Στα κρατικά και συνδεδεμένα με το κράτος μέσα ενημέρωσης (RIA Novosti, TASS, Rossiya 1, Sputnik, κανάλια Telegram των Solovyov, Skabeeva, Podolyaka κ.λπ.) υπάρχει ένα μείγμα από:

Ο λόγος μιας «αυτοκράτειρας» σε αναμονή

Σε μια «εντυπωσιακή» ομιλία, η Ursula von der Leyen αποκάλυψε τις λεπτομέρειες του πολεμικού της σχεδίου κατά της Ρωσσίας:

Πρώτον, να ενταχθεί η Ουκρανία στην Ε.Ε. έως το 2027. Υπενθυμίζουμε ότι στις αρχές του 2025, είχε προβλεφθεί εδώ ότι ο πόλεμος μεταξύ ΝΑΤΟ και Ρωσσίας δεν θα τελείωνε μέχρι το 2027, εκτός εάν το ΝΑΤΟ κλιμακωθεί σε παγκόσμιο πόλεμο. Στη συνέχεια, θέλει να ενεργοποιήσει το άρθρο 42-7 της Συνθήκης, τη «ρήτρα αμοιβαίας άμυνας», η οποία πρέπει να είναι «όχι προαιρετική, αλλά ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ», όπως ορίζει. Δηλαδή, αν μια χώρα βρίσκεται σε πόλεμο, όλες οι άλλες πρέπει επίσης να είναι σε πόλεμο!

Στη συνέχεια, αυτή η διαδικασία εισόδου στον πόλεμο κατά της Ρωσσίας πρόκειται να ολοκληρωθεί με μια αλλαγή στην εξωτερική πολιτική «από ομοφωνία σε ειδική πλειοψηφία»! Το δικαίωμα αρνησικυρίας θα γινόταν έτσι επιτέλους ιστορία! Και τέλος, προειδοποιεί: «Δεν χρειάζεται να αλλάξουμε τη συνθήκη για αυτό», αν και θα έπρεπε, αλλά ξέρει ότι δεν θα έβρισκε πλειοψηφία, οπότε θέλει να το προωθήσει για την Ε.Ε. χωρίς ψηφοφορία!

Στην πράξη, σημαίνει την πραγματοποίηση του ευρωπαϊκού ολοκληρωτισμού, ο οποίος στοχεύει να στερήσει από τα εθνικά κράτη τα τελευταία τους προνόμια, να καταργήσει την εθνική κυριαρχία και να πιέσει για πόλεμο, και στη συνέχεια να επινοήσει τον «ευρωπαϊκό στρατό» και την «ευρωπαϊκή πυρηνική αποτροπή»! Αυτό φαίνεται αρκετά προφανές το ΣΧΕΔΙΟ της! Και δεδομένου ότι ο Καρλομάγνος αναφέρεται πάντα ως μεγάλο ευρωπαϊκό πρότυπο, η von der Leyen φαίνεται να αισθάνεται κληρονόμος του.

Οι αυτοκράτορες έπρεπε επίσης να εξημερώσουν πρώτα τους πρίγκιπές τους. Και αυτό επιτεύχθηκε καλύτερα μέσω μιας δηλωμένης απειλής από το εξωτερικό, εξαναγκασμού ή υποσχέσεων για θαυματουργές κατακτήσεις θησαυρών. Στο πνεύμα των αυτοκρατορικών ευρωπαϊκών ιδεών:

Όπως η ανάσταση της αποικιοκρατίας

Ο Arnaud Bertrand χαρακτήρισε την ομιλία του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ στη λεγόμενη Διάσκεψη Ασφαλείας στο Μόναχο ως δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να την εξηγήσει.

«Μπόρεσα επιτέλους να διαβάσω την ομιλία του Rubio στο Μόναχο: Είναι μια από τις πιο ρεβιζιονιστικές και ιμπεριαλιστικές ομιλίες που έχω ακούσει ποτέ από υψηλόβαθμο Αμερικανό αξιωματούχο, και αυτό κάτι λέει. Ο άνδρας στην πραγματικότητα θρηνεί για την έκβαση του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου επειδή σηματοδότησε το τέλος της εποχής στην οποία «η Δύση είχε επεκταθεί», ένα «μονοπάτι» που ήλπιζε ότι οι ΗΠΑ και η Ευρώπη θα «ξαναχαράξουν μαζί».

Και για να γίνει πολύ σαφές τι εννοεί: Θέλει να αποκαταστήσει την οικοδόμηση «τεράστιων αυτοκρατοριών που εκτείνονται σε όλο τον κόσμο» και κατηγορεί τις «αντιαποικιακές εξεγέρσεις» για ό,τι έχουν κάνει στις «μεγάλες δυτικές αυτοκρατορίες».

