Το Σάββατο έγινε μια από τις μεγαλύτερες αστυνομικές ενέργειες στην ιστορία της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας, καθώς 5.000 αστυνομικοί αναπτύχθηκαν εναντίον ενός αριστερού όχλου που αριθμούσε 25.000 ή περισσότερους.

Το δίκτυο Aktionsbündnis Widersetzen («Συμμαχία Δράσης Αντισταθείτε») της Antifa, εργατικά συνδικάτα ευθυγραμμισμένα με τους Σοσιαλδημοκράτες όπως η DGB και η Verdi και μια σειρά από «οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών» βγήκαν στους δρόμους του Gießen για να διαμαρτυρηθούν για το ιδρυτικό συνέδριο της νέας πτέρυγας νεολαίας της Εναλλακτικής για τη Γερμανία, «Generation Deutschland» (GD).

Το ίδιο το συνέδριο της GD μέτρησε μόνο 840 συμμετέχοντες. Χωρίς τους διαδηλωτές και την κάλυψη των μέσων ενημέρωσης, μπορεί να είχε διαφύγει εντελώς της προσοχής του mainstream. Εκτός από τα επίδοξα μέλη της GD, παρευρέθηκαν και ορισμένα ηγετικά στελέχη του AfD, συμπεριλαμβανομένων των συμπροέδρων του κόμματος Alice Weidel και Tino Chrupalla.

Για να υπερασπιστεί τη Δημοκρατία μας ενάντια σε αυτή την “επικίνδυνη” επίθεση του AfD, η καλά χρηματοδοτούμενη Aktionsbündnis Widersetzen της Antifa κατεύθυνε 200 λεωφορεία γεμάτα διαδηλωτές από όλη τη Γερμανία στην Έσση. Πολλοί ταραχοποιοί σε αυτά τα λεωφορεία δημιούργησαν αμέσως παράνομους αποκλεισμούς στους δρόμους στα κύρια σημεία εισόδου στο Gießen με την ελπίδα να σταματήσουν τους παρευρισκόμενους στο δρόμο τους προς τον χώρο.

Αυτοί οι αποκλεισμοί ίσχυαν πολύ πριν την ανατολή του ηλίου:1

Εκτός από την παρεμπόδιση μεγάλων δρόμων και αυτοκινητοδρόμων, οι διαδηλωτές απέκλεισαν επίσης και τις τρεις γέφυρες Gießen στον ποταμό Lahn προς τον χώρο:

Σε αυτοσχέδια σημεία ελέγχου, οι ταραχοποιοί απαιτούσαν διαπιστευτήρια από όλους όσους τους πλησίαζαν, επιτρέποντας μόνο στους συνταξιδιώτες να περάσουν.

Σε πολλά σημεία, διαδηλωτές Antifa προσπάθησαν να σπάσουν τις γραμμές της αστυνομίας που υπερασπίζονταν τον χώρο του συνεδρίου, οδηγώντας σε σκηνές όπως αυτή…

… και αυτό:

Οι πρώτες αφίξεις του AfD έμπαιναν κάτω από ένα χαλάζι από πέτρες και βαριά αστυνομική φρουρά. Σύντομα, ωστόσο, η αστυνομία ακύρωσε τις προστατευτικές αυτοκινητοπομπές της και άφησε τους συμμετέχοντες του AfD να βρουν μόνοι τους το δρόμο τους προς το πολιορκημένο συνέδριο. Ήταν περίπου εκείνη την ώρα που ένας μικρός όχλος Antifa περικύκλωσε και επιτέθηκε στον εκπρόσωπο του AfD Bundestag Julian Schmidt καθώς προσπαθούσε να κατευθυνθεί από το αυτοκίνητό του προς το συνέδριο:

Τρία νεαρά μέλη του AfD προσπάθησαν να στριμωχτούν μέσα από ένα από τα οδοφράγματα της Antifa πίσω από ένα ασθενοφόρο, αλλά οι ταραχοποιοί τους έπιασαν και έσπασαν το πίσω τζάμι τους:

Για τους δημοσιογράφους της Frankfurter Rundschau, αυτό το βίντεο απεικονίζει τους συμμετέχοντες του AfD «να περνούν μέσα από έναν αποκλεισμό του AfD χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους διαδηλωτές». Απλώς δεν μπορείς να περιφρονείς αρκετά τους δημοσιογράφους. Καθώς η μέρα περνούσε, οι τραμπούκοι της Antifa και των εργατικών συνδικάτων επιτέθηκαν επίσης σε πολλούς δημοσιογράφους, συμπεριλαμβανομένου του Paul Ronzheimer της BILD και της ομάδας κάμερας του Maximilian Tichy:

Το συνέδριο έπρεπε να καθυστερήσει αρκετές ώρες. Καθώς πλησίαζε το μεσημέρι, η αστυνομία ξανάρχισε τις συνοδείες της για τα λεωφορεία των συμμετεχόντων στο AfD και τελικά το συνέδριό μας πέτυχε απαρτία. Εν μέσω εναρκτήριων παρατηρήσεων και ομιλιών, οι αριστεροί έκαναν επανειλημμένες προσπάθειες να φτάσουν στον χώρο – όλες άκαρπες:

Μέχρι τις 7 το απόγευμα, είχε τελειώσει. Παρ’ όλη την αναστάτωση της Antifa, η Generation Deutschland είχε ορίσει τον εαυτό της και είχε εκλέξει τον επικίνδυνο ναζί φασίστα του Χίτλερ Jean-Pascal Hohm ως πρόεδρό της. Κατά ανεξήγητο τρόπο, η γερμανική δημοκρατία και η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία εξακολουθούν να υπάρχουν, αλώβητες. Οι διαμαρτυρίες συρρικνώθηκαν, οι ταραχοποιοί πήγαν σπίτι τους.

Συνολικά, περίπου 75 άνθρωποι τραυματίστηκαν, οι περισσότεροι αστυνομικοί. Αυτό δεν προκαλεί έκπληξη. Για όλα αυτά που διαμαρτύρονται για τους Ναζί, οι Antifa και οι σύμμαχοί τους κυνηγούν κυρίως την αστυνομία και τους ασυμπαθείς δημοσιογράφους.

Σύμφωνα με κορυφαία γερμανικά μέσα ενημέρωσης, οι αριστερές ταραχές στο Gießen ήταν «συντριπτικά ειρηνικές», «κυρίως ειρηνικές», παρουσίασαν «πολλούς» που «διαδήλωσαν ειρηνικά» και «για μεγάλο χρονικό διάστημα παρέμειναν αρκετά ειρηνικές».

Ο Frank-Tilo Becher, δήμαρχος του Gießen, είπε ότι ήταν χαρούμενος που η πόλη του δεν επέτρεψε στον εαυτό της να εκφοβιστεί είτε από την «αριστερή βία είτε από τις δεξιές επιδείξεις δύναμης με μαύρες λιμουζίνες» – το τελευταίο προφανώς μια αναφορά σε εκείνα τα λίγα εξέχοντα μέλη του AfD που έφτασαν φρουρούμενοι με σκοτεινά αυτοκίνητα για τη δική τους προστασία.

Ο καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς χαρακτήρισε τα γεγονότα στο Gießen ως «σύγκρουση μεταξύ της άκρας αριστεράς και της άκρας δεξιάς» και κάλεσε «το πολιτικό κέντρο» να σταθεί σθεναρά ενάντια στον «αριστερό λαϊκισμό και, πάνω απ’ όλα, στον δεξιό λαϊκισμό στη χώρα μας».

Διαμαρτυρίες όπως αυτές χρηματοδοτούνται σε μεγάλο βαθμό από το ίδιο το γερμανικό κράτος, και επομένως από τον Γερμανό φορολογούμενο. Τα χρήματά μας διανέμονται με δισεκατομμύρια σε ένα τεράστιο δίκτυο ΜΚΟ που γειτνιάζει με το κράτος, επιφορτισμένο με την υπεράσπιση της Δημοκρατίας μας.

