Η Προσευχή των Αστέγων
Νικηφόρος Βρεττάκος
Μητέρα του Χριστού Μαρία,
Πόσο είναι η νύχτα τούτη κρύα
Δεν μπορεί ο Θεός να καταλάβει,
Κατέβα Συ απ΄τους ουρανούς,
Και μ΄αναμμένους τους φανούς,
Του Χάρου οδήγα το καράβι.
Χίλιες φορές απόψε εκλήθη
μα δεν ακούει. Κάπου κοιμήθη
κι αυτός στα πλάτη παγωμένος.
Του θόλου λύθηκαν οι αρμοί
κι όλος ο κόσμος σαν κορμί
τρέμει στα νέφη τυλιγμένος.
Ρόδα κανείς να τον στολίσεις,
μύρα κανείς να τον ραντίσεις,
μήπως σου ζήτησε, Μαρία;
Παρ’ την ψυχούλα μας γυμνή
προς την γαλάζια σου σκηνή
από την νύχτα αυτήν την κρύα.
Κι η θεία σου πόλη σαν μας πάρει,
για τη μεγάλη σου τη χάρη
σκυφτοί στις άκρες των βραδιών σου,
με δάκρυα, σαν ο ήλιος σβει,
θα σου ποτίζουμε βουβοί
τις θάλασσες των λουλουδιών σου.
3 Comments
Βαθιά ανθρώπινο καί συγκινητικό!
Ευχαριστούμε πολύ κυρία Μαριγώ Ζαραφοπούλα γιά μία ακόμα ξεχωριστή ανάρτηση, γεμάτη ανθρωπιά καί αληθινή παρουσίαση της σημερινής καί τόσο σκληρής πραγματικότητας στούς δρόμους μας.
Τίς νύχτες τόσοι καί τόσοι άστεγοι καί πεινασμένοι παλεύουν μέ πρόχειρα σκεπάσματα νά ζεσταθούν από τό βαρύ κρύο του Δεκεμβρίου.
Πολλοί, αμέτρητοι περνάνε μπροστά τους, αλλά λιγοστοί κοντοστέκονται καί δίνουν κάτι, κάποιο οβολό που λένε……
Καί τήν προσφορά μας δέν πρέπει νά τήν κάνουμε τάχα μόνο όταν είναι Χριστούγεννα, αλλά όλο τόν χρόνο!
Πρός κάθε αναγκεμένο καί φτωχό καί πεινασμένο, που είναι καί αυτοί ίσως μικροί Χριστοί, που αναμένουν νά δείξουμε τήν ανθρωπιά μας….
Καλά καί ευλογημένα Χριστούγεννα !
Αγαπητή Ολυμπιάδα χρόνια πολλά!!!
Σας ευχαριστώ! Με σύγκίνησε το σχόλιό σας, ιδιαίτερα η πρότασή σας αυτή “Τίς νύχτες τόσοι καί τόσοι άστεγοι καί πεινασμένοι παλεύουν μέ πρόχειρα σκεπάσματα νά ζεσταθούν από τό βαρύ κρύο του Δεκεμβρίου.” που περιγράφει ακριβώς πως είναι να πεινάς και να κρυώνεις και να μην έχεις ελπίδα για το αύριο, παρά μόνο απόγνωση γιατί το αύριό σου είναι και πάλι μία κρύα γωνιά του δρόμου, με τις καιρικές συνθήκες εναντίον σου, με τα τρωκτικά και τα έντομα, με τους κινδύνους, με την πείνα. Δεν βρίσκω άλλη τόσο σκληρή καθημερινή πραγματικότητα όπως αυτή ενός αστέγου. Η στέγη και η τροφή είναι πανανθρώπινα δικαιώματα και δεν θα έπρεπε να υπάρχει κανείς άνθρωπος στους δρόμους και κανείς πεινασμένος. Νοιώθει κανείς μεγάλη οργή να ζούνε άνθρωποι στους δρόμους, την ώρα που το ελληνικό (;) κράτος είναι σε θέση και παρέχει όχι απλώς κατάλυμα και τροφή σε παράνομους αλλά και λούσα και επιδόματα.
Πραγματικά, κι εμένα όλες μου οι ευχές θέλω να πάνε, όπως το γράψατε “Πρός κάθε αναγκεμένο καί φτωχό καί πεινασμένο, που είναι καί αυτοί ίσως μικροί Χριστοί, που αναμένουν νά δείξουμε τήν ανθρωπιά μας….Καλά καί ευλογημένα Χριστούγεννα !”.
Ας ακούσει τις προσευχές μας ο μικρός Χριστός να δώσει την λύση και την λύτρωση προσωπικά στον κάθε άστεγο.