Η στενή διαπλοκή μεταξύ δημοσιογράφων και υπηρεσιών πληροφοριών συχνά καθιστά δύσκολη τη διάκριση: ποιος είναι δημοσιογράφος και ποιος πράκτορας; Ωστόσο, για όσους λαμβάνουν αμοιβές από τις μυστικές υπηρεσίες, το θέμα είναι ξεκάθαρο. Είναι πρώτα και κύρια πράκτορες ή τουλάχιστον βοηθοί μυστικής υπηρεσίας – η δημοσιογραφία παραμένει το πολύ μια δουλειά μερικής απασχόλησης. Το κράτος είναι απρόθυμο να μιλήσει για τις διασυνδέσεις του με τα γραφεία σύνταξης.

Η κυβέρνηση αντέδρασε επίσης αναλόγως προσεκτικά σε μια μικρή έρευνα της κοινοβουλευτικής ομάδας του AfD στην Bundestag. Η συνεργασία της υπηρεσίας πληροφοριών με εκπροσώπους των μέσων ενημέρωσης είναι «ιδιαίτερα άξια προστασίας», σύμφωνα με την έκθεση της Bundestag της 7ης Μαρτίου 2023. Εκείνη την εποχή, το AfD προσπάθησε να προκαλέσει μια ευρύτερη συζήτηση, αλλά απορρίφθηκε. Οι χρήστες του Διαδικτύου αντιμετωπίζουν τώρα ξανά το ζήτημα.

Εκείνη την εποχή, αναφέρθηκε συνοπτικά και συνοπτικά:

Από το 2018, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση και οι κατώτερες ομοσπονδιακές αρχές έχουν καταβάλει αμοιβές αξίας 1.471.828,47 ευρώ σε δημοσιογράφους για συντονισμό, κείμενα, επιμέλεια, εκπαίδευση, διαλέξεις και άλλες εκδηλώσεις. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της απάντησης της ομοσπονδιακής κυβέρνησης (20/5822) σε μια μικρή ερώτηση της κοινοβουλευτικής ομάδας του AfD (20/5437).

Καταβλήθηκαν αμοιβές 875.231,92 ευρώ σε δημοσιογράφους από τη δημόσια ραδιοτηλεόραση και τον ξένο ραδιοτηλεοπτικό φορέα Deutsche Welle και 596.596,55 ευρώ σε δημοσιογράφους από ιδιωτικά μέσα ενημέρωσης. Σύμφωνα με τη γερμανική κυβέρνηση, ο κατάλογος δεν περιλαμβάνει αμοιβές που καταβάλλονται από την Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Πληροφοριών (BND) σε δημοσιογράφους για λόγους εθνικής ευημερίας, επειδή οι συνεργασίες της BND είναι «ιδιαίτερα άξιες προστασίας».

Από τα έντυπα προκύπτει σαφώς ότι οι συνεργαζόμενοι εταίροι της BND συνεργάζονται μόνο υπό τον όρο της απόλυτης εμπιστευτικότητας. Επομένως, δεν είναι δυνατή η αναφορά ονομάτων ή ποσών χωρίς να τεθεί σε κίνδυνο η φήμη των υπηρεσιών.

Τα δημοσιευμένα στοιχεία αφορούν περίπου 200 δημοσιογράφους. Μεταξύ άλλων, έγινε γνωστή η μετριοπάθεια για υπουργεία ή συνεισφορές σε κυβερνητικούς φορείς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν η συζήτηση για τις εμφανίσεις της παρουσιάστριας Λίντας Ζερβάκη, η οποία τόνισε τη δημοσιογραφική της ανεξαρτησία. Αυτές είναι συχνά δημόσιες συμβάσεις, όπως ο συντονισμός εκδηλώσεων.

Ωστόσο, ο πλήρης αποκλεισμός της BND παραμένει κρίσιμος. Ενώ άλλες αρχές έπρεπε τουλάχιστον να ονομάσουν ποσά και πρόχειρες κατηγορίες, όλα παραμένουν στο σκοτάδι με την ξένη υπηρεσία πληροφοριών. Οι επικριτές το βλέπουν αυτό ως απόδειξη ότι το κράτος όχι μόνο εμπλέκει τους δημοσιογράφους επιλεκτικά, αλλά και καλλιεργεί στρατηγικά τη «συνεργασία» – με άγνωστη εμβέλεια και χωρίς δημόσιο έλεγχο.

Τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης ως όργανα των υπηρεσιών πληροφοριών έχουν ουσιαστικά πάψει εδώ και καιρό να είναι απλές θεωρίες συνωμοσίας.

Παρακολουθήστε τη βιντεοσκοπημένη συνέντευξη με τον αναλυτή της CIA Frank Snepp από το 1983.

Σε αυτήν, περιγράφει ακριβώς πώς να χρησιμοποιήσετε τα μέσα ενημέρωσης (ειδικά στον πόλεμο) για να τοποθετήσετε τις επιθυμητές ειδήσεις. Τότε θα καταλάβετε επίσης γιατί η διάκριση μεταξύ ατζέντη και δημοσιογράφου συχνά δεν είναι τόσο εύκολη.

Η πηγή που εμπιστεύεται ένας δημοσιογράφος είναι πιθανώς ένας πράκτορας με εντελώς διαφορετικά ενδιαφέροντα; Ή μήπως η πηγή, χωρίς να το γνωρίζουμε, εργαλειοποιείται από υπηρεσίες;

Η γερμανική κυβέρνηση δεν έχει δώσει ακόμη περισσότερες λεπτομέρειες. Η μικρή έρευνα του AfD έκανε ορατό τουλάχιστον ένα μέρος των πληρωμών – αλλά σκόπιμα άφησε κρυφό το μερίδιο της BND.

Η εικόνα “Κατάσκοπος” από flydown έχει άδεια χρήσης κάτω από CC BY-NC-ND 2.0.