Η Jolene Van Alstine, από το Σασκάτσουαν, πάσχει από μια σπάνια μορφή παραθυρεοειδούς νόσου, η οποία έχει ως αποτέλεσμα ακραίο πόνο στα οστά, ναυτία και έμετο.

Χρειάζεται χειρουργική επέμβαση για την αφαίρεση ενός εναπομείναντος παραθυρεοειδούς, αλλά κανένας χειρουργός στο Σασκάτσουαν δεν είναι σε θέση να πραγματοποιήσει την επέμβαση.

Για να παραπεμφθεί σε άλλη επαρχία για την επέμβαση, ο Van Alstine πρέπει πρώτα να εξεταστεί από ενδοκρινολόγο, ωστόσο κανένας ενδοκρινολόγος του Σασκάτσουαν δεν δέχεται επί του παρόντος νέους ασθενείς.

Η Van Alstine σχολίασε ότι ο πόνος έχει γίνει τόσο αφόρητος που έκανε αίτηση και εγκρίθηκε για το πρόγραμμα ευθανασίας και υποβοηθούμενης αυτοκτονίας του Καναδά, με το τέλος της ζωής της να έχει προγραμματιστεί να πραγματοποιηθεί στις 7 Ιανουαρίου 2026. 

Η Van Alstine είπε: «Οι φίλοι μου σταμάτησαν να με επισκέπτονται. Είμαι απομονωμένη. Είμαι μόνη ξαπλωμένη στον καναπέ εδώ και οκτώ χρόνια, άρρωστη και κουλουριασμένη σε μια μπάλα, πιέζοντας να τελειώσει η μέρα».

«Πηγαίνω για ύπνο στις έξι το βράδυ γιατί δεν αντέχω άλλο να είμαι ξύπνια».

• Ο Jared Clarke, ο σκιώδης υπουργός Αγροτικής και Απομακρυσμένης Υγείας στο Σασκάτσουαν, προσπάθησε να πείσει τον υπουργό Υγείας Jeremy Cockrill  να βοηθήσει τη Van Alstine «να της κάνει τη χειρουργική επέμβαση που χρειάζεται», λέγοντας ότι η Van Alstine βρίσκεται «σε οριακό σημείο» και «η ταλαιπωρία της έχει γίνει αφόρητη».

Ο Clarke σχολίασε: «Κανείς δεν πρέπει να αναγκάζεται να επιλέξει ανάμεσα στον αφόρητο πόνο και τον θάνατο. Καμμία οικογένεια δεν πρέπει να βρεθεί σε αυτή τη θέση». «Νοιώθω σαν να είμαι στο τέλος του δρόμου», είπε η Van Alstine.

Ανησυχητικό παράδειγμα θα μπορούσε να είναι η πραγματικότητα στην Αγγλία και την Ουαλία εάν η υποβοηθούμενη αυτοκτονία γίνει νόμος

Καθώς η υποβοηθούμενη αυτοκτονία περνάει από τη Βουλή των Λόρδων, υπάρχουν ανησυχίες ότι περιπτώσεις όπως αυτή της Van Alstine θα μπορούσαν να γίνουν πραγματικότητα στην Αγγλία και την Ουαλία.

Εκατοντάδες κρεβάτια ξενώνων έχουν κοπεί σε όλη την Αγγλία και η πλειονότητα των ξενώνων λειτουργεί τώρα με έλλειμμα, σύμφωνα με μια σημαντική έκθεση – εγείροντας σοβαρές επικρίσεις ότι ενώ οι υπηρεσίες παρηγορητικής φροντίδας διέρχονται οικονομική κρίση, το Κοινοβούλιο έχει δεσμευτεί να διασφαλίσει ότι η υποβοηθούμενη αυτοκτονία θα λάβει την οικονομική υποστήριξη που απαιτείται για την εφαρμογή της, εάν γίνει νόμιμη.

Απαντώντας στην έκθεση, ο Sam Royston, εκτελεστικός διευθυντής έρευνας και πολιτικής στο Marie Curie, δήλωσε: «Η έκθεση του NAO απηχεί αυτό που βλέπουμε καθημερινά: η παρηγορητική φροντίδα και η φροντίδα στο τέλος της ζωής βρίσκονται σε κρίση».

Ο Guardian εξέφρασε ανησυχίες σχετικά με την υποβοηθούμενη αυτοκτονία που εισάγεται παράλληλα με τους υποχρηματοδοτούμενους ξενώνες. Περιγράφοντας την έκθεση ως «θλιβερή είδηση» σε ένα κύριο άρθρο, είπαν ότι «Η προοπτική μιας υπηρεσίας υποβοηθούμενου θανάτου που χρηματοδοτείται από το κράτος να κάθεται δίπλα σε έναν τομέα ξενώνων που δεν έχει χρήματα είναι βαθιά ανησυχητική».

Η βαρόνη Berger είπε ότι η έκθεση «πρέπει να μας αφορά όλους».

«Η χρηματοδότηση των ξενώνων έχει μειωθεί σε πραγματικούς όρους κατά σχεδόν 10% τα τελευταία 2 χρόνια, με τους ξενώνες να περικόπτουν θέσεις εργασίας και υπηρεσίες. Πώς μπορούμε να εξετάσουμε την υποβοηθούμενη [αυτοκτονία] όταν η κρίση στην παρηγορητική φροντίδα σημαίνει ότι τόσο λίγοι άνθρωποι αντιμετωπίζουν μια πραγματική επιλογή;», πρόσθεσε.

Η εκπρόσωπος του Right To Life UK, Catherine Robinson, δήλωσε: «Η ανησυχητική αφήγηση της Jolene Van Alstine απεικονίζει τις περαιτέρω αρνητικές συνέπειες της εισαγωγής της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας για ευάλωτα άτομα όταν γίνεται σε ένα πλαίσιο όπου υπάρχει έλλειψη χρηματοδότησης ή πρόσβασης στην υγειονομική περίθαλψη, όπως χειρουργική επέμβαση για άτομα όπως η Jolene».

«Ευάλωτοι άνθρωποι όπως η Jolene χρειάζονται βοήθεια για να ζήσουν, όχι για να πεθάνουν».