info@ethnikoiphylakes.org
Πικρή αλήθεια: Η ζωή δεν είναι δίκαιη και δεν θα είναι ποτέ
- Αρχική
- Παιδεία καὶ Διαφώτισις • Υγεία • Ψυχολογία
- Πικρή αλήθεια: Η ζωή δεν είναι δίκαιη και δεν θα είναι ποτέ
25
Νοέ
0
Πικρή αλήθεια: Η ζωή δεν είναι δίκαιη και δεν θα είναι ποτέ
«Αυτό είναι άδικο!» – αυτές οι τρεις μικρές λέξεις των παιδιών μου αντηχούσαν πολύ πέρα από τους τοίχους του σπιτιού μας.
Η επιθυμία τους για δικαιοσύνη μου άνοιξε τη δυνατότητα να τους αποκαλύψω μια πολύ μεγαλύτερη αλήθεια.
Μόλις μπήκα στην πόρτα, άκουσα τα παιδιά μου να μαλώνουν. «Αυτό είναι άδικο!» φώναξε ένας. Επειδή δεν είχα ιδέα περί τίνος επρόκειτο, διέκοψα τους καβγάδες και τους κάθισα κάτω προς το παρόν. «Η ζωή δεν είναι δίκαιη», τους είπα. «Πώς σας ήρθε ότι ήταν ποτέ; Ποτέ δεν ήταν και δεν θα είναι ποτέ».
Ίσως τα παιδιά μου – δέκα, οκτώ και πέντε ετών – να ήταν πολύ μικρά για τέτοιες συζητήσεις. Αλλά είχα ήδη ανεβάσει ταχύτητα και δεν μπορούσα να σταματήσω. Κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της διάλεξής μου, συνειδητοποίησα ότι αυτό ήταν στην πραγματικότητα υλικό για ένα άρθρο και δεν ήταν πραγματικά θέμα για μικρά παιδιά.
Ωστόσο, είχα ήδη εμβαθύνει πολύ στο θέμα: εξήγησα στα παιδιά μου ότι η σκληρή δουλειά, η αφοσίωση συνήθως ανταμείβονται, αλλά όχι πάντα. Μερικές φορές οι άνθρωποι πετυχαίνουν ακόμη και χωρίς αυτά τα συστατικά. Μερικοί γεννιούνται σε πλούσιες οικογένειες ή σε άτομα με καλές διασυνδέσεις. Άλλοι, από την άλλη, πρέπει να παλέψουν σκληρά για κάθε χιλιοστό της ζωής τους.
Η ζωή δεν είναι ίσοι όροι ανταγωνισμού – και ποτέ δεν ήταν. Από πού προέρχεται η άποψη ότι θα έπρεπε να ήταν; Και πότε αρχίσαμε να απαιτούμε από την κυβέρνηση να απονείμει δικαιοσύνη; Δεν μπορεί να το κάνει καθόλου. Η δικαιοσύνη δεν μπορεί να επιβληθεί με κανονισμούς, νόμους και κανόνες.
Είμαστε όλοι διαφορετικοί: διαφορετικά σώματα, διαφορετικοί γονείς, διαφορετικά ταλέντα και διαφορετικές τραυματικές εμπειρίες. Όταν ήμουν νέα, ευχόμουν να ήμουν πιο αδύνατη. Τότε θα μπορούσα να συνεχίσω το καλλιτεχνικό πατινάζ μετά την εφηβεία.
Μακάρι να ήμουν πιο ψηλή για να παίξω μπάσκετ. Αλλά οι ευχές δεν αλλάζουν την πραγματικότητα. Θα μπορούσα να θεωρήσω τον εαυτό μου μπασκετμπολίστρια ή αθλήτρια του καλλιτεχνικού πατινάζ, αλλά δεν ήμουν. Νόμιζα ότι ήταν άδικο. Δεν είχα σώμα για καλλιτεχνικό πατινάζ ή μπασκετμπολίστριας. Το σώμα μου επίσης δεν έμοιαζε με την εμφάνιση των κοριτσιών στα εξώφυλλα των περιοδικών. Έτσι ακριβώς ήταν.
