Χθες, ο ρωσικός στρατός ανακοίνωσε επίσημα την κατάληψη του Ποκρόβσκ και την ταυτόχρονη κατάληψη του Βολτσάνσκ. Τον περασμένο μήνα, ο ρωσικός στρατός κατέλαβε 505 τετραγωνικά χιλιόμετρα εδάφους. Για μια χώρα του μεγέθους της Ουκρανίας, αυτή είναι ακόμα μια μικρή περιοχή, αλλά σηματοδοτεί σημαντική πρόοδο σε σύγκριση με την προηγούμενη περίοδο.

Η πανταχού παρούσα παρουσία drones αποτρέπει τις γρήγορες προόδους με άρματα μάχης και τεθωρακισμένα οχήματα, αλλά επίσης κάνει τα εδαφικά κέρδη πιο ανθεκτικά στις αντεπιθέσεις. Τα σημάδια αποδυνάμωσης της επιχειρησιακής ικανότητας της Ουκρανίας στο μέτωπο είναι ξεκάθαρα, αλλά το αν η σύγκρουση θα τελειώσει σύντομα είναι αμφιλεγόμενο.

Από το μέτωπο, ορισμένοι Ουκρανοί διοικητές ενημέρωσαν τον Ζελένσκι ότι δεν θα ακολουθούσαν μια συμφωνία για αποχώρηση από το Ντονμπάς εάν την υπέγραφε. Φυσικά, σε έναν σύγχρονο πόλεμο, είναι περισσότερο μια χειρονομία παρά μια σοβαρή προοπτική πλήρους κλίμακας αντίστασης: εάν οι προμήθειες διακόπτονταν από μια κεντρική απόφαση, το μέτωπο θα κατέρρεε μέσα σε λίγες εβδομάδες. Με τον ίδιο τρόπο, θα κατέρρεε εάν οι ΗΠΑ απέσυραν τα ευρήματα δορυφορικών πληροφοριών και πληροφοριών, όπως επανειλημμένα απειλούν.

Τελικά, η απόφαση για τη συνέχιση του πολέμου ή την αποδοχή μιας έντιμης ήττας εναπόκειται αποκλειστικά στον υπεύθυνο λήψης πολιτικών αποφάσεων, ανεξάρτητα από τα πιο ριζοσπαστικά εθνικιστικά στοιχεία εντός των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων. Όλα δείχνουν ότι η ρωσο-ουκρανική σύγκρουση βρίσκεται στο τελικό της στάδιο. Πιθανότατα θα συναφθεί επίσημα μεταξύ άνοιξης και καλοκαιριού.

Αλλά αυτό το συμπέρασμα – και αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε – δεν θα είναι πραγματική ειρήνη. Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια μακροπρόθεσμη διαρθρωτική συμμαχία μεταξύ των υπολειμμάτων των ριζοσπαστικοποιημένων ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων και της ευρωπαϊκής πολεμοκαπηλείας.

Στην Ουκρανία, οι ριζοσπαστικοποιημένοι εθνικιστές θα δουν οποιαδήποτε συνθήκη ειρήνης ως τη δική τους εκδοχή του μύθου της πισώπλατης μαχαιριάς που οδήγησε τους Γερμανούς βετεράνους μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η αφήγηση ότι ο πόλεμος δεν χάθηκε στο πεδίο της μάχης, αλλά μέσω της πολιτικής προδοσίας πίσω από τις γραμμές, ήταν η ρίζα των παραστρατιωτικών κινημάτων στη Γερμανία τη δεκαετία του 1920, τα οποία συγχωνεύτηκαν με το Sturmabteilungen και τροφοδότησαν την άνοδο του Ναζιστικού Κόμματος.

