Έχω γράψει στο παρελθόν για το λεπτό  φλερτ μεταξύ ενός ατόμου και του κόσμου (Φλερτάροντας με τον κόσμο γύρω μας : Εθνικοί Φύλακες).

Αλλά πρόσφατα, συνειδητοποίησα ότι αυτό που αποκαλώ φλερτ είναι στην πραγματικότητα απλώς μια άλλη λέξη για τη ζωντάνια. Και αυτό που αποκαλώ όμορφη ζωή δεν είναι αισθητική – είναι αυτό το αργό, σκόπιμο, αισθητηριακό φλερτ με την ίδια την ύπαρξη.

Έτσι, όταν λέω ότι θέλω μια όμορφη ζωή, δεν εννοώ μια επιμελημένη ζωή.

Δεν εννοώ το είδος της ζωής που φαντάζει καλό σε ένα ενημερωτικό δελτίο ή φωτογραφίες στα κοινωνικά μέσα. Όχι μια στοίβα παραγωγικότητας ντυμένη ως παρουσία. Όχι το κέλυφος της βραδύτητας, ακόμα στημένο με απόδοση και λεπτή αυτοεπιτήρηση. Μια όμορφη ζωή δεν έχει να κάνει με lifestyle από τη Vogue ή brunch κοριτσιών ή βελτιστοποιημένες πρωινές ρουτίνες.

Όταν λέω ότι θέλω μια όμορφη ζωή, εννοώ ότι θέλω μια αισθητή ζωή.

Θέλω μια ζωή υφασμένη από προσοχή. Πλούσια με παύσεις. Ρομαντική, αθόρυβη. Όχι αισθητική εξωτερικά, αλλά αισθητική ως λειτουργικό σύστημα – πώς βλέπω, πώς κινούμαι, πώς παρατηρώ.

Θέλω πρωινά που ξεκινούν με ένα παράθυρο ανοιχτό και τα σκυλιά να αναπνέουν δίπλα μου – όχι επειδή είναι χαριτωμένο, αλλά επειδή είναι αληθινό. Επειδή είναι το είδος της εγκόσμιας ζωντάνιας που δεν απαιτεί τίποτα από μένα παρά μόνο παρουσία. Θέλω τα πορτοκάλια να ξεφλουδίζονται αργά. Να σταθώ να αφουγκραστώ και να τιμήσω τη σιωπή γύρω μου. Θέλω να καθίσω δίπλα στη λίμνη χωρίς να καταπιαστώ με το τηλέφωνό μου μόνο και μόνο για να αποδείξω ότι ήμουν εκεί.

Αυτό δεν είναι απόρριψη της φιλοδοξίας. Δεν είναι μια υποχώρηση στην απαλότητα για χάρη της απαλότητας. Ακόμα έχω  όραμα. Εξακολουθώ να αγαπώ την δημιουργία. Εξακολουθώ να δουλεύω σκληρά και θέλω περισσότερα. Αλλά δεν πιστεύω πλέον ότι η ομορφιά και τα επιτεύγματα πρέπει να βρίσκονται στην ένταση. Θέλω η ζωή μου να κρατάει και τα δύο – το ιερό και τη στρατηγική. Το αργό πρωινό και την ιδέα που κινητοποιεί. Η τρυφερότητα και το τσαγανό.

Η ομορφιά, για μένα, είναι διάκριση – απαιτεί όρια. Η ικανότητα να λες “αυτό έχει σημασία” όταν ο κόσμος λέει ότι τίποτα δεν έχει πια σημασία. Είναι η επιλογή του θαύματος όταν ο κυνισμός έχει γίνει τάση. Είναι αυτοσυγκράτηση. Ρυθμός. Το να επιλέγεις τι να τονίσεις και τι να αποσιωπήσεις.

Η όμορφη ζωή δεν είναι βελτιστοποιημένη.

Δεν έχει να κάνει με τη δημιουργία εσόδων.

Συχνά περνά απαρατήρητη.

Είναι η απόφαση να συνεχίσεις να συμμετέχεις σε στιγμές που δεν κλιμακώνονται.

Να μένεις άγρυπνος στα εγκόσμια θαύματα που έχουμε μάθει να αγνοούμε.

Να φλερτάρεις με τον κόσμο για κανέναν άλλο λόγο εκτός από το γεγονός ότι είμαστε ακόμα εδώ για να το κάνουμε – επειδή μια όμορφη ζωή είναι μια συζήτηση μεταξύ της προσοχής σας και του απίθανου γεγονότος ότι είμαστε ζωντανοί.

Είναι να θυμάσαι ότι είσαι αστερόσκονη πάνω σε ένα βράχο που επιπλέει στο διάστημα.

Αυτό το είδος ομορφιάς απαιτεί συμμετοχή.

Σου ζητά να καθίσεις αρκετά ακίνητος για να αφουγκραστείς τις δικές σας προτιμήσεις. Να καλλιεργήσεις το γούστο. Να σταματήσεις να προσπαθείς να συλλάβεις τα πάντα και να κατοικήσεις πραγματικά σε κάτι. Δεν είναι διακοπές από την πραγματική ζωή – είναι μια μορφή αφοσίωσης εντός της.

Μερικές φορές μοιάζει με την προετοιμασία δείπνου ξυπόλητος με παρέα μουσική που παίζει χαμηλά.

Μερικές φορές μοιάζει σαν να περπατάς τον ίδιο απογευματινό περίπατο μόνο και μόνο για να παρακολουθήσεις την αλλαγή του φωτός.

Μερικές φορές σημαίνει απλά το να γευθείς ένα καλοκαιρινό ροδάκινο τόσο ώριμο που ο χυμός στάζει κυλώντας στα χέρια σου.

Μερικές φορές μοιάζει σαν να μην κάνεις απολύτως τίποτα – και να το επιτρέπεις να σου αρκεί.

Μια όμορφη ζωή δεν ικετεύει να τη δεις, αλλά όταν είσαι μέσα της, τη νοιώθεις. Στο πετσί σου. Στην αναπνοή σου. Με τον τρόπο που το νευρικό σου σύστημα σταματά να προετοιμάζεται για το επόμενο πράγμα.

Όταν λέω ότι θέλω μια όμορφη ζωή, εννοώ ότι θέλω να συνεχίσω να ερωτεύομαι το να είμαι εδώ.

Όχι αόριστα και αφηρημένα – αλλά στην κάθε λεπτομέρεια. Στο ξεφλούδισμα. Στην παύση. Σε ένα βλέμμα. Με τον τρόπο που ο χρόνος επιβραδύνεται όταν πραγματικά δίνεις προσοχή.

Η ομορφιά δεν είναι η ανταμοιβή. Είναι η πρακτική.

Και αυτή η ζωή – αυτό το εξωφρενικά προσωρινό, εξωφρενικά πολύτιμο πράγμα – αξίζει να ασκείται καλά.

Αυτό εννοώ όταν λέω ότι θέλω μια όμορφη ζωή.