Το κοινό — δεν τον αποθεώνει.
Τον αποδοκιμάζει.
Σφυρίγματα. Φωνές.
Κάποιος πετάει και μια “τσιμπιά” από το βάθος:
«Δεν έχει πλατεία να τσιμεντώσεις εδώ, Κωστάκη!»
Ο ίδιος, ανέκφραστος. Ίσως δεν άκουσε. Ίσως έχει συνηθίσει.
Προχωράει μπροστά — ψηλά το κεφάλι, χαμηλά η δημοτικότητα.
Και πίσω του, η Σία Κοσιώνη.
Με βήμα ταχύ και βλέμμα κοφτερό, σαν να κυνηγάει τον μύθο της αξιοπρέπειας που χάθηκε στο δρόμο για το Καλλιμάρμαρο.
Ο Στέλιος Καζαντζίδης ακούγεται από τα ηχεία:
«Βάστα καρδιά μου, βάστα…»
Και κάπου εκεί, η ειρωνεία φτάνει σε ντεσιμπέλ που ούτε τα ηχεία της συναυλίας δεν άντεξαν.