Λέει επίσης ότι «δεν μπορούμε πλέον» να επιτρέπουμε σε «αφηρημένες έννοιες του διεθνούς δικαίου» να στέκονται εμπόδιο στα συμφέροντα των ΗΠΑ. Βασικά, ο άνθρωπος λέει ανοιχτά ότι ολόκληρη η μετα-αποικιακή τάξη ήταν ένα λάθος και καλεί την Ευρώπη να μοιραστεί τους καρπούς της οικοδόμησης μιας νέας τάξης.

Αυτή είναι μια τολμηρή αξίωση για έναν Αμερικανό, άλλωστε η ίδια η χώρα του αναδύθηκε από την εξέγερση κατά της ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας. Αλλά υποψιάζομαι ότι το να περιμένουμε από την κυβέρνηση Τραμπ να κατανοήσει τη δική της ιστορία είναι μάλλον υπερβολικό για να ζητήσουμε.

Το πιο ανησυχητικό ήταν η αντίδραση του κοινού: «Η μισή αίθουσα στο Μόναχο χειροκρότησε όρθιος τον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Marco Rubio», και είμαι σίγουρος ότι δεν ήταν η μισή από τον Παγκόσμιο Νότο.

Αυτό δείχνει μόνο πόσο λίγο προβληματίζεται η Ευρώπη για το παρελθόν της. Ο Rubio αναμφίβολα προσπαθούσε να απευθυνθεί σε ένα είδος λανθάνουσας νοσταλγίας για τη δυτική ιμπεριαλιστική κυριαρχία μεταξύ των ευρωπαϊκών ελίτ. Και προφανώς λειτούργησε (κάτι που είναι τρομακτικό από μόνο του).

Αλλά δείχνει επίσης πόσο αφελείς είναι οι Ευρωπαίοι όταν πιστεύουν τον ισχυρισμό του Rubio ότι θέλει να κάνει την Ευρώπη ισχυρή για να μοιραστεί τους καρπούς μιας νέας εποχής του δυτικού ιμπεριαλισμού. Τι κρύβεται πίσω από αυτό; Ότι η Αμερική του Τραμπ – «Πρώτα η Αμερική» – θα γινόταν ξαφνικά μεγαλόψυχη και θα μοιραζόταν με την Ευρώπη από καθαρό συναισθηματισμό; Δεν λειτουργεί έτσι ο ιμπεριαλισμός: η βασική του αρχή βασίζεται στο γεγονός ότι οι ισχυροί κυριαρχούν στους αδύναμους.

Όταν μια ιμπεριαλιστική δύναμη μιλά για συναισθήματα, για τη στοργή της και την επιθυμία της για συνεργασία με τον πολύ πιο αδύναμο εταίρο, αυτό είναι λόγος ανησυχίας, όχι χειροκροτήματος».

Συμπέρασμα

Αυτές οι δύο ομιλίες, καθώς και η ατιμώρητη, συνεχιζόμενη γενοκτονία στη Γάζα και η επέκταση του Ισραήλ, η πολιορκία της Κούβας, η επίθεση στη Βενεζουέλα και οι απειλές πολέμου κατά του Ιράν, είναι όλα τα ίδια σημάδια μεγαλομανίας.

Οι ρίζες του προέκυψαν μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, όταν κανείς δεν απείλησε τον επιθετικό καπιταλισμό με τις υπερβολές του. Και ήταν λογικό να γίνει μια τέτοια εξέλιξη, γιατί δεν υπήρχε τίποτα που να της αντιτίθεται.

Η λογική συνέπεια θα είναι περισσότεροι πόλεμοι, περισσότερες καταστροφές και απόπειρες ανοικοδόμησης, με τις ίδιες δυνάμεις να «κερδίζουν» και στις δύο περιπτώσεις.

Αυτό είναι το μοτίβο της κακόβουλα ερμηνευμένης ιδεολογίας του Schumpeter της «δημιουργικής καταστροφής» (Schumpeter Science and Ideology.pdf), που εφαρμόζεται σε κράτη και κοινωνικές κοινότητες, αντί για οικονομικούς κόμπους και επικαλύψεις. Και τώρα, σε συνδυασμό με την πεποίθηση ότι η «εκλεκτή τάξη» έχει το δικαίωμα να διαμορφώσει τον κόσμο κατ’ εικόνα της. Η φυλή αντικαταστάθηκε από την τάξη. Ο ταξικός πόλεμος επέστρεψε.

Αξιολόγηση των ομιλιών

Η Ρωσσία, η οποία συνδέεται με «ιμπεριαλιστικές επιθυμίες» στη Δύση, βλέπει στην πραγματικότητα τον εαυτό της ως κληρονόμο της αντιιμπεριαλιστικής και αντιαποικιακής ιστορίας. Ως εκ τούτου, και οι δύο ομιλίες αποτελούν άμεσες επιθέσεις όχι μόνο κατά της Κίνας, η οποία θεωρεί τον εαυτό της ως τον πυρήνα του Παγκόσμιου Νότου, αλλά και κατά της Ρωσσίας.

