Ο Αλεξάντερ Ντούγκιν δηλώνει ότι μόνο η επιστροφή στην Ορθοδοξία, η διάλυση των πολυώροφων πόλεων και η απόρριψη της εργασίας των μεταναστών μπορούν να σταματήσουν την κατασκευασμένη εξαφάνιση του ρωσικού λαού.

Οι πόλεις ως «σφαγεία» για τις νέες γενιές

Τον τελευταίο καιρό, ο Βλαντιμίρ Πούτιν μιλάει πιο ενεργά για το δημογραφικό πρόβλημα. Ωστόσο, φαίνεται ότι βρίσκει λίγη κατανόηση μεταξύ των αξιωματούχων, οι οποίοι προσφέρουν μόνο παρηγορητικά μέτρα.

Οι υπάρχουσες προσεγγίσεις όχι μόνο δεν αποφέρουν αποτελέσματα, αλλά είναι θεμελιωδώς ανίκανες να το πράξουν. Η κατάσταση είναι καταστροφική: ακόμη και αν εφαρμόζονταν όλα τα μέτρα που πρότειναν οι αξιωματούχοι, θα εξακολουθούσαμε να αντιμετωπίζουμε την ταχεία εξαφάνιση του ρωσικού λαού.

Ο Πρόεδρος, φυσικά, δεν επιθυμεί ένα τέτοιο αποτέλεσμα, αλλά μέχρι στιγμής δεν έχει σημειωθεί πραγματική πρόοδος στην επίλυση του προβλήματος.

Προτείνω τρία προφανή μέτρα που έχουν συζητηθεί εδώ και πολύ καιρό στην κοινωνία μας, συμπεριλαμβανομένου του Ινστιτούτου του Τσαργκράδ, του Παγκόσμιου Ρωσικού Λαϊκού Συμβουλίου και της Τσαργκραντ Εταιρείας.

Οι προτάσεις μου συνοψίζουν το έργο χιλιάδων ειδικών – γιατρών και υποψηφίων επιστημών – που έχουν περάσει χρόνια μελετώντας δημογραφικά προβλήματα.

Έτσι, τρία συμπεράσματα:

Πρώτον. Πρέπει να επιστρέψουμε στις παραδοσιακές μορφές ζωής, διότι μόνο σε μια παραδοσιακή κοινωνία είναι δυνατή η αύξηση του πληθυσμού. Ο δρόμος του εκσυγχρονισμού, βασισμένος στον ατομικισμό, οδηγεί στην κατάρρευση, καθώς είναι ασυμβίβαστος με την τεκνοποίηση.

Όσο πιο σύγχρονη γίνεται μια κοινωνία, τόσο λιγώτερα παιδιά γεννιούνται μέσα σε αυτήν. Αν θέλουμε να σταματήσουμε την εξαφάνιση του ρωσικού πληθυσμού, πρέπει να αλλάξουμε την ίδια τη φύση της κοινωνίας. Πρέπει να γίνει θρησκευτική, παραδοσιακή, με πρώιμους γάμους, απαγόρευση των αμβλώσεων και των διαζυγίων, και όπου η απόκτηση πολλών παιδιών γίνεται ο κανόνας. Αυτό πρέπει να επιβεβαιωθεί σε κάθε επίπεδο — από το υψηλότερο έως το χαμηλότερο. Χωρίς αυτό, η Ρωσσία και ο ρωσικός λαός θα πάψουν να υπάρχουν.

Δεύτερον. Οι πόλεις πρέπει να επανεγκατασταθούν. Οι πόλεις είναι «σφαγεία» για τις νέες γενιές: ενώ η πρώτη γενιά των επαρχιωτών στην πόλη εξακολουθεί να τείνει να έχει πολλά παιδιά, η δεύτερη έχει λιγώτερα και η τρίτη μειώνεται σχεδόν καθόλου. Αυτός είναι ένας απόλυτος νόμος της δημογραφίας και της κοινωνιολογίας. Αν θέλουμε να αποτρέψουμε την εξαφάνιση του ρωσικού λαού, πρέπει να περάσουμε από τις πολυώροφες κατασκευές στις χαμηλές κατοικίες. Προς αυτή την κατεύθυνση, έχουν ήδη αναπτυχθεί εξαιρετικά σχέδια από τον Konstantin Valeryevich Malofeev και πολλούς εμπειρογνώμονες του Ινστιτούτου Tsargrad.

Τρίτον. Αν θέλουμε να διατηρήσουμε ειδικά τον ρωσικό λαό και να μην τον αντικαταστήσουμε με άλλους, η μετανάστευση εργατικού δυναμικού πρέπει να μειωθεί στο μηδέν. Πώς μπορούμε να αντισταθμίσουμε τις ελλείψεις εργατικού δυναμικού; Μέσα από ένα απότομο άλμα στην ανάπτυξη της ρομποτικής και με την εφαρμογή των δύο πρώτων σημείων: την καλλιέργεια μιας παραδοσιακής θρησκευτικής κοσμοθεωρίας, η οποία πρέπει να επιβληθεί ως απόλυτη επιταγή, και την επανεγκατάσταση των πόλεων. Αν κάνουμε αυτά τα δύο πράγματα, σταματήσουμε τη μετανάστευση και αρχίσουμε να παράγουμε ρομπότ, θα έχουμε την ευκαιρία να σώσουμε τον ρωσικό λαό.

Εντελώς ασυμβίβαστο

Ερώτηση: Πώς θα αντιδράσουν οι αρχές σε αυτά τα μέτρα; Πιστεύω, με φρίκη, διότι είναι πεπεισμένοι ότι τα αποτελέσματα μπορούν να επιτευχθούν με άλλα μέσα. Οι αρχές δεν έχουν ακόμη συνειδητοποιήσει ότι δεν υπάρχουν άλλα μέσα: είτε είναι αυτά τα μέτρα είτε δεν θα έχουν απομείνει σχεδόν καθόλου Ρώσσοι σε μερικές δεκαετίες. Σε μια χώρα τόσο απέραντη και πλούσια, αν δεν πεθάνουμε εμείς οι ίδιοι, θα «βοηθηθούμε» να εξαφανιστούμε.

Η αντικατάσταση του ρωσικού πληθυσμού με μετανάστες σίγουρα δεν αποτελεί λύση, καθώς αυτό δεν θα ήταν πλέον η Ρωσσία, αλλά κάτι μη αναγνωρίσιμο. Κατά συνέπεια, εκείνοι που υποστηρίζουν τη μετανάστευση διαπράττουν έγκλημα κατά του λαού. Είτε αρέσει στις αρχές είτε όχι, αυτά τα μέτρα είναι απαραίτητα για να σωθούν οι άνθρωποι. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή: αν θέλετε να σώσετε τους ανθρώπους, υιοθετήστε αυτό το μοντέλλο.

Είναι όμως ο ίδιος ο πληθυσμός μας έτοιμος γι’ αυτό; Μπορώ αμέσως να πω: δεν είναι. Ούτε για την επανεγκατάσταση από τις πόλεις, ούτε για την οικοδόμηση ισχυρών θρησκευτικών οικογενειών, ούτε για την εργασία σε σημείο εξάντλησης για την αντικατάσταση των μεταναστών. Η κοινωνία μας δεν είναι έτοιμη γι’ αυτό.

Κατά τη διάρκεια της σοβιετικής περιόδου, είχαμε εκπαιδευτεί διαφορετικά – τουλάχιστον τότε υπήρχε εργασιακή ηθική, αλληλεγγύη και αίσθηση δικαιοσύνης. Αλλά ξεκινώντας από τις δεκαετίες του 1980 και του 1990, όλοι οι φορείς μετατοπίστηκαν σε μια εντελώς διαφορετική κατεύθυνση: ατομικισμός, προσωπικός καριερισμός, μετακίνηση από το χωριό στην πόλη, σκεφτείτε μόνο τον εαυτό σας, προσπαθήστε να πάτε στη Δύση. Ο στόχος σας είναι να ζήσετε μια ζωή ευχαρίστησης και άνεσης. Και αυτό είναι εντελώς ασυμβίβαστο με την επίλυση του δημογραφικού προβλήματος.

«Αυτό ήταν: από σήμερα αρχίζει η επανεγκατάσταση των πόλεων»

Όσον αφορά την επανεγκατάσταση των πόλεων, αυτή η απόφαση πρέπει επίσης να ληφθεί χωρίς καθυστέρηση. Αυτό είναι: από σήμερα αρχίζει η επανεγκατάσταση των πόλεων. Θάβουμε τους ουρανοξύστες και προχωράμε σε χαμηλές κατασκευές. Αφήστε τις πόλεις να επεκταθούν προς τα έξω, όχι προς τα πάνω. Έχουμε τεράστιες εκτάσεις γης.