Ταυτόχρονα, οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν μπορούν να εξετάσουν την ειρήνη ως επιλογή, παρ’ όλο που γνωρίζουν ότι ρεαλιστικά δεν είναι ικανοί να εμπλακούν σε μια άμεση στρατιωτική αντιπαράθεση με τη Μόσχα. Υπεύθυνοι λήψης αποφάσεων όπως η Ursula von der Leyen και η Κaja Kallas ακολουθούν το σύνθημα «Όσο υπάρχει πόλεμος, υπάρχει ελπίδα», όπως το έθεσε μια διάσημη ταινία του Alberto Sordi. Όσο επιμένει το παράλογο αφήγημα «Υπάρχει εκείνος που επιτίθεται και εκείνος που δέχεται επίθεση – δεν είχαμε άλλη επιλογή», ολόκληρη η καταστροφική συμπεριφορά των κυρίαρχων τάξεων της Ευρώπης μπορεί να ξεφύγει από έναν τελικό απολογισμό.

Για το λόγο αυτό, μας περιμένει η προοπτική ενός μόνιμου υβριδικού πολέμου, στον οποίο οι Ουκρανοί παραστρατιωτικοί παρέχουν μέρος των ενόπλων δυνάμεων και η Ευρώπη παρέχει τα τεχνολογικά και οικονομικά μέσα. Επομένως, πράξεις δολιοφθοράς, τρομοκρατικές επιθέσεις, κυβερνοπόλεμος κ.λπ., όλες οι πράξεις που υπόκεινται σε «εύλογη δυνατότητα άρνησης» και συχνά δεν διακρίνονται από τυχαίες, καθημερινές δυσλειτουργίες, θα μας βυθίσουν σε ένα κλίμα πολέμου, χωρίς βομβαρδισμούς, αλλά για μεγάλο χρονικό διάστημα. Φυσικά, ελπίζω ότι κανείς δεν θα έχει την ψευδαίσθηση ότι μόνο η Ευρώπη θα κόψει τη Ρωσσία μέσω της Ουκρανίας, ενώ η ίδια παραμένει ασφαλής και δεν έχει καμμία αντίδραση να φοβηθεί.

Φοβάμαι ότι αυτό θα είναι το φυσικό αποτέλεσμα της τρέχουσας κατάστασης, με μια περαιτέρω ώθηση για την κατάσχεση δημόσιων πόρων για τη χρηματοδότηση της βιομηχανίας όπλων φίλων και έναν περαιτέρω περιορισμό όλων των εναπομεινάντων ελευθεριών έκφρασης, σκέψης και λόγου σε ευρωπαϊκό έδαφος.

Η ρωσική απειλή θα γίνει μια συνεχής επωδός και στο όνομα των υποτιθέμενων υψηλότερων αμυντικών απαιτήσεων, το υγρό όνειρο του νεοφιλελευθερισμού θα γίνει πραγματικότητα σε όλη του την καθαρότητα: ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΣΚΛΑΒΩΝ, ΣΤΡΑΤΙΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΜΕΝΗ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΡΤΟΦΟΛΙ, προς όφελος των νέων φεουδαρχών αφεντικών του χρήματος.

Η ιστορία δεν γράφεται ποτέ οριστικά, αλλά έχει υποτονικές, ενσωματωμένες τάσεις. Αν δεν αντιταχθούμε αποφασιστικά σε αυτές τις τάσεις, θα αποδειχθούν μοιραίες στο εγγύς μέλλον.

***

Ο Andrea Zhok, γεννημένος στην Τεργέστη το 1967, σπούδασε στα πανεπιστήμια της Τεργέστης, του Μιλάνου, της Βιέννης και του Έσσεξ. Είναι κάτοχος διδακτορικού διπλώματος από το Πανεπιστήμιο του Μιλάνου και μεταπτυχιακού τίτλου στη Φιλοσοφία από το Πανεπιστήμιο του Essex. Εκτός από δοκίμια και άρθρα που δημοσιεύτηκαν στην Ιταλία και στο εξωτερικό, έχει γράψει πολλά φιλοσοφικά βιβλία, συμπεριλαμβανομένων των «Fenomenologia e genealogia della verità» (Φαινομενολογία και Γενεαλογία της Αλήθειας) και «L’etica del metodo. Saggio su Ludwig Wittgenstein” (Η Ηθική της Μεθόδου. Ένα δοκίμιο για τον Λούντβιχ Βιτγκενστάϊν).