Χθες, ο Τσάρλι Κερκ δολοφονήθηκε ενώ μιλούσε σε μια πανεπιστημιούπολη στη Γιούτα.

Ακόμα προσπαθώ να αντιληφθώ το μέγεθος του γεγονότος – όχι μόνο τι συνέβη, αλλά πώς αντέδρασαν οι άνθρωποι.

Εάν έχετε περάσει κάποιο χρόνο στο διαδίκτυο τις τελευταίες 24 ώρες, θα το έχετε δει. Μια χιονοστιβάδα κοροϊδίας, πανηγυρισμών και απόλυτης χαράς από ανθρώπους που βλέπουν τους εαυτούς τους ως ηθικά δίκαιους. Αστειεύονται. Ζητωκραυγάζουν. Λένε ότι το άξιζε. Κάποιοι, μάλιστα, αποκαλούν τη δολοφονία του Τσάρλι ακόμη και δικαιοσύνη.

Αλλά ο Τσάρλι Κερκ δεν ήταν βίαιος άνθρωπος. Δεν χρειάζεται να συμφωνείς με την πολιτική του για να το αναγνωρίσεις αυτό. Δεν ήταν τρομοκράτης, δεν εισέβαλε σε κτίρια, δεν εκτόξευε απειλές, δεν ήταν καν πολιτικός. Ολόκληρη η φήμη του —είτε σας άρεσε είτε όχι— βασίστηκε στις ιδέες.

Ολόκληρη η δημόσια προσωπικότητα του Τσάρλι βασίστηκε στην ομιλία, τη συζήτηση, την αντιπαράθεση μέσω λέξεων – όχι βίας. Έστησε κυριολεκτικά τραπέζια σε πανεπιστημιουπόλεις κάτω από σκηνές που έγραφαν «ΑΠΟΔΕΙΞΕ ΜΟΥ ΟΤΙ ΚΑΝΩ ΛΑΘΟΣ».

Καλούσε σε συζήτηση. Προκαλούσε διαφωνία. Αυτό ήταν το όλο θέμα. Και τώρα είναι νεκρός γι’ αυτό.

Όταν η ομιλία γίνεται επικίνδυνη στη χρήση ή θανατηφόρα στη μαρτυρία, τι επιπτώσεις έχει αυτό στο κοινωνικό συμβόλαιο;

Αυτό θα πρέπει να σας τρομοκρατήσει. Και θα πρέπει πραγματικά να αφιερώσετε λίγο χρόνο για να σκεφτείτε σοβαρά τι θα γίνει με αυτό το κοινωνικό συμβόλαιο. Γιατί αυτό δεν αφορά μόνο τον Τσάρλι. Έχει να κάνει με την κατεύθυνση προς την οποία οδεύει αυτή η κουλτούρα.

Όπου ο λόγος αντιμετωπίζεται όλο και περισσότερο ως βία και η πραγματική βία αντιμετωπίζεται ως κάθαρση.

Αυτό που είναι ακόμη πιο ανησυχητικό είναι ότι δεν μπορείς καν να εκφράσεις την οργή σου γι’ αυτό χωρίς να σε χαστουκίσουν με κάποια ταμπέλα.

Πείτε ότι αυτό ήταν φρικτό και ξαφνικά γίνεστε ένας φασίστας συμπαθών. Πείτε ότι πιστεύετε στην ελευθερία του λόγου και θα σας αποκαλέσουν ότι είσαι Ναζί. Ας πούμε ότι θέλετε η δολοφονία μιας πολιτικής προσωπικότητας να καταδικαστεί απερίφραστα και σας λένε ότι είστε μέρος του προβλήματος.

Εδώ είμαστε. Είμαστε παγιδευμένοι σε έναν πολιτιστικό βρόχο όπου η επιθυμία να είμαστε ηθικά καθαροί υπερισχύει του ενστίκτου να είμαστε άνθρωποι.

Όπου ο φυλετισμός έχει κυριολεκτικά καταπιεί την ενσυναίσθηση.

Όπου η βία, εφόσον στοχεύει προς τη σωστή κατεύθυνση, δεν είναι απλώς ανεκτή – αισθητικοποιείται!!

Και δεν είναι μόνο μεμονωμένη γιορτή. Έχω δει ανθρώπους να κυκλοφορούν λίστες—πραγματικές λίστες! άλλων πολιτικών προσώπων, σχολιαστών ή επιρροών που θέλουν να τους δουν ως «επόμενους νεκρούς». Λες και η δολοφονία είναι πλέον ανοιχτού κώδικα. Σαν να πρόκειται για κάποιο είδος παιχνιδιού. Αυτό δεν είναι απλώς άρρωστο. Αυτό είναι ξεκάθαρα εωσφορικό.

Αυτό δεν πρέπει να αφορά πλευρές. Αυτό δεν είναι κομματικό ζήτημα. Πρόκειται για την ελευθερία του λόγου – ένα από τα πιο θεμελιώδη πράγματα του να είσαι Αμερικανός. Και το γεγονός ότι τόσοι πολλοί άνθρωποι δεν μπορούν να το δουν πια είναι απολύτως καταστροφικό.

Δεν λέω ότι ο Τσάρλι Κερκ ήταν τέλειος. Λέω ότι δεν του άξιζε να πεθάνει επειδή μιλούσε.

Και αν η πρώτη σας αντίδραση στο άκουσμα ότι κάποιος δολοφονήθηκε είναι να ανασύρετε το αρχείο με το τί ψήφιζε ή τα παλιά tweets του, ίσως να θελήσετε να αναρωτηθείτε τι έχετε πλέον γίνει.

Δεν έχουμε την πολυτέλεια να σιωπήσουμε για αυτήν την δολοφονία. Επειδή φοβόμαστε. Ή επειδή θα μας χαρακτηρίσουν. Ούτε επειδή φοβόμαστε ποια ταμπέλα μπορεί να μας κολλήσουν επειδή λέμε κάτι τόσο απλό, όπως: «Δεν του άξιζε αυτό»

Γιατί αν χάσουμε την ικανότητα να το λέμε αυτό, έχουμε ήδη χάσει πολλά, πολύ περισσότερα.

Η καρδιά μου είναι απολύτως συντετριμμένη όταν σκέφτομαι τη γυναίκα του και τα 2 παιδιά του… Δεν ξέρω τι άλλο να πω.

Αναπαύσου εν ειρήνη, Τσάρλι

Αρχική εικόνα: