4. Χρηματοοικονομική επανευθυγράμμιση σε μαζική κλίμακα

«Απαιτούνται σημαντικοί οικονομικοί πόροι, που υπολογίζονται μεταξύ 200 και 500 δισεκατομμυρίων δολλαρίων ετησίως, για την υποστήριξη του μετασχηματισμού… Οι υπάρχουσες επενδύσεις μπορούν να επαναπροσδιοριστούν με την ευθυγράμμιση των κινήτρων με τους στόχους», αναφέρει το έγγραφο.

Το σχέδιο πλαισιώνει αυτά τα ποσά ως απαραίτητα για την αναμόρφωση των αλυσίδων εφοδιασμού και την ανακατεύθυνση των επιδοτήσεων, προβλέποντας «≈ 5 τρισεκατομμύρια δολάρια ετησίως» σε μακροπρόθεσμα οφέλη.

Ένας τέτοιος σαρωτικός οικονομικός ανασχεδιασμός θα εξανάγκαζε ολόκληρα έθνη να συμμορφωθούν με ένα καθεστώς τροφίμων φυτικής προέλευσης.

Αυτό θα τιμωρούσε αποτελεσματικά τους αγρότες, θα κατέρρεε την κτηνοτροφική οικονομία και θα προωθούσε διατροφικές ανεπαρκείς δίαιτες που στερούν δισεκατομμύρια κρίσιμες πρωτεΐνες ζωικής προέλευσης, λίπη, βιταμίνες Β12 και D, αιμικό σίδηρο και απαραίτητα αμινοξέα απαραίτητα για την ανοσοποιητική, ορμονική και νευρολογική υγεία.

5. Λογιστική «Πλανητικών Ορίων» & Παγκόσμια Παρακολούθηση

«Για πρώτη φορά, ποσοτικοποιούμε το μερίδιο του παγκόσμιου συστήματος τροφίμων και στα εννέα πλανητικά όρια… Θα πρέπει να δημιουργηθούν μηχανισμοί για την προστασία της χάραξης πολιτικής από την αδικαιολόγητη εταιρική επιρροή και η κοινωνία των πολιτών και τα κοινωνικά κινήματα διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην προώθηση της διαφάνειας και της εποπτείας».

Τα «όρια του συστήματος τροφίμων» της Επιτροπής θα εκχωρήσουν σε κάθε χώρα ένα αριθμητικό μερίδιο χρήσης γης, νερού, θρεπτικών ουσιών και εκπομπών – δεδομένα που θα παρακολουθούνται σε ένα παγκόσμιο βιβλίο.

6. Η δικαιοσύνη ως επιχειρησιακή μέτρηση

«Σχεδόν ο μισός παγκόσμιος πληθυσμός πέφτει κάτω από αυτά τα κοινωνικά θεμέλια… Μόλις το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού βρίσκεται σε έναν ασφαλή και δίκαιο χώρο».

Οι κυβερνήσεις καλούνται να «αντιμετωπίσουν τις ανισότητες στην κατανομή των οφελών και των βαρών των σημερινών συστημάτων τροφίμων».

Η σύνδεση της συμμόρφωσης με τις μετρήσεις κοινωνικής ισότητας μετατρέπει αποτελεσματικά την πολιτική διατροφής σε μέσο διακυβέρνησης που μετρά τη δικαιοσύνη καθώς και τη διατροφή.

Πλαισιώνοντας την παραγωγή και την κατανάλωση τροφίμων στο πλαίσιο της ρητορικής της κλιματικής δικαιοσύνης, η Επιτροπή μετατρέπει την πλέον απομυθοποιημένη θεολογία της υπερθέρμανσης του πλανήτη σε ηθικό ρόπαλο – που χρησιμοποιείται για να δικαιολογήσει την παγκόσμια οικονομική αναδιάρθρωση και να εδραιώσει τον έλεγχο του τι επιτρέπεται να τρώνε οι άνθρωποι.

7. Ακόμη και η πλήρης συμμόρφωση υπολείπεται

«Ακόμη και με αυτούς τους φιλόδοξους μετασχηματισμούς… Ο κόσμος μόλις και μετά βίας μπορεί να επιστρέψει στον ασφαλή χώρο για τη χρήση γλυκού νερού και την κλιματική αλλαγή και συνεχίζει να παραβιάζει το βιογεωχημικό όριο για το άζωτο και τον φώσφορο».

Παρά την αναγνώριση αυτού του περιορισμού, οι συγγραφείς ζητούν «πρωτοφανή επίπεδα δράσης».

Συμπερασματικά

Η Επιτροπή EAT-Lancet οραματίζεται κάτι περισσότερο από διατροφική καθοδήγηση.

Προτείνει ένα ενοποιημένο παγκόσμιο πλαίσιο για την αναμόρφωση της γεωργίας, της χρηματοδότησης και της διατροφής γύρω από ποσοτικοποιημένους «πλανητικούς» κανόνες.

Οι υποστηρικτές του -τα ιδρύματα Rockefeller, Wellcome, IKEA και CIFF, μαζί με προγράμματα που χρηματοδοτούνται από τον Γκέητς- παρέχουν τα χρήματα και τη θεσμική εμβέλεια για την προώθησή του μέσω των καναλιών του ΟΗΕ.

Σύμφωνα με τη διατύπωση της ίδιας της Επιτροπής, αυτός ο μετασχηματισμός θα συνεπαγόταν παγκόσμιους διατροφικούς στόχους, οικονομικό αναπροσανατολισμό μισού τρισεκατομμυρίου δολλαρίων και συνεχή παρακολούθηση των συστημάτων τροφίμων των εθνών.

Επιδιώκει να τυποποιήσει τι τρώει η ανθρωπότητα, πώς καλλιεργεί και πώς θα μετρηθεί αυτή η συμμόρφωση.

Η χρονική στιγμή δεν είναι τυχαία.

Η ατζέντα του συστήματος τροφίμων έρχεται στην επιφάνεια ακριβώς τη στιγμή που οι ομοσπονδιακές υπηρεσίες και τα εργαστήρια που χρηματοδοτούνται από τον Γκέητς ξαναγράφουν τον γενετικό κώδικα των καλλιεργειών μέσω αυτοαναπαραγόμενων ιογενών πλατφορμών – απόδειξη ότι η ίδια ιδεολογία που οδηγεί την «κλιματικά έξυπνη» πολιτική τροφίμων φτάνει τώρα στο DNA της ίδιας της προσφοράς τροφίμων, εδραιώνοντας τον έλεγχο από τον σπόρο στο πιάτο.