Η πύλη Ticino Ticinonline αναφέρει την περίπτωση της Martina*, η οποία παλεύει με σοβαρά προβλήματα υγείας εδώ και σχεδόν πέντε χρόνια. Τα συμπτώματα της 30χρονης περιλαμβάνουν δύσπνοια, αίσθημα παλμών και ψυχική σύγχυση. Επιπλέον, η αριστερή πλευρά του σώματός της παρέλυσε.

Το διάβασμα εξακολουθεί να αποκλείεται, γιατί βιβλία, smartphone ή φορητοί υπολογιστές θα προκαλούσαν ναυτία και πόνο, σύμφωνα με το «Ticinonline». Το ίδιο ισχύει και για την τηλεόραση.

Ακόμη και όταν ξαπλώνει στο σκοτάδι με κλειστά μάτια, η κουβέρτα μερικές φορές νοιώθει βαριά και καίει, «σαν να ήταν φτιαγμένη από καυτό μέταλλο». Ο ύπνος είναι μια «πολυτέλεια» που η Martina δεν θυμάται πια. Υπάρχει πάντα ένα αίσθημα δυσφορίας και εξάντλησης.

Η Martina λέει:

«Άρχισα να μισώ την ανατολή του ηλίου. Όταν έρχεται το πρωί, νοιώθω τυφλή οργή. (…) Έχω περάσει από την πεζοπορία στα περάσματα και την ορεινή ποδηλασία στο να μην μπορώ καν να πάω στο πλυσταριό χωρίς να λιποθυμήσω καθώς κατεβαίνω. (…) Ακόμα και μικρά πράγματα με εξαντλούν: ήχοι, φώτα… Ένα άτομο που μιλάει πολύ δυνατά ή πολύ γρήγορα, το κελάηδισμα των πουλιών, ο ήλιος ανάμεσα στα φύλλα των δέντρων. Όλα είναι για μένα μία πηγή πόνου».

Σύμφωνα με το Ticinonline, όλα ξεκίνησαν με τον «πρώτο εμβολιασμό κατά του COVID». Η Martina εξηγεί:

«Ένοιωσα πολύ άσχημα, πονούσα απίστευτα και είχα μια γενική αδιαθεσία που δεν έχει υποχωρήσει από τότε. Κατάλαβα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Μίλησα με τον γιατρό μου για αυτό, αλλά το φάρμακο ήταν τόσο νέο που κανείς δεν ήξερε πραγματικά τι να μου πει. Αυτό συνέβαινε σε όλη τη φάση του Long COVID, η οποία ξεκίνησε αφού προσβλήθηκα από τον ιό το 2022, αλλά σε μάλλον ήπια μορφή. Κάτι μέσα μου βγήκε εκτός ισορροπίας».

Η Martina παραπεμπόταν «από ειδικό σε ειδικό, από εξέταση σε εξέταση», ακόμη και σε ψυχοθεραπεία, «επειδή νόμιζαν ότι είχα κατάθλιψη και από εκεί προήλθε η αδιαθεσία μου». Ωστόσο, ο γιατρός της είπε ότι δεν ήταν άρρωστη επειδή είχε κατάθλιψη, αλλά το αντίστροφο.

Τελικά, λέει η Martina, έλαβε επίσημη διάγνωση: «Long COVID». Το Ticinonline σχολιάζει δυσοίωνα:

«Το «τέρας» με το οποίο έζησε για σχεδόν πέντε χρόνια – το γνώρισε και τελικά έμαθε (όσο είναι ανθρωπίνως δυνατό) να ζει μαζί του – έχει ένα όνομα που συχνά λέγεται μόνο ήσυχα, σαν να μην ήταν πραγματική ασθένεια: Long COVID».

Ωστόσο, αυτή η διάγνωση «δεν ήταν μια αποφασιστική στιγμή», «το αντίθετο», λέει η Martina. Της είπαν «ότι δεν υπήρχαν πολλά να κάνει εκτός από την εργοθεραπεία και ότι τα πράγματα «πιθανότατα» θα βελτιώνονταν με την πάροδο του χρόνου. Αυτό ήταν όλο». Ένοιωθε ότι ήταν «το αποκορύφωμα της απογοήτευσης», «σε ένα μονοπάτι όπου ένοιωθα μόνη και εγκαταλελειμμένη». «Βήμα-βήμα, χτύπημα-χτύπημα, ένας τεράστιος θυμός και αηδία μεγάλωσε μέσα μου».

