Ο σεΐχης Ahmadou Bamba, η φιγούρα που επικαλείται η δήλωση αποστολής της εκδήλωσης, ήταν ένας ηγέτης των Σούφι της Σενεγάλης που ίδρυσε την Αδελφότητα Mouride στα τέλη του 19ου αιώνα ως πνευματικό κίνημα αντίστασης στη γαλλική κατοχή. Αν και απέρριψε τη βίαιη αντιπαράθεση, ο στόχος του Bamba ήταν σαφής: ο εξισλαμισμός της κοινωνίας μέσω της πειθαρχίας, της μαζικής κινητοποίησης και της απόρριψης των δυτικών κοσμικών αξιών. Ζήτησε πλήρη υποταγή, όχι στο αποικιακό κράτος, αλλά

Η κληρονομιά του ζει μέσα από τους Mouride, οι οποίοι τώρα ασκούν τεράστια θρησκευτική, οικονομική και πολιτιστική δύναμη, ακόμη και πολύ έξω από τη Σενεγάλη.

Έτσι, όταν ένα πλήθος Mouride συγκεντρώνεται στην πιο συμβολική πλατεία πολιτών του Παρισιού – όχι σε ένα τζαμί, αλλά σε έναν δημόσιο χώρο συνώνυμο της κοσμικής δημοκρατίας – και δηλώνει ότι είναι ένα γεγονός εμπνευσμένο από τις διδασκαλίες του Bamba, δεν είναι απλώς μια στιγμή πνευματικής περισυλλογής. Είναι μια δημόσια δήλωση πολιτιστικής και θρησκευτικής πρόθεσης. Είναι ένα μήνυμα: η Γαλλία δεν είναι πλέον κοσμικό έδαφος. Αμφισβητείται ο λόγος αυτός.

Και τι έκαναν οι γαλλικές αρχές; Τίποτε. Ούτε μία επέμβαση της αστυνομίας. Ούτε λέξη από τον Μακρόν. Ούτε ψίθυρος από το Υπουργείο Εσωτερικών. Απλά σιωπηλή, υπάκουη αποδοχή.

Μην κάνετε κανένα λάθος: δεν επρόκειτο για προσευχή. Είχε να κάνει με την εξουσία.

Το Ισλάμ έχει μια μακρά, τεκμηριωμένη ιστορία σήμανσης περιοχών μέσω δημόσιας, ιδιαίτερα ορατής προσευχής σε συμβολικούς χώρους. Δεν είναι τυχαίο – είναι σκόπιμο. Αυτά τα γεγονότα δεν είναι απλώς πολιτιστικές εκφράσεις· Είναι σκόπιμες επιδείξεις παρουσίας, ριζωμένες σε μια ιστορία θριαμβευτικής επέκτασης.

Δεν επιλέγουν τυχαία συμβολικούς χώρους όπως η πλατεία Δημοκρατίας. Τους επιλέγουν για να κάνουν μια δήλωση. Για να ελέγξετε την αντίσταση. Για να σηματοδοτήσει ότι το Ισλάμ δεν είναι πλέον μόνο μέρος της Δημοκρατίας – τώρα επιδιώκει να υψωθεί πάνω από αυτό.

Εάν επρόκειτο απλώς για μια θρησκευτική συγκέντρωση, γιατί να μην πραγματοποιηθεί σε ένα από τα χιλιάδες τζαμιά σε όλη τη Γαλλία; Γιατί να μην χρησιμοποιήσoyn κοινοτικά κέντρα, ιδιωτικές αίθουσες ή ακόμα και τους τεράστιους ανοιχτούς χώρους στα παρισινά προάστια όπου συγκεντρώνονται μουσουλμανικοί πληθυσμοί; Η απάντηση είναι απλή: η ορατότητα είναι ο στόχος. Η κατάκτηση μετράει μόνο όταν εκτίθεται – και όταν συμβαίνει στη συμβολική καρδιά της εθνικής σας ταυτότητας.

Επέλεξαν την πλατεία Δημοκρατίας, ένα μνημείο της εκκοσμίκευσης, της Γαλλικής Επανάστασης και των οικουμενικών δικαιωμάτων του ανθρώπου, για να διεκδικήσουν κάτι πολύ διαφορετικό. Το επέλεξαν για να τιμήσουν μια θρησκευτική προσωπικότητα της οποίας οι διδασκαλίες, ενώ καλύπτονται από τη γλώσσα της ειρήνης, προωθούν τη διάδοση του ισλαμικού δόγματος σε κάθε γωνιά της κοινωνίας. Αυτό δεν ήταν αφοσίωση. Αυτή ήταν μια πολιτική πράξη.

Και το γαλλικό κράτος; Πειθήνιο. Παραλυμένο. Τρομοκρατημένο μήπως χαρακτηριστεί «μισαλλόδοξο». Η σιωπή της γαλλικής ηγεσίας ήταν εκκωφαντική – και αποκαλυπτική. Επειδή ακόμη και σε χώρες με μουσουλμανική πλειοψηφία, τέτοιες μαζικές δημόσιες προσευχές δεν θα επιτρέπονταν ποτέ σε κοσμικά ορόσημα. Υπάρχουν κανόνες. Υπάρχει τάξη. Αλλά στη Γαλλία, το δόγμα της laïcité φαίνεται τώρα να ισχύει μόνο για τους Χριστιανούς και τους Εβραίους. Το Ισλάμ, κατά κάποιο τρόπο, είναι πάντα η εξαίρεση.

