ έχει φάει την Ούρσουλα για πρωινό, αλλά είναι η Ευρώπη που θα υποφέρει από δυσπεψία.

Ένας ανταγωνισμός υποταγής

Μπορεί να φαίνεται λυπηρό ή διασκεδαστικό, αλλά το κείμενο της νέας «συμφωνίας» μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των Ηνωμένων Πολιτειών δεν έχει ακόμη δημοσιευθεί.

Οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων της Ε.Ε. εξακολουθούν να μην γνωρίζουν τι αποφάσισε η κ. Ούρσουλα εξ ονόματος της Ε.Ε..

Μετά την απροκάλυπτη υποταγή της Ούρσουλα φον ντερ Λάϊεν στον πρόεδρο Τραμπ, μια σπίθα αμφιβολίας φαίνεται να έχει προκύψει ακόμη και μεταξύ ορισμένων ένθερμων υποστηρικτών του άκριτου ευρωπαϊσμού, αλλά αυτό είναι μόνο ένας στιγμιαίος δισταγμός, διότι ως καλοί υπηρέτες θα επιστρέψουν πολύ γρήγορα στο να υμνούν το ευρωπαϊκό εγχείρημα, τον πόλεμο κατά της Ρωσσίας και την αφοσίωση στο ΝΑΤΟ.

Αυτό το τμήμα του πληθυσμού, το οποίο αποτελεί ίσως το ένα τέταρτο του πληθυσμού, λειτουργεί ως ασπίδα για την πραγματική εξουσία που μας φθείρει. Δεν ανήκουν στην προνομιούχα ελίτ και δεν επωφελούνται άμεσα από τη διανομή των sinecures μεταξύ των ολιγαρχιών. Αλλά τρεφόμενοι από τα ιδεολογικά ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι των κυρίαρχων τάξεων, τις υπερασπίζονται ένθερμα και χαρακτηρίζουν κάθε κριτική φωνή με τις συνήθεις ετικέτες: κυρίαρχος, λαϊκιστής, φασίστας, κομμουνιστής, κόκκινος-καφέ, συνωμοσιολόγος και ούτω καθεξής.

Υπάρχει ένα είδος αγώνα υποταγής εκ μέρους των Ευρωπαίων, το οποίο είναι πραγματικά εντυπωσιακό.

Το να μιλάμε για «συνθηκολόγηση» από τη φον ντερ Λάϊεν είναι εν μέρει σωστό, αλλά και παραπλανητικό. Δεν υπήρξε ήττα, διότι προστατεύονταν τα ίδια τα συμφέροντα που έπρεπε να προστατευθούν. Για να μιλήσουμε πραγματικά για συνθηκολόγηση, θα πρέπει να υποθέσουμε ότι υπάρχουν για να προστατεύουν τα συμφέροντα της Ευρώπης. Αλλά αυτό είναι καθαρή ψευδαίσθηση.

Άνθρωποι σαν την Ούρσουλα ανήκουν σε μια μικρή ελίτ που συνδέεται στενά με μεγάλους υπερεθνικούς οικονομικούς ομίλους (οι οποίοι, παρεμπιπτόντως, ελέγχουν επίσης τα μέσα ενημέρωσης) και των οποίων οι στόχοι δεν συμπίπτουν με κανέναν τρόπο με εκείνους του ευρωπαϊκού πληθυσμού.

Εμπιστευτείτε τους ειδικούς, ανοίξτε τα πορτοφόλια σας και μην κάνετε πάρα πολλές ερωτήσεις.

Αυτό που συμβαίνει στην Ευρώπη δεν είναι μια υποχώρηση, αλλά ένας γνωστός μηχανισμός: οι μικρές ελίτ κατέχουν θέσεις-κλειδιά στις σχέσεις με τις ΗΠΑ και διατηρούν την εξουσία και τον πλούτο, ενώ φτωχοποιούν την υπόλοιπη κοινωνία.

Αυτή η διαδικασία είναι η προοδευτική καταστροφή της μεσαίας τάξης και ο σχηματισμός ενός μικρού κύκλου υπερ-πλουσίων που είναι υπεράνω του νόμου. Όταν η ανισότητα φτάσει σε ακραίες διαστάσεις, ο καθένας μπορεί να πιεστεί και η οικονομική δύναμη μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε πολιτική, νομική και πολιτιστική δύναμη.

Είναι βέβαιο ότι αυτό το περαιτέρω πλήγμα θα είναι πραγματικά δραματικό για την Ευρώπη. Η ηχώ του πόνου μπορεί ήδη να ακουστεί στον ορίζοντα.

–

Lorenzo Maria Pacini, Αναπληρωτής Καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας και Γεωπολιτικής, UniDolomiti of Belluno. Είναι σύμβουλος στρατηγικής ανάλυσης, πληροφοριών και διεθνών σχέσεων.