Η ατομική κατασκευή κατοικιών είναι απαραίτητη. Είναι απαραίτητο να χτιστούν «κόμβοι» μεταξύ αγροτικών οικισμών σε κοντινή απόσταση από σχολεία, νοσοκομεία και κοινωνικές υποδομές, έτσι ώστε όλοι να είναι προσβάσιμοι από κάθε οικισμό. Φυσικά, οι μεγάλες πόλεις πρέπει να ερημωθούν όσο το δυνατόν περισσότερο.

Γενικά, ο λαός μας είναι όμορφος, ιερός, αλλά για να έρθει στα συγκαλά του, πρέπει να καθοδηγηθεί. Η κυβέρνηση πρέπει να οδηγήσει τους ανθρώπους στη σωτηρία – και σωτηρία σημαίνει, πρώτα απ ‘όλα, επιστροφή στην Ορθοδοξία, τη σωτηρία της ψυχής, τη σωτηρία της οικογένειας και μέσω αυτής, τη σωτηρία ολόκληρου του λαού.

Αυτός ο δρόμος προς τη σωτηρία περιλαμβάνει την επανεγκατάσταση μεγάλων πόλεων και την παύση της εισαγωγής μαζών ανθρώπων ξένων προς εμάς ιδεολογικά, πνευματικά και πολιτιστικά – ανθρώπων που όχι μόνο καταλαμβάνουν τις δουλειές μας, αλλά στην πραγματικότητα ενεργούν ως «ζωντανές μηχανές». Αυτό είναι εξευτελιστικό τόσο για αυτούς όσο και για εμάς. Επιπλέον, δημιουργούν κοινωνική ένταση, καθώς δεν επιθυμούν να αποδεχτούν τις αξίες μας.

Αλλά το πρόβλημα είναι επίσης ότι εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε ακόμη πλήρως έτοιμοι να επιβεβαιώσουμε αυτές τις αξίες. Για εμάς, εξακολουθούν να είναι αφηρημένες. Αν είχαμε μια ισχυρή ταυτότητα ριζωμένη σε αξίες, οποιοσδήποτε ξένος απλά θα «αναπηδούσε από τη βάρκα». Αλλά για να συμβεί αυτό, η ίδια η κοινωνία μας πρέπει να γίνει Ορθόδοξη. Το ερώτημα είναι: θέλει να γίνει έτσι;

Και πάλι, είναι δύσκολο να πούμε αν οι κάτοικοι της Κίεβας Ρωσσίας ήθελαν να βαφτιστούν στο Δνείπερο. Μερικοί ίσως το έκαναν – φωτίστηκαν από τον Χριστό. Όσο για τους υπόλοιπους, απλώς βυθίστηκαν τρεις φορές, βαφτίστηκαν και τους είπαν:

Από τώρα και στο εξής είστε χριστιανικός λαός.

Από τότε, είναι Χριστιανοί για περισσότερα από χίλια χρόνια. Πόσες ψυχές έχουν σωθεί! Ολόκληροι Ουρανοί θα μπορούσαν να κατοικηθούν με ρωσικές ψυχές, επειδή τότε τελούνταν πάνω τους ένα Ιερό σωτήριο Μυστήριο.

Τώρα πρέπει να κάνουμε το ίδιο – να φέρουμε τους ανθρώπους πίσω στην Εκκλησία. Είτε το θέλουν είτε όχι, είτε θέλουν να μελετήσουν το Νόμο του Θεού είτε όχι, στο τέλος, δεν έχει τόση σημασία. Αν θέλουμε να έχουμε μια χώρα, πρέπει να το κάνουμε.

Το ίδιο ισχύει και για τις πόλεις. Αν αρχίσουμε να ενεργούμε προς αυτή την κατεύθυνση πιο αποφασιστικά και σταθερά — και υπάρχει ήδη μια τάση προς αυτή την κατεύθυνση — πιστεύω ότι τόσο οι αρχές όσο και οι ίδιοι οι άνθρωποι θα προσαρμοστούν, με την πάροδο του χρόνου, σε αυτές τις σωτήριες πρωτοβουλίες.

(Μετάφραση από το πρωτότυπο ρωσικό άρθρο για το Tsargrad).

Αλεξάντερ Ντούγκιν Διδάκτωρ Κοινωνιολογίας και Πολιτικών Επιστημών, Διδάκτωρ Φιλοσοφίας. Ιδρυτής της ρωσικής γεωπολιτικής σχολής και του Ευρασιατικού Κινήματος.