Η ανάπτυξη του Παγκόσμιου Νότου, ο οποίος θεωρείται πλέον από την άρχουσα τάξη στις ΗΠΑ και την Ε.Ε. ως απειλή για τη διεκδίκηση (κατ’ αρχήν αποικιακών) συμφερόντων, βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στις δραστηριότητες αυτών των χωρών.

Ενώ οι χώρες BRICS τονίζουν επανειλημμένα ότι η άνοδός τους δεν στρέφεται ΕΝΑΝΤΙΟΝ κανενός, οι ΗΠΑ και η Ε.Ε. προφανώς το βλέπουν διαφορετικά. Δεν είναι διατεθειμένοι να παίξουν απλώς το ρόλο του «ίσου μεταξύ ίσων». Πιστεύουν ότι μπορούν να γυρίσουν πίσω την εποχή που καθόριζαν τους νόμους και τους κανόνες αντί να υποταχθούν στην αρχή των συνδέσεων «win-win».

Τα τελευταία καρφιά μέσω της Δύσης στο φέρετρο του διεθνούς δικαίου

Ο κόσμος της βάναυσης αντιπαλότητας των μεγάλων δυνάμεων χρονολογείται από την καπιταλιστική νεωτερικότητα και τη θανατηφόρα αποικιοκρατία του 19ου αιώνα. Σε αυτόν τον κόσμο, πάντα ίσχυε ότι «οι ισχυροί μπορούν να κάνουν ό,τι μπορούν και οι αδύναμοι πρέπει να υπομείνουν ό,τι πρέπει» – όπως δίδαξε ένας αιώνας αποικιακής ταπείνωσης στην Κίνα και τον Παγκόσμιο Νότο.

Από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, μια διεθνής τάξη βασισμένη στον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και το διεθνές δίκαιο ήταν μια πιο σταθερή συνταγή για την ειρήνη και την ανάπτυξη από την ασαφή και μεροληπτική διεθνή τάξη που βασίζεται σε κανόνες, η οποία είναι βασικά μια αναγκαστική τάξη χωρίς δεσμευτικούς και καθολικούς κανόνες.

Η όχι και τόσο ευχάριστη μυθοπλασία του κόσμου που βασίζεται σε κανόνες υπό την ηγεσία των ΗΠΑ έχει εξαφανιστεί από τη δεκαετία του 1970. Όταν η Δύση δεν επωφελήθηκε πλέον από αυτό, ο Carney, η von der Leyen, ο Merz και άλλοι δυτικοί «ηγέτες» σφυρηλάτησαν τα τελευταία καρφιά στο σκουριασμένο φέρετρο.

Συμπέρασμα

Για άλλη μια φορά, ο κόσμος οδεύει προς μια καταστροφή που υποτίθεται ότι δεν θέλει κανείς, αλλά που προετοιμάζεται από όλους με τέτοιο τρόπο ώστε αυτοί οι ίδιοι να έχουν τη μεγαλύτερη καταστροφική δύναμη.

Η «Δύση» προφανώς θέλει την αναμέτρηση. Και η Ρωσσία φαίνεται να το καταλαβαίνει αυτό. Οι συγκρίσεις μεταξύ της Ε.Ε. και του 3ου Ράϊχ δεν είναι πλέον ένα περιθωριακό φαινόμενο – είναι καθημερινό ψωμί στο RIA, το TASS, το Sputnik, το 1TV, το Rossiya 1 και τα μεγάλα κανάλια Telegram. Μόλις ο Pistorius ή η von der Leyen πουν κάτι, άρθρα με «1930», «Βέρμαχτ 2.0» ή «Τέταρτο Ράϊχ» εμφανίζονται μέσα σε λίγες ώρες.

Και δεδομένου ότι η γνώμη του απλού πολίτη στη Γερμανία και προφανώς σε άλλες δυτικές χώρες έχει μικρή επιρροή στην πολιτική της ελίτ, έρχονται σκοτεινοί καιροί. Όπως είπε η Άνγκελα Μέρκελ το 2010:

«Κοιτάζοντας πίσω στην ιστορία της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας, μπορούμε να πούμε ότι όλες οι μεγάλες αποφάσεις δεν είχαν δημογραφική πλειοψηφία όταν ελήφθησαν».

Και για αυτήν και τους άλλους πολιτικούς, αυτό είναι απολύτως σωστό. Προφανώς, τα θέματα εξακολουθούν να είναι απλά κομμάτια σε μια σκακιέρα, όπως ήταν πριν από εκατοντάδες χρόνια. Και ο «Merz (…) απαίτησε από τον γερμανικό πληθυσμό την «ετοιμότητα… σε θυσίες» – «και … τώρα».