Πριν από πολλά-πολλά χρόνια, σε μια μάλλον πλούσια σε έρημο περιοχή, ζούσε ένας Άραβας που δεν είχε πετύχει και πολύ από σβέρκο με τα παιδιά του.

Γέρασε και μεγάλωσε, όπως υποτίθεται ότι συμβαίνει ακόμα και στην έρημο, και μαζί του μεγάλωσαν πλέον και τα παιδιά του, ενώ η τύχη της γυναίκας του δεν αναφέρεται όπως ορίζει η ισλαμική παράδοση.

Ωστόσο, δεν έχει καμμία σημασία για την ιστορία, σε αντίθεση με το μικρό κοπάδι από καμήλες του, που αποτελούσαν σημαντικό μέρος της κινητής του περιουσίας – δεν είχε ακίνητα – κι έπειτα πώς μπορείς να τα έχεις όταν ζεις σε σκηνές στην έρημο;

Όπως συμβαίνει συνήθως, ο γερο-Άραβας κάποια στιγμή έπεσε  στο γούνινο κρεββάτι του στη σκηνή της ερήμου για να μην ξανασηκωθεί από αυτό, προετοιμαζόμενος να ξεφύγει πια από τη γήινη πανούκλα.

Αλλά πριν αφήσει την τελευταία του πνοή, θέλησε να τακτοποιήσει τις υποθέσεις του και κάλεσε τα παιδιά του κοντά του.

Για άλλη μια φορά, αναρωτήθηκε γιατί είχε μόνο τρία παιδιά, συμπεριλαμβανομένης μιας κόρης με την οποία ήταν δεμένη η καρδιά του, αλλά που δεν μετρούσε πραγματικά, εφόσον ήταν γυναίκα, σύμφωνα με τα παλιά έθιμα.

Ταυτόχρονα, του έλειπε και περίσσιος ενθουσιασμός όταν κοιτούσε τους γιους του, γιατί ο μεγαλύτερος ήταν γνωστός ότι τον έπιαναν κορόϊδο και τον έκλεβαν όλοι οι έμποροι, επειδή δεν μπορούσε να κάνει ούτε έναν απλό υπολογισμό.

Όσο για τον μικρότερο, του έλειπαν ήδη τα περισσότερα δόντια, γιατί αν και τα πήγαινε, σε κάποιο βαθμό καλά με τους αριθμούς, κάπου το “έχανε” με τα χτυπήματα των αντιπάλων του στους καθημερινούς του καβγάδες.

Όλο αυτό δεν είναι και πολύ ευχάριστο θέαμα για τον γερο-Άραβα μπροστά στο θάνατο. Από ανησυχία για τα παιδιά του, ο γέρος αποφάσισε να τους πάρει έναν σοφό σύμβουλο για το μέλλον, αλλά αντιμετώπιζε το πρόβλημα ότι δεν του έμενε πλέον χρόνος ζωής για να ψάξει να βρει έναν. Τι να κάνει, λοιπόν;

Ίσιωσε λίγο το γέρικο σώμα του πάνω στο κρεββάτι, κοίταξε σοβαρά τους απογόνους του και τους είπε ότι τώρα ήταν η ώρα να καθορίσουν τη διανομή της κληρονομιάς του.

Αγαπούσε και τους τρεις, παρ’ όλο που ο μεγαλύτερος γιος δεν σκάμπαζε, ο δεύτερος γιος το δίχως άλλο θα έχανε καμμιά ώρα κάνα μάτι πάνω στον καυγά, και η κόρη του, δεν είχε μεγάλα ελαττώματα, αλλά δυστυχώς γεννήθηκε με τον λεκέ της θηλυκότητας. Ήθελε να απέχει από όλα αυτά και να μοιράσει τα υπάρχοντά του, αλλά κυρίως τις καμήλες του, λίγο πολύ σύμφωνα με τους κανόνες της παράδοσης μεταξύ τους.

Σύμφωνα με αυτούς τους κανόνες, αυστηρά μιλώντας, έπρεπε να αφήσει σχεδόν τα πάντα στον μεγαλύτερο γιο, σχεδόν τίποτα στον μικρότερο και τις καλύτερες ευχές του στην κόρη, αλλά τώρα ήταν πιά άλλες εποχές, γι’ αυτό διέταξε τα εξής: Ο μεγαλύτερος γιος έπρεπε να λάβει το μισό κοπάδι, ο μικρότερος το ένα τρίτο και η κόρη το ένα ένατο, αυτό ήταν, όσο να ‘ναι, καλύτερο από το τίποτα. Με αυτόν τον τρόπο, απαγόρευε αυστηρά την πώληση των ζώων. “Εάν προκύψουν προβλήματα στη διαίρεση του κοπαδιού, πρέπει να συμβουλευτείτε έναν έμπειρο σοφό, ο οποίος στη συνέχεια πρέπει επίσης να διαχειριστεί την κληρονομιά”, τους είπε.

Αυτά είπε και πέθανε.

Οι κληρονόμοι παραπονέθηκαν για αυτά σύμφωνα με τους κανονισμούς και αναρωτήθηκαν τι είδους πρόβλημα μπορεί να σκεφτόταν ο πατέρας τους, αλλά γρήγορα το κατάλαβαν.

Όταν πήγαν στο κοπάδι και ο μικρότερος γιος μέτρησε τις καμήλες μαζί με την κόρη, διαπίστωσαν ότι το κοπάδι που κληρονόμησαν ήταν ακριβώς δεκαεπτά ζώα, κανένα περισσότερο, κανένα λιγώτερο.