Τι να κάνω; Έπρεπε να μάθω να ζω σε αρμονία με το σώμα μου και να ανακαλύπτω τα δυνατά του σημεία αντί να θρηνώ για τους περιορισμούς. Αυτό το μάθημα έχει διαμορφώσει ολόκληρη τη ζωή μου: Δεν μπορούμε να προσαρμόσουμε την πραγματικότητα στις επιθυμίες μας. Μπορούμε όμως να το αντιμετωπίσουμε με ταπεινότητα, επιμέλεια και αποφασιστικότητα.
Τα ταλέντα μου βρίσκονταν σε άλλους τομείς. Είχα κοφτερό μυαλό, υψηλή εργασιακή ηθική, αίσθηση του χιούμορ και επιμονή. Αυτά είναι τα εργαλεία με τα οποία γεννήθηκα. Ο αδερφός μου, από την άλλη πλευρά, ήταν ο συμπαθής – ένας εξαιρετικός εργάτης, ένας συνδημιουργός, ένας σύνδεσμος μεταξύ των ανθρώπων. Αν και μεγαλώσαμε στο ίδιο σπίτι με τους ίδιους γονείς, οι ζωές μας είναι θεμελιωδώς διαφορετικές. Μερικές φορές κέρδιζε περισσότερα χρήματα από εμένα, μερικές φορές ήταν το αντίστροφο. Δεν είχε καμμία σχέση με την αδικία – ήταν απλώς η ζωή.
Μεγαλώνοντας μέσα από τα βάσανα
Δεν είναι δουλειά της κυβέρνησης να προστατεύει τη ζωή, την ελευθερία και την επιδίωξη της ευτυχίας. Αντίθετα, το καθήκον τους είναι να δημιουργήσουν ένα πλαίσιο στο οποίο μπορούμε όλοι να το αναζητήσουμε. Μόνο εμείς μπορούμε να το κάνουμε αυτό.
Η συζήτηση για την ισότητα, η εμμονή με τη δικαιοσύνη και το κυνήγι πιστοποιητικών συμμετοχής μας κάνουν πιο ευαίσθητους. Όταν αποτυγχάνουμε ή δεν είμαστε οι καλύτεροι, μπορεί να είναι απογοητευτικό και πραγματικά να μας πληγώνει. Αλλά είναι ακριβώς αυτός ο πόνος που μας φέρνει να προχωρήσουμε μπροστά.
Η αίσθηση ότι «δεν είμαστε αρκετά καλοί» σε μια συγκεκριμένη στιγμή μας οδηγεί μπροστά. Το να δεις τι έχει κάποιος άλλος και να αναρωτηθείς: «Τι μπορώ να πετύχω;» – ΑΥΤΟ είναι φιλοδοξία. Αυτό είναι στη φύση μας των ανθρώπων.
Είμαστε όλοι διαφορετικοί: διαφορετικά πηλίκα νοημοσύνης, διαφορετικοί μεταβολισμοί, διαφορετικοί χαρακτήρες, διαφορετικές οικογενειακές συνθήκες. Μπορούμε να επηρεάσουμε μερικούς από αυτούς τους παράγοντες, αλλά πολλούς δεν μπορούμε. Τίποτα από αυτά, ωστόσο, δεν μπορεί να ρυθμιστεί από την πολιτική. Δεν υπάρχει δικαιοσύνη και ισότητα.
Δεν μπορείς να καθορίσεις αποτελέσματα μέσω νόμων, μπορείς μόνο να δημιουργήσεις ευκαιρίες. Αυτά θα πρέπει να είναι εξίσου ανοιχτά σε όλους, εάν θέλουν να μοχθήσουν και να εργαστούν για αυτά. Αλλά τα αποτελέσματα θα είναι πάντα διαφορετικά γιατί εμείς οι άνθρωποι είμαστε διαφορετικοί.