Όχι μόνο δεν την καταλάβαιναν οι γιατροί, αλλά συχνά και οι συνάνθρωποί της:

«Ω, ακόμα δεν νοιώθεις καλύτερα;» με ρωτούσαν ή: «Τι, δεν νοιώθεις καλύτερα;». Κατά τη διάρκεια αυτών των τεσσάρων ετών, έχασα σταδιακά την κοινωνική μου ζωή, το να βγω έξω ήταν εκτός συζήτησης. Ήταν ακόμη δύσκολο για μένα να διαβάζω μηνύματα WhatsApp χωρίς να νοιώθω άσχημα».

Έλαβε άνευ όρων υποστήριξη από την οικογένειά της, αλλά ακόμη και εκεί παρέμενε η αίσθηση ότι τα βάσανά της δεν ήταν πλήρως κατανοητά. Σκέφτηκε ακόμη και να «τραβήξει την πρίζα».

Σύμφωνα με το Ticinonline, μια «μικρή ανατροπή» ήρθε όταν η Martina βρήκε επαφή με μια ομάδα «ασθενών με Long COVID» στο Διαδίκτυο, πρώτα από την Ελβετία και μετά από το Ticino:

«Βρήκα ιστορίες σαν τη δική μου, που έμοιαζαν σχεδόν τρομακτικά με μένα. Τότε συνειδητοποίησα ότι δεν ήμουν μόνη, ότι ήμασταν πολλοί και ότι ήμασταν επίσης σχετικά νέοι», λέει η Martina.

Σύμφωνα με το Ticinonline, η «νομιμοποίηση» της νόσου ήταν το πρώτο βήμα. Το δεύτερο ήταν να ακολουθήσω μια διαφορετική πορεία θεραπείας. Η Martina εξηγεί:

«Αποχαιρέτησα τους γιατρούς και πήρα έναν διαφορετικό – ίσως πιο εναλλακτικό – δρόμο με φυσικά φάρμακα και θεραπείες. Μέσα από το μοίρασμα με τους άλλους στην ομάδα, κατάλαβα ότι κάθε μικρός στόχος πρέπει να γιορτάζεται, όπως το να μπορείς να μαγειρέψεις μόνος σου ένα πιάτο ζυμαρικών (και να πλύνεις το τηγάνι) ή να περπατήσεις στην πλατεία του χωριού.

Αλλά και να καταλάβεις πόσο μακριά μπορείς να φτάσεις και πότε δεν πρέπει να το παρακάνεις, για παράδειγμα ζητώντας από κάποιον να ετοιμάσει δείπνο ή επιλέγοντας το λεωφορείο για μια βόλτα».

Μετά από τέσσερα χρόνια, η Martina λέει ότι άρχισε επίσης να ασκείται ξανά. Είναι «υπέροχο συναίσθημα να νοιώθεις την καταπόνηση των μυών που λειτουργούν ξανά και όχι τον θαμπό πόνο της νόσου».

Η Martina προσθέτει ότι είναι αδύνατο να «Να ξεχάσω τα δύσκολα χρόνια που είναι πίσω μου, αλλά εξακολουθούν να με βαραίνουν». Ο θυμός που ένοιωθε έχει μετατραπεί σε θλίψη σήμερα. Ο λόγος για αυτό είναι πάνω απ’ όλα η «κοινή γνώμη που υποβαθμίζει και χλευάζει τον Covid – άρα και τον Long Covid – αποκαλώντας τον «γρίπη» ή ευτελίζοντάς τον». Η Martina καταλήγει:

«Σκέφτομαι τι έχω περάσει και εξακολουθώ να περνάω, καθώς και πολλοί άλλοι στο Τιτσίνο και την Ελβετία, και τον καταστροφικό αντίκτυπο που είχε στη ζωή μας: απλά δεν μπορώ να το δεχτώ».

Η ιστορία της Μαρτίνας είναι τραγική. Ωστόσο, η άποψή της ότι το “COVID” και το “Long COVID” είναι “υποβαθμισμένα και γελοιοποιημένα” είναι δύσκολο να κατανοηθεί, δεδομένης της μαζικής ενημέρωσης ενημέρωσης, της πολιτικής και της “επιστημονικής” κινδυνολογίας γύρω από αυτές τις υποτιθέμενες νέες ασθένειες τα τελευταία χρόνια, η οποία είχε ΣΚΟΠΟ να ΟΔΗΓΗΣΕΙ τους ανθρώπους στην ΕΝΕΣΗ.

Ο «COVID» φαινόταν μάλιστα να είναι η μόνη υπάρχουσα ασθένεια για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Σε αυτό το πλαίσιο, θα πρέπει να θυμόμαστε για άλλη μια φορά ότι δεν υπάρχουν συμπτώματα ειδικά ούτε για το “COVID” ούτε για το “Long COVID” και ότι η διάγνωσή τους βασίζεται αποκλειστικά σε θετικό αποτέλεσμα ενός περισσότερο από αμφισβητήσιμου τεστ SARS-CoV-2 PCR.