Και τότε τα μέσα μαζικής ενημέρωσης σοκάρονται όταν οι πολίτες μιλούν για εισβολή. Όταν λένε ότι αισθάνονται σαν ξένοι στην ίδια τους τη γη. Όταν απαιτούν τον έλεγχο της μετανάστευσης και τη σταθερή διάβρωση της εθνικής τους ταυτότητας. Αλλά πώς μπορεί κανείς να εκπλαγεί; Αφήσατε ένα ξένο θρησκευτικό κίνημα να διεκδικήσει συμβολικά την πιο ιερή κοσμική πλατεία της πρωτεύουσάς σας χωρίς αντίσταση – και περιμένετε από τους ανθρώπους να μην το προσέξουν;

Έτσι μοιάζει η πολιτιστική παράδοση.

Μία από τις μόνες πολιτικές φωνές που το ονόμασαν αυτό που ήταν προήλθε από τη Henda Ayari, μια Γαλλίδα πολιτικό, συγγραφέα και πρώην μουσουλμάνα, η οποία έχει εκφραστεί ανοιχτά κατά της ανόδου του ισλαμισμού.

Σε μια ισχυρή ανάρτηση, καταδίκασε τη συγκέντρωση της 9ης Ιουλίου στη République ως «πρόκληση» και «ντροπή», γράφοντας: «Ακόμη και στις μουσουλμανικές χώρες, κανείς δεν θα τολμούσε να καλύψει τις εθνικές πλατείες με χαλιά προσευχής. Γιατί δεχόμαστε εδώ αυτό που θα απαγορευόταν αλλού;» 

Η Ayari προειδοποίησε ότι η μετατροπή ενός εθνικού πολιτικού χώρου σε τόπο λατρείας δεν ήταν πράξη ειρήνης, αλλά παραβίαση της κοσμικής ταυτότητας της Γαλλίας και άμεση πρόκληση προς το κοινό. «Πολλοί μουσουλμάνοι στη Γαλλία απορρίπτουν αυτές τις πρακτικές», έγραψε. «Γνωρίζουν ότι ο εξαναγκασμός της θρησκείας στους δρόμους δεν οικοδομεί ειρήνη, δημιουργεί αντιδράσεις». Τα λόγια της χτύπησαν ένα νεύρο επειδή προήλθαν από την εμπειρία και επειδή είπαν την αλήθεια: αυτό που συνέβη δεν ήταν συμπερίληψη. Ήταν υποταγή.

Και δεν είναι μόνο η Γαλλία. Έχουμε δει το ίδιο μοτίβο να διαδραματίζεται σε όλη τη Δύση – στη Νέα Υόρκη, στο Τορόντο, στο Λονδίνο.

Πρόκειται για δοκιμαστικά μπαλόνια, σκηνοθετημένες προκλήσεις που έχουν σκοπό να δουν πόσο μακριά μπορούν να φτάσουν οι ισλαμιστές και οι σύμμαχοί τους πριν οι κυβερνήσεις τολμήσουν να πουν «όχι». Με κάθε σιωπηλή συνθηκολόγηση, τα γκολπόστ κινούνται. Και με κάθε νίκη – ανεξάρτητα από το πόσο συμβολική – η γραμμή μεταξύ συνύπαρξης και συνθηκολόγησης θολώνει περαιτέρω.

Αν ο γαλλικός λαός δεν απωθήσει, σκληρά και γρήγορα, θα βρεθεί σε ένα έθνος όπου τα σύμβολα της Δημοκρατίας του δεν του ανήκουν πλέον.

Αυτό δεν ήταν απλώς μια συγκέντρωση. Ήταν άλλη μια προειδοποιητική βολή.

Και τώρα πρέπει να αντιμετωπίσουμε την αλήθεια. Η Γαλλία δεν είναι πλέον απλώς μια κοσμική δημοκρατία με αυξανόμενο μουσουλμανικό πληθυσμό. Είναι η κορυφαία ισλαμική χώρα στην Ευρώπη. Πάνω από το 10% του πληθυσμού της είναι τώρα μουσουλμάνοι και αυξάνονται. Όσον αφορά την ενεργό θρησκευτική πρακτική, το Ισλάμ είναι ήδη η κυρίαρχη πίστη.

Δεν υπάρχει πια προσποίηση. Δεν υπάρχει επιστροφή. Το μέλλον της Γαλλίας θα είναι ισλαμικό, εκτός αν ο γαλλικός λαός το διεκδικήσει τώρα.

Όπως έγραψε η Ayari: «Το να αγαπάς τη Γαλλία δεν σημαίνει να μένεις σιωπηλός. Είναι να υπερασπιστούμε τις αξίες του, τον κοσμικό του χαρακτήρα και την ισορροπία του – και να πούμε να σταματήσουμε εκείνους που δοκιμάζουν την υπομονή ενός λαού που έχει ήδη υπομείνει πάρα πολλά».