Ο σύζυγός μου, για παράδειγμα, γεννήθηκε σε μια τσιμεντένια καλύβα στο Μεξικό ως ένα από τα οκτώ παιδιά. Σήμερα έχει ένα ράντσο 200 εκταρίων στο Τέξας. Ποια ήταν η πιθανότητα να επιτευχθεί αυτό; Ίσως μία στο εκατομμύριο.
Είναι «δίκαιο» που τα αδέρφια του δεν έχουν την ίδια ζωή; Φυσικά και όχι! Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα. Το θαύμα είναι ότι τα κατάφερε. Κάποιος που γεννήθηκε στη φτώχεια κατάφερε να χτίσει μια ζωή σε αυτόν τον κόσμο, και ειδικά σε αυτή τη χώρα, που ξεπερνά τις πιο τρελλές προσδοκίες.
Και ίσως ο σύζυγός μου πιστεύει ότι είναι άδικο που έπρεπε να δουλέψει τόσο σκληρά για αυτό, ενώ τα αδέρφια του ξάπλωναν στην αιώρα στις 4:00 μ.μ. στο τέλος της ημέρας και μπορούσαν να απολαμβάνουν μια παγωμένη μπύρα κάθε μέρα. Ο ίδιος, από την άλλη, είχε ακόμα λίγες ώρες δουλειάς μπροστά του εκείνη την ώρα.
Όλα είναι θέμα αντίληψης
Μερικές φορές ο σύζυγός μου ονειρεύεται να επιστρέψει στο Μεξικό για να ζήσει μια πιο απλή ζωή με λιγώτερες ευθύνες. Από τη σκοπιά των αδερφών του, κάνει μια ζωή με ευκολίες, με όλα τα τρακτέρ, τα εργαλεία και τη γη.
Τίνος η αντίληψη είναι σωστή;
Τίνος η ζωή είναι καλύτερη;
Ποιος πέτυχε τελικά το καλύτερο;
Ίσως η δικαιοσύνη να μην είναι κάτι που πρέπει να αναζητηθεί.
Ίσως είναι απλώς ένα είδος γυαλιών μέσα από τα οποία κοιτάμε τις δικές μας χαρές και λύπες.
Αυτό δεν έχει καμμία σχέση με τη δικαιοσύνη.
Αυτό είναι ελευθερία!
Θέλω να μεγαλώσω τα παιδιά μου με τέτοιο τρόπο ώστε να καταλαβαίνουν: Η ζωή είναι άδικη, αλλά η μεγαλύτερη δύναμη βρίσκεται στο να έχει κανείς επίγνωση της ευθύνης του.
Με αυτή την ευθύνη, τα παιδιά μου μπορούν να δημιουργήσουν μια ζωή που αγαπούν.
Ίσως δεν μπορούν να το συγκρίνουν με τις ζωές των άλλων, αλλά θα είναι ακριβώς η ζωή που υποτίθεται ότι πρέπει να ζήσουν, υπό την προϋπόθεση ότι θα κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν.
Για την αρθρογράφο:
Η Mollie Engelhart είναι αναγεννητική αγρότισσα και κτηνοτρόφος στο Sovereignty Ranch στο Τέξας.
Δεσμεύεται για την ασφάλεια του εφοδιασμού, την ανανέωση του εδάφους και την εκπαίδευση σχετικά με την αυτάρκεια και την αυτάρκεια.
Είναι η συγγραφέας του βιβλίου «Debunked by Nature: Debunk Everything You Thought You Knew About Food, Farming, and Freedom», στο οποίο αφηγείται αδυσώπητα και συγκλονιστικά το ταξείδι της από vegan σεφ και ιδιοκτήτρια εστιατορίου στο Λος Άντζελες σε προσγειωμένη αγρότισσα και πώς η φύση κλόνισε το πολιτιστικό της αποτύπωμα.
Categorised in: Παιδεία καὶ Διαφώτισις, Υγεία, Ψυχολογία