Ακόμη και ο εφευρέτης της μεθόδου αλυσιδωτής αντίδρασης πολυμεράσης και βραβευμένος με Νόμπελ, Kary Mullis, ο οποίος πέθανε το 2019, ήταν της άποψης ότι δεν ήταν κατάλληλο ως διαγνωστικό εργαλείο.

Δεδομένου ότι το άρθρο του Ticinonline μιλά για τον «πρώτο εμβολιασμό κατά του Covid», μπορεί να υποτεθεί ότι η Martina έχει λάβει περαιτέρω ενέσεις mRNA. Και δεδομένου ότι τα βάσανά της ξεκίνησαν μετά από αυτό το πρώτο εμβόλιο πριν από σχεδόν πέντε χρόνια, πρέπει να το έλαβε λίγο μετά την εισαγωγή της «εκστρατείας εμβολιασμού» στα τέλη Δεκεμβρίου 2020. Το 2022, πιθανότατα είχε θετικό τεστ SARS-CoV-2 όταν, σύμφωνα με τις δικές της δηλώσεις, είχε «μολυνθεί από τον ιό σε μάλλον ήπια μορφή».

Όλα αυτά δείχνουν περισσότερο προς την κατεύθυνση των ενέσεων ως αιτία των μακροχρόνιων πιο σοβαρών συμπτωμάτων.

Είναι επίσης μάλλον οι παρενέργειες των «εμβολιασμών» για τον COVID που «υποβαθμίζονται και γελοιοποιούνται». Σε κάθε περίπτωση, αγνοούνται, αποκρύπτονται και ευτελίζονται – και συχνά ερμηνεύονται εκ νέου ως «Long COVID»(βλ., για παράδειγμα, το άρθρο TN «BMJ»: Ορισμοί Long Covid από CDC &; Co. «λανθασμένος» – «ο όρος πρέπει να αποφεύγεται»).

Μια ομάδα με επικεφαλής τον νευρολόγο, ψυχίατρο και ψυχολόγο καθηγητή Dr. Frank Erbguth από το Ιατρικό Ιδιωτικό Πανεπιστήμιο Paracelsus στη Νυρεμβέργη έφτασε στο σημείο να ισχυριστεί σε ένα άρθρο για το Deutsches Ärzteblatt ότι μερικοί άνθρωποι αναπτύσσουν “Long COVID” “χωρίς ποτέ να βγουν θετικοί, ένα “Long COVID sans COVID”, ας πούμε” (αναφέραμε).

Ο επαναπροσδιορισμός των υποτιθέμενων βλαβών των ενέσεων COVID ως «Long COVID» είναι προφανώς ο λόγος για τον οποίο η Martina κατηγορεί έναν υποτιθέμενο νέο ιό για τη μακροχρόνια ταλαιπωρία της και δεν θεωρεί αυτά τα γονιδιακά σκευάσματα ως αιτία, αν και προφανώς το έκανε στην αρχή.

Αρκετές μελέτες που έχουν αξιολογηθεί από ομοτίμους δείχνουν μια χρονική σχέση μεταξύ των ενέσεων mRNA κατά του «COVID» και των νευρολογικών και συστηματικών συμπτωμάτων που αντιστοιχούν σε αυτά της Martina: «ομίχλη του εγκεφάλου», ακραία εξάντληση, αίσθημα παλμών, δύσπνοια, αϋπνία, αισθητηριακές διαταραχές, παράλυση, ναυτία και πόνος (για παράδειγμα εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ).

Οι συγγραφείς μιας εργασίας από το 2023 γράφουν μάλιστα:

«Σε σχέση με τη χορήγηση δισεκατομμυρίων δόσεων εμβολίου, έχουν εντοπιστεί νευρολογικά συμπτώματα που σχετίζονται με τον εμβολιασμό κατά του σοβαρού οξέος αναπνευστικού συνδρόμου κορωνοϊού-2 (SARS-CoV-2).Οι κλινικές εκδηλώσεις συχνά μοιάζουν με τα χαρακτηριστικά του συνδρόμου μετά τη νόσο του κορωνοϊού 2019 (PCS) και μπορούν να θεωρηθούν σύνδρομο εμβολίου μετά τον COVID-19 (PVS). Τα δεδομένα σχετικά με τη συχνότητα, τη σοβαρότητα και τους παθοφυσιολογικούς μηχανισμούς είναι σπάνια. (…)

Οι ασθενείς εγγράφονταν στη μελέτη εάν εμφανίστηκαν συμπτώματα μετά από επιβεβαιωμένο εμβολιασμό κατά του COVID-19 και χωρίς προηγούμενη μόλυνση από SARS-CoV-2 και εάν δεν βρέθηκε εναλλακτική διάγνωση που να εξηγεί τα συμπτώματα».

