Εδώ και χρόνια, οι παγκοσμιοποιητές, που θαυμάζουν τους εαυτούς τους κάθε χρόνο στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ (WEF) και κάνουν σχέδια για το μέλλον μας, αγωνίζονται για την ιδιωτικοποίηση του νερού.

Ο Peter Brabeck-Letmathe, πρώην πρόεδρος της Nestlé και προσωρινός πρόεδρος του WEF το 2025, για παράδειγμα, το έχει ήδη ξεκαθαρίσει αρκετές φορές.

Σε συνεντεύξεις του, εξήγησε ότι η άποψη ότι η το νερό είναι δημόσιο αγαθό, είναι «ακραίο» (!!!!!!!!!!!) – και αυτό το νερό πρέπει να αποτιμάται ως τρόφιμο και να αποδίδεται αγοραία αξία (!!!!!!!!!!). Δικαιολόγησε αυτό το βήμα με τη «βιωσιμότητα» στην καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής ή την «κοινωνική ευθύνη» (εδώ και εδώ).

Για το λόγο αυτό, ο Brabeck ίδρυσε την «Ομάδα Υδάτινων Πόρων 2030» (WRG) το 2008 , μια σύμπραξη δημόσιου-ιδιωτικού τομέα στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Τράπεζας, η οποία παρουσιάστηκε στο WEF 2008. Αυτή η ομάδα, στην οποία η Nestlé είναι επίσης βασικός εταίρος, αναμένει ότι η ζήτηση για νερό θα υπερβεί την προσφορά έως το 2030 και έχει θέσει ως στόχο τη διαχείριση των παγκόσμιων αποθεμάτων νερού.

Οι ιδέες του Brabeck υποστηρίζονται επίσης από τον CEO της BlackRock Larry Fink και τον κληρονόμο της Roche André Hoffmann, ο οποίος ανέλαβε τη θέση του Brabeck στο WEF τον Αύγουστο του 2025, υποστήριξαν πλήρως. Και γι’ αυτό το θέμα του νερού έπαιξε επίσης σημαντικό ρόλο στη συνεδρίαση του WEF το 2026. Και φυσικά, αυτό το νέο ιδιωτικό-δημόσιο επιχειρηματικό μοντέλλο πουλήθηκε στον κόσμο με το πρόσχημα της κοινωνικής δικαιοσύνης και της σωτηρίας του πλανήτη.

Στο παρασκήνιο, οι διψασμένοι για χρήματα και εξουσία παράγοντες έχουν ήδη εργαστεί για την εφαρμογή των σχεδίων τους. Όπως πληροφορεί το Our Greater Destiny, αναπτύσσουν επί του παρόντος μια μέθοδο για να πάρουν την εξουσία πάνω στο ζωτικό εμπόρευμα. Η πύλη γράφει:

«Το μπλε έχει γίνει το νέο πράσινο και τα επόμενα χρόνια θα δούμε μια νέα αγορά να αναδύεται καθώς οι κεντρικές δυνάμεις ποσοτικοποιούν και ελέγχουν την παγκόσμια παροχή νερού».

Αυτό ισχύει για μέτρα που αφορούν όλα τα υδατικά συστήματα: τόσο το θαλασσινό όσο και το γλυκό νερό. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, έχουν ήδη εντοπιστεί οι κύριες πηγές νερού κάθε έθνους, ενώ παράλληλα δημιουργούνται μηχανισμοί για τον προσδιορισμό του πόσο νερό καταναλώνουν οι άνθρωποι, ποιος χρησιμοποιεί πάρα πολύ και πώς μπορεί να ελεγχθεί η πρόσβαση στο νερό.

Εν ολίγοις, η εξουσία πάνω στο νερό πρόκειται να μεταφερθεί στην κεντρική «ελίτ». Το «Blue Economy Ventures» θα αντικαταστήσει τις «πράσινες πρωτοβουλίες». Στο πλαίσιο αυτό, το WEF έχει ήδη ανακοινώσει στην ιστοσελίδα του ότι η τρίτη Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Νερό θα πραγματοποιηθεί τον Δεκέμβριο του 2026.

Ο Gim Huay Neo, εκτελεστικός διευθυντής του Κέντρου για τη Φύση και το Κλίμα του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, παρουσίασε την ιδιωτικοποίηση του νερού στη συνεδρίαση του WEF του 2026 ως «εκτίμηση των παγκόσμιων κοινών». Ωστόσο, ένας χρήστης του Twitter αποκάλυψε αυτές τις δηλώσεις ως «ελιτίστικη διπροσωπία». Άλλωστε, τελικά πρόκειται για το εξής:

• «Βιώσιμη διαχείριση» = δικαιώματα νερού που ελέγχονται από εταιρείες
• “Δίκαιη κατανομή” = κατανομή σύμφωνα με σύστημα παρόμοιο με την εμπορία εκπομπών
• “Συμπράξεις δημόσιου-ιδιωτικού τομέα” = πώληση της φύσης στην BlackRock & Co.

