Για μια ολόκληρη εβδομάδα μετά τις 8 Αυγούστου, η σύνοδος κορυφής της Αλάσκας μεταξύ του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ και του προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας Βλαντιμίρ Πούτιν εμφανίστηκε από τον ευρωπαϊκό σχολιασμό σαν ραντεβού με τον ογκολόγο.

«Υπάρχει μεγάλος κίνδυνος ο Ντόναλντ Τραμπ να προδώσει την Ουκρανία την Παρασκευή», προειδοποίησε ο Steffen Lüdke στο Der Spiegel, καθώς η συνάδελφός του Ann-Dorit Boy περιέγραψε απεγνωσμένα «Πώς ο Ζελένσκυ αντιστέκεται σε μια συμφωνία Τραμπ-Πούτιν». Η Süddeutsche Zeitung φώναξε ότι «Δύο κλόουν του τρόμου συναντιούνται», ενώ ανέπτυξε σε ένα άλλο κομμάτι μια παράξενη θαλάσσια μεταφορά που παρομοιάζει τη «διπλωματία στην εποχή του Ντόναλντ Τραμπ» με μια διαρροή σκάφους από την οποία «κάποιος πρέπει συνεχώς να αδειάζει μεγάλες ποσότητες νερού» επειδή «ένας από τους καπετάνιους» μπορεί να «ανοίγει σκόπιμα τρύπες στο κύτος».

Μόνο παρουσιάζοντας συνεχώς ένα ενιαίο μέτωπο ακλόνητης αποφασιστικότητας, έγραψαν, θα μπορούσε η Ευρώπη να ελπίζει ότι θα βγάλει τα πάντα από το νερό από το σαμποταρισμένο από τον Τραμπ σκάφος μας, επειδή «μιλώντας στη συνείδηση του Τραμπ» με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσαμε να αποφύγουμε το πιο καταστροφικό αποτέλεσμα, δηλαδή οποιοδήποτε είδος ειρηνευτικής συμφωνίας.

Οι ευρωπαϊκές ελίτ πιστεύουν ότι δεν είναι η ικανότητα προβολής ισχύος που καθορίζει τα γεωπολιτικά αποτελέσματα, αλλά μάλλον η επαναλαμβανόμενη λειτουργική πρόβα των υψηλότερων αρχών μετά από περίτεχνες δημόσιες διαβεβαιώσεις αμοιβαίας αλληλεγγύης. Αν απλά πιστέψουμε τα σωστά πράγματα και τα πούμε αρκετά δυνατά όλοι μαζί για άλλη μια φορά, θα πάρουμε αυτό που θέλουμε.

Για κάποιο λόγο, αυτές οι μάταιες ασκήσεις συχνά καταλήγουν σε αριθμημένες λίστες με τον τρόπο που πρέπει να είναι τα πράγματα, παρ’ όλο που καμμία από τις κυβερνήσεις μας δεν είναι σε θέση να κάνει τα πράγματα να είναι έτσι. Έτσι, καθώς ο χρόνος μετρούσε αντίστροφα για τη συνάντηση της Παρασκευής, ο Φρίντριχ Μερτς περιέγραψε εκ μέρους ολόκληρης της ηπείρου «πέντε σημεία που θεωρούσε τα πιο σημαντικά» – κυρίως μεταξύ αυτών ότι «η Ουκρανία πρέπει να είναι στο τραπέζι μόλις πραγματοποιηθούν οι επόμενες συναντήσεις». Δεύτερον, ο Μερτς απαίτησε κατάπαυση του πυρός. Τρίτον, επέμεινε «ότι τα σύνορα δεν μπορούν να αλλάξουν με τη βία» και ταυτόχρονα παραδέχτηκε αμήχανα «ότι η Ουκρανία είναι έτοιμη να διαπραγματευτεί για εδαφικά ζητήματα»· Τέταρτον, ζήτησε «ισχυρές εγγυήσεις ασφαλείας»· Και στην πέμπτη θέση ονειρεύτηκε «μια κοινή διατλαντική στρατηγική». Στη συνέχεια, ο Μερτς έδωσε και στα πέντε σημεία του το φιλί του θανάτου, διαβεβαιώνοντας τους πάντες ότι «ο πρόεδρος Τραμπ γνωρίζει αυτή τη θέση και τη συμμερίζεται “πολύ ευρέως”».

Αυτό που κάνει τις ευρωπαϊκές ελίτ χωρίς νόημα σε θέματα όπως αυτά δεν είναι μόνο η πλήρης επαρχιακή υποταγή τους στην αμερικανική αυτοκρατορία, αλλά και οι εντελώς αφελείς γεωπολιτικές αντιλήψεις τους.

Η Ουκρανία χάνει τον πόλεμο, γι’ αυτό και οι Ουκρανοί θέλουν κατάπαυση του πυρός. Όσο οι Ρώσσοι προελαύνουν στο πεδίο της μάχης, δεν έχουν κανένα λόγο να υποχωρήσουν στις απαιτήσεις του Μερτς  ή οποιουδήποτε άλλου, και οι Αμερικανοί δεν έχουν καμμία πραγματική επιρροή πάνω τους ούτως ή άλλως. Οι υψηλές απαιτήσεις θα καταδικάσουν μόνο την Ουκρανία σε μια χειρότερη συμφωνία στο τέλος, καθώς οι Ρώσσοι καταλαμβάνουν όλο και περισσότερα εδάφη με τη βία και οι Ουκρανοί χάνουν όλο και περισσότερα από αυτά που έχουν να δώσουν.

Επομένως, η χθεσινή σύνοδος κορυφής πέτυχε ελάχιστα, πέρα από το να ταπεινώσει για άλλη μια φορά τα ανόητα παιδιά που διοικούν την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ο Tραμπ έχει πλέον εγκαταλείψει την προηγούμενη επιμονή του σε «μια απλή συμφωνία κατάπαυσης του πυρός» υπέρ μιας συνολικής «ειρηνευτικής συμφωνίας», ευθυγραμμίζοντας έτσι τον εαυτό του με τη ρωσική θέση – όχι ότι έχει μεγάλη σημασία.