Ακόμη και μεταξύ των ερευνητών του Yale, το φαινόμενο “Long Vax” κέρδισε την προσοχή το 2024 (βλ. άρθρο TN). Μιλούν ακόμη και για «χρόνιο σύνδρομο μετά τον εμβολιασμό (PVS) μετά τον εμβολιασμό κατά του Covid».

Στη μελέτη τους – η οποία είναι διαθέσιμη μόνο ως προεκτύπωση – με 241 άτομα που ανέφεραν PVS μετά από «εμβολιασμό» mRNA Covid-19, ο διάμεσος χρόνος μεταξύ της ένεσης και της έναρξης των συμπτωμάτων ήταν τρεις ημέρες.

Η διάρκεια της έρευνας ήταν κατά μέσο όρο 595 ημέρες μετά την ένεση, η οποία αναγνωρίστηκε από τους συμμετέχοντες ως η αιτία των συμπτωμάτων. Τα πιο κοινά συμπτώματα περιελάμβαναν: δυσανεξία στην άσκηση (71%), υπερβολική κόπωση (69%), μούδιασμα (63%), «ομίχλη του εγκεφάλου» (63%), νευροπάθεια (63%), ταχυκαρδία (60%) και διαταραχές ύπνου (61%).

Ωστόσο, η Γερμανίδα υπουργός Υγείας Nina Warken (CDU) συμφωνεί με τη Martina. Ακούει συχνά για παράπονα από τους πληγέντες επειδή δεν λαμβάνονται σοβαρά υπόψη και τα παράπονά τους αμφισβητούνται, εξήγησε χθες στο «Morgenmagazin» του ARD. Για να το αλλάξει αυτό, θέλει να βελτιώσει τη φροντίδα των ασθενών με «μακρά COVID».

Σύμφωνα με το ARD,50 εκατομμύρια ευρώ ετησίως πρόκειται να χρησιμοποιηθούν για το έργο «Εθνική Δεκαετία κατά των Μεταλοιμωδών Νοσημάτων» για δέκα χρόνια. Σύμφωνα με την υπουργό Έρευνας Dorothee Bär (CSU), τα χρήματα θα προέλθουν από τον προϋπολογισμό του υπουργείου της, σύμφωνα με το German Medical Journal. Μεταξύ άλλων, πρόκειται να δημιουργηθούν νέα εξωτερικά ιατρεία και να προσφερθούν φάρμακα.

Σύμφωνα με την Warken, στόχος είναι να βοηθήσουμε τους ανθρώπους «στην καθημερινότητά τους, να τους στηρίξουμε, να ευαισθητοποιήσουμε περισσότερο τους γιατρούς αλλά και να εγκρίνουμε φάρμακα που ήδη υπάρχουν για άλλες ασθένειες όπου είναι δυνατόν». Ο λόγος για τον οποίο δεν υπάρχει μέχρι στιγμής εγκεκριμένο φάρμακο κατά του “Long COVID” είναι:

«Γιατί, φυσικά, το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουμε είναι να ερευνήσουμε: Από πού προέρχεται αυτή η ασθένεια; Τι τους κάνει ξεχωριστούς; Τώρα είναι επίσης θέμα ταχείας μεταφοράς φαρμάκων στους ασθενείς. Και υπάρχει επίσης πρόοδος εκεί. Πρόσθετα δραστικά συστατικά έχουν πλέον προταθεί, για παράδειγμα στα μέσα Οκτωβρίου, για τη θεραπεία του Long COVID».

Σύμφωνα με το ARD, το έγγραφο βασικών θεμάτων για το έργο «δημιουργήθηκε υπό την ηγεσία του πρώην υπουργού Υγείας Karl Lauterbach». Μιλώντας στο «Morgenmagazin», εξέφρασε την προσδοκία του ότι θα γίνει περισσότερη έρευνα με τα χρήματα που διατίθενται. Στόχοςείναι να φτάσουμε στο σημείο στη διάγνωση, τη θεραπεία και την ανάπτυξη φαρμάκων τα επόμενα χρόνια «που μπορούμε να θεραπεύσουμε την ασθένεια σε δέκα χρόνια».

Ένας απατεώνας που νομίζει ότι πρόκειται και πάλιγια σπρώξιμο των χρημάτων των φορολογουμένων στο ιατροφαρμακευτικό σύμπλεγμα. Και ότι την ίδια στιγμή αυτό το σύμπλεγμα αποσύρεται από την ευθύνη για τις βλάβες στην υγεία που έχει προκαλέσει με δισεκατομμύρια χρήματα των φορολογουμένων.

* Το πραγματικό όνομα είναι γνωστό στους συντάκτες του Ticinonline.