Όχι, βέβαια, ότι ο μεγαλύτερος γιος είχε προσέξει τη παραμικρή μαθηματική επιπλοκή, και δεν ήθελε να ασχοληθεί με τον αριθμό δεκαεπτά περισσότερο από ό,τι με κανέναν άλλο αριθμό.

Τα μικρότερα αδέλφια του, από την άλλη πλευρά, αμέσως αντιλήφθηκαν τη σοβαρότητα της κατάστασης: Πώς να πάρεις τις μισές από τις δεκαεπτά καμήλες, πώς να πάρεις το ένα τρίτο ή ακόμα και το ένα ένατο;

Η διαίρεσή τους (καθαρά …σωματικά) κατά μήκος ή σταυρωτά θα μείωνε δραστικά την αξία τους, καθώς τους φαινόταν πιο σκόπιμο να τις αφήσουν ζωντανές, ειδικά αφού η πώληση είχε απαγορευτεί, και όχι να τις διαμελίσουν. Τι στο καλό έπρεπε να κάνουν λοιπόν;

Δυστυχώς, δεδομένου ότι δεν υπήρχε κανένας με τον οποίο ο μικρότερος γιος θα μπορούσε να πιαστεί στα χέρια και να λύσει το πρόβλημα με αυτό τον τρόπο, και επειδή ο δημιουργός του προβληματος ήταν ήδη νεκρός και θαμμένος, δεν είχαν άλλη επιλογή από το να υπακούσουν στον τελευταίο κανόνα της τελευταίας διαθήκης και να συμβουλευτούν έναν σοφό.

Οι σοφοί, όπως συμβαίνει, δεν ήταν καλύτεροι τότε από ό,τι είναι σήμερα οι δικηγόροι και οι οικονομολόγοι, κι έτσι υπήρξε μια ολόκληρη σειρά αποτυχιών και ανόητων προτάσεων για την επίλυση του προβλήματος.

Αλλά μετά από λίγο, ένας κουρελιασμένος γέρος, καβάλα σε μία ψωριάρικη καμήλα, έφθασε στις σκηνές των κληρονόμων και πρόσφερε τη βοήθειά του. Το πρόβλημά τους, είπε, του είχε ήδη περιγραφεί στο κοντινό χωριό, και φαινόταν πιο δύσκολο από ό,τι ήταν στην πραγματικότητα, ενώ μπορούσε να λυθεί σε ελάχιστο χρόνο. Λοιπόν, αυτό το είχαν ακούσει αρκετές φορές στο παρελθόν, αλλά μια ακόμη προσπάθεια δύσκολα θα μπορούσε να κάνει την κατάσταση χειρότερη.

Έτσι ο γέρος οδήγησε την καμήλα του στο κοπάδι με τις δεκαεπτά κληρονομημένες καμήλες και τις έβαλε όλες στη σειρά, με τη δική του στο πίσω μέρος. Τώρα ήταν δεκαοκτώ.

“Αυτές είναι δεκαοκτώ καμήλες”, είπε, και κανείς δεν θα το αντέκρουε. Ο μεγαλύτερος γιος θα έπαιρνε το μισό κοπάδι και οι μισές από τις δεκαοκτώ καμήλες ήταν αναμφίβολα εννέα καμήλες. Έτσι, ο μεγαλύτερος γιος πήρε τις πρώτες εννέα καμήλες και έφυγε.

Μετά συνέχισαν, ο γέρος έδειξε τον μικρότερο γιο και είπε ότι η κληρονομιά του θα έπρεπε να αποτελείται από το ένα τρίτο του κοπαδιού με καμήλες, και καθώς το έν τρίτο των δεκαοκτώ ήταν σίγουρα έξι, θα έπρεπε να δηλώσει τις επόμενες έξι καμήλες δικές του και να φύγει.

Αυτό ήταν λογικό, ο μικρότερος γιος άρπαξε τις έξι καμήλες του και τις οδήγησε στα εννέα ζώα του μεγαλύτερου αδερφού του. Και τώρα ήρθε στην όμορφη κόρη του νεκρού, της οποίας το μερίδιο στο κοπάδι ήταν ακριβώς το ένα ένατο. Τώρα, ωστόσο, το ένα ένατο των δεκαοκτώ που είχαν απομείνει ήταν χωρίς αμφιβολία δύο, οπότε οι επόμενες δύο καμήλες είναι η εξασφαλισμένη ιδιοκτησία της. Έγνεψε καταφατικά, πήρε τις δύο καμήλες της και έτρεξε προς τα αδέρφια της.

Εκεί βρέθηκαν, απροσδόκητα αντιμέτωποι με τη λύση του προβλήματός τους, και δεν ήξεραν τι τους συνέβαινε. Υπήρχαν δεκαεπτά καμήλες, που δεν μπορούσαν να χωριστούν ζωντανές στο μισό, στο ένα τρίτο και το ένα  ένατο τους με κανένα μαχαίρι στον κόσμο. Ο γέρος είχε βάλει εκεί την καμήλα του κι έτσι το κοπάδι των δεκαοκτώ χωρίστηκε σε τρία μέρη των εννέα, έξι και δύο καμήλων σύμφωνα με τους κανόνες της διαθήκης, και αφού 9 + 6 + 2 = 17, η δική του ψωρο-καμήλα έμεινε όρθια, μπόρεσε να την πάρει πίσω και είχε αποδειχθεί πραγματικός σοφός που λύνει προβλήματα.

Στις μέρες μας στη Γερμανία (βλ. και Ελλάδα), ο αριθμός των σοφών που είναι επιδέξιοι στην αριθμητική και ακόμη και στον στοχασμό είναι περιορισμένος μεταξύ των ηγεμόνων. 

Βλέπουμε τις συνέπειες κάθε μέρα.