Είναι αληθές ότι πρόκειται για ζήτημα «για να σώσουμε τον πλανήτη», αλλά το πραγματικό σχέδιο είναι σαφές:

• Νομισματοποίηση κάθε σταγόνας μέσω συστημάτων συναλλαγών (όπως ακριβώς και οι πιστώσεις άνθρακα).
• Περιορισμός χρήσης από «έξυπνους μετρητές» στο Διαδίκτυο των Πραγμάτων (θα πρέπει να ζητήσετε άδεια για να ποτίσετε τον κήπο σας).
• Τιμωρώντας την «υπερκατανάλωση» ενώ οι ελίτ γεμίζουν τις πισίνες και τα γήπεδα γκολφ τους.

Συμπέρασμα: Το WEF δεν είναι ικανοποιημένο με τον έλεγχο της ενέργειάς μας, των τροφίμων μας και των χρημάτων μας – τώρα η οργάνωση λόμπι στοχεύει επίσης στο νερό.

Όπως πάντα, οι αμφίβολοι παγκόσμιοι οργανισμοί εργάζονται χέρι-χέρι σε τέτοια ζητήματα. Λίγο μετά το τέλος του WEF 2026, ο ΟΗΕ ανακοίνωσε τώρα ότι ο κόσμος έχει εισέλθει σε «μια εποχή παγκόσμιας αφερεγγυότητας του νερού», καθώς τα συστήματα ύδρευσης, από τα οποία εξαρτώνται έξι δισεκατομμύρια άνθρωποι και το ήμισυ της παγκόσμιας παραγωγής τροφίμων, έχουν «φτάσει σε ένα σημείο όπου η ανάκαμψη δεν είναι πλέον δυνατή».

Σε έκθεση του ΟΗΕ, οι επιστήμονες Για πρώτη φορά, τα συστήματα ύδρευσης περιγράφηκαν ως «χρεοκοπημένα» αντί για «καταπονημένα» ή «σε κρίση». Αυτή η διάκριση υποδηλώνει «μη αναστρέψιμη ζημιά στα φυσικά συστήματα νερού», σύμφωνα με την πύλη Health Policy Watch που συνδέεται με τον Π.Ο.Υ..

Επομένως, αυτά δεν είναι πλέον έντονα, προσωρινά σημεία συμφόρησης λόγω παραγόντων όπως ο καιρός, η υψηλή ζήτηση ή οι οικονομικοί κραδασμοί, η κατάσταση είναι πολύ πιο δραματική. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Kaveh Madani, διευθυντής του Ινστιτούτου για το Νερό, το Περιβάλλον και την Υγεία στο Πανεπιστήμιο του ΟΗΕ και επικεφαλής συγγραφέας της έκθεσης, αναφέρεται:

«Αυτή η έκθεση περιέχει μια άβολη αλήθεια: πολλές περιοχές ζουν πέρα από τα υδρολογικά τους μέσα και πολλά σημαντικά συστήματα ύδρευσης έχουν ήδη χρεοκοπήσει. Εάν συνεχίσουμε να αντιμετωπίζουμε αυτές τις αποτυχίες ως προσωρινές κρίσεις με βραχυπρόθεσμες λύσεις, θα επιδεινώσουμε μόνο την οικολογική ζημιά και θα τροφοδοτήσουμε κοινωνικές συγκρούσεις. Πρέπει να δράσουμε, γιατί η χρεοκοπία του νερού είναι ζήτημα δικαιοσύνης και ασφάλειας».

Η έκθεση του ΟΗΕ ήρθε πριν από τις συναντήσεις υψηλού επιπέδου στο Ντακάρ της Σενεγάλης, που πραγματοποιήθηκαν αυτή την εβδομάδα για την προετοιμασία της ατζέντας για τη Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Νερό του 2026, ενημερώνει το Health Policy Watch. Αυτό θα γίνει τον Δεκέμβριο στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Η έκθεση καλεί τα κράτη μέλη: «Να αναγνωρίσουμε επίσημα την αφερεγγυότητα του νερού, να δημιουργήσουμε παγκόσμια πλαίσια παρακολούθησης και να τοποθετήσουμε τις επενδύσεις στο νερό ως θεμελιώδεις για την επίτευξη των στόχων για το κλίμα, τη βιοποικιλότητα και την επισιτιστική ασφάλεια».

Σύμφωνα με το Health Policy Watch, η φετινή σύνοδος κορυφής είναι μόλις η δεύτερη μεγάλη διεθνής συνάντηση για τη διαχείριση των υδάτων αυτόν τον αιώνα, μετά τη σύνοδο κορυφής του 2023 στην έδρα του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη. Η μόνη άλλη παγκόσμια διάσκεψη για το νερό στην ιστορία πραγματοποιήθηκε στη Μαρ ντελ Πλάτα της Αργεντινής το 1977. Ο Madani μπορεί επίσης να ανακοινώσει:

«Η κήρυξη πτώχευσης δεν σημαίνει παραίτηση, αλλά τόλμη να κάνεις μια νέα αρχή. Αναγνωρίζοντας την πραγματικότητα της αφερεγγυότητας του νερού, μπορούμε επιτέλους να λάβουμε τις δύσκολες αποφάσεις που προστατεύουν τους ανθρώπους, τις οικονομίες και τα οικοσυστήματα. Όσο περισσότερο διστάζουμε, τόσο μεγαλύτερο θα είναι το έλλειμμα».