Ρέει από εκεί σε μια ποικιλλία σκοτεινών οργανώσεων που γειτνιάζουν με την Antifa και άλλων ακτιβιστικών ομάδων, καμμία από τις οποίες δεν έχει κανένα είδος συνεκτικού μηνύματος ή αποκρυπτογραφήσιμης πολιτικής φιλοσοφίας πέρα από σοφιστικά συνθήματα όπως «Nazis raus» και «Fuck the AfD».

Και ενώ πληρώνουμε βίαιους τραμπούκους για να εξεγερθούν ενάντια σε έναν φανταστικό φασισμό, πληρώνουμε επίσης χιλιάδες αστυνομικούς για να διαχειριστούν τα χειρότερα της βίας τους και επίσης να χρησιμεύσουν ως οι άμεσοι στόχοι της πολιτικής τους οργής. Χρηματοδοτούμε κυριολεκτικά όλες τις πτυχές όλου αυτού του παρανοϊκού θεάματος. Τίποτα από αυτά δεν θα συνέβαινε διαφορετικά.

Έχουμε εδώ μια περίτεχνη αμυντική ψευδαίσθηση, με σκοπό να συγκαλύψει μια ανησυχητική πραγματικότητα. Ό,τι κι αν ήταν κάποτε, ο αριστερισμός έχει γίνει η επίσημη πολιτική ιδεολογία του γερμανικού κράτους πρόνοιας και των εξαρτώμενων από αυτό.

Ως σύστημα πεποιθήσεων, αυτός ο κατεστημένος αριστερισμός διαχειρίζεται και δικαιολογεί τις σχέσεις που παίρνουν τα χρήματα των παραγωγικών εργαζομένων και τα διανέμουν σε εκατομμύρια δημόσιους υπαλλήλους, αλήτες της πρόνοιας, δημοσιογράφους των δημόσιων μέσων ενημέρωσης και πολιτικούς ακτιβιστές που χρηματοδοτούνται από το κράτος.

Εάν το AfD έρθει ποτέ στην κυβέρνηση, πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους θα πρέπει να ανησυχούν ότι δεν θα πληρωθούν, ή τουλάχιστον ότι δεν θα πληρωθούν όσο πληρώνονται τώρα. Αυτό – όχι οποιοσδήποτε πλασματικός φασισμός – είναι το πραγματικό πρόβλημα με τη «λαϊκιστική δεξιά» και τις οργανώσεις νεολαίας της.

Η πρόταση ότι το κράτος πρέπει να έχει λιγώτερα εξαρτώμενα άτομα είναι τώρα η μόνη προϋπόθεση για να είσαι φασίστας ή ναζί και σε καθιστά νόμιμο στόχο βίας. Οι διαμαρτυρίες για λογαριασμό της επίσημης κρατικής ιδεολογίας θα είναι πάντα «ως επί το πλείστον ειρηνικές» στα μάτια των δημοσιογράφων του καθεστώτος, ό,τι κι αν κάνουν αυτοί οι διαδηλωτές, επειδή τόσοι πολλοί άνθρωποι ζουν από το κράτος τώρα και επωφελούνται άμεσα από το κατεστημένο αριστερό σύστημα.

Το πρόβλημα είναι ότι οι ίδιοι οι αριστεροί κατέστρεψαν την οικονομία και υπάρχουν κάθε μέρα όλο και λιγώτερα χρήματα για να κυκλοφορήσουν. Οι φορολογούμενοι του ιδιωτικού τομέα που κρατούν όλο αυτό το σύστημα στη ζωή μεταναστεύουν ή συνταξιοδοτούνται, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες νέοι εξαρτώμενοι από την πρόνοια φτάνουν κάθε χρόνο. Καθώς η πίεση για μεταρρυθμίσεις αυξάνεται, οι αριστεροί ιδεολόγοι του κατεστημένου μπορούν να απαντήσουν μόνο με όλο και πιο δυνατές καταγγελίες ενός μυθολογικού ναζισμού. Είναι καταθλιπτικό και είναι επίσης βαθύτατα μικρονοϊκό.