Ο/Η Μαριγώ Ζαραφοπούλα λέει:

Τι υπέροχοι άνθρωποι που υπάρχουν! Αυτό είναι κάτι που δεν πρέπει να ξεχνάμε και να τους προβάλουμε, ακόμη κι αν μας ενοχλεί να το παραδεχθούμε.

Μιλώντας για το μεγαλείο της συγχώρεσης, θα ήθελα, καλέ μου φίλε Ιωάννη, να μου επιτρέψεις δυο σκέψεις, και σε ευχαριστώ!

Χθές, στον Εσπερινό της Συγγνώμης, κάποιος μου έστειλε ένα ωραίο μήνυμα με εικόνα που έγραφε: “Ημέρα Συγγνώμης και Συγχώρεσης σήμερα! – Το να κάνεις λάθος είναι ανθρώπινο. Το να συγχωρείς θεϊκό”.

Συνήθως, αυτές οι εικόνες που ανταλλάσσουμε μεταξύ μας, περνούν από χέρι σε χέρι με τρόπο μηχανικό. Κι όμως, εκείνο το μήνυμα με έβαλε σε σκέψη.

Το λάθος δεν το έβαλα προς συζήτηση με τον εαυτό, διότι δεν υπάρχει άνθρωπος που δεν κάνει λάθη και αμαρτίες, συνεπώς, δεν συζητάμε για αυτό. Αυτό είναι για την εξομολόγηση. Όμως, ζυγίζοντας τα δύο, δηλαδή την συγγνώμη και την συγχώρεση, νομίζω ότι εκεί που δίνεται πολύ σκληρός αγώνας με τον εαυτό μας, είναι στην συγχώρεση.

Το συγγνώμη είναι εύκολο να το ζητήσεις αν έχεις αυτοεπίγνωση και δεν κοροϊδεύεις τον εαυτό σου ωραιοποιώντας τα χάλια σου.

Η πιο σκληρή αναμέτρηση, πιστεύω, γίνεται με την συγχώρεση και τον κακό μας εαυτό, γιατί είναι το τραύμα, η πίκρα, ο θυμός και ό,τι άλλο μπορεί να μας κρατάει από το να συγχωρήσουμε έναν άνθρωπο, ο οποίος ενδέχεται να μην έχει μετανοιώσει και ζητήσει συγγνώμη που μας έβλαψε. Εκείνο το “δάγκωμα” μέσα στην καρδιά, να μένεις στον πληγωμένο εαυτό, δεν φεύγει εύκολα.

Και ναι, τότε καταλαβαίνεις ότι η συγχώρεση είναι θείο δώρο, που κατακτάται με ηράκλειο άθλο και δεν χαρίζεται δωρεάν.