info@ethnikoiphylakes.org
Οι κομμουνιστικές καταβολές της αριστερής εξτρεμιστικής Antifa
- Αρχική
- Διεθνῆ • ΝΤΠ - ΑΤΖΕΝΤΑ 2030 • Πολιτικά
- Οι κομμουνιστικές καταβολές της αριστερής εξτρεμιστικής Antifa
22
Σεπ
2
Οι κομμουνιστικές καταβολές της αριστερής εξτρεμιστικής Antifa
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τραμπ ανακοίνωσε στις 18 Σεπτεμβρίου τον χαρακτηρισμό της Antifa ως «τρομοκρατικής οργάνωσης».
Αρχικά, ο «αντιφασιστικός αγώνας» ήταν μέρος ενός σοβιετικού σχεδίου για τη μετατροπή της Γερμανίας σε κομμουνιστική δικτατορία.
Αφότου ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ περιέγραψε την Antifa ως «ριζοσπαστική αριστερή καταστροφή» και ανακοίνωσε ότι θα την χαρακτηρίσει ως τρομοκρατική ομάδα, το αριστερό εξτρεμιστικό κίνημα βρίσκεται και πάλι στα πρωτοσέλιδα.
Η Antifa ήταν αρχικά μέρος των επιχειρήσεων μετώπου της Σοβιετικής Ένωσης για την εγκαθίδρυση μιας κομμουνιστικής δικτατορίας στη Γερμανία κατά τη διάρκεια της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης και προσπάθησε να στιγματίσει όλα τα αντίπαλα κόμματα ως «φασιστικά».
Η ιστορία της Antifa ως κομμουνιστικού «ενιαίου μετώπου» μπορεί να ανιχνευθεί πίσω στο 1921, όταν το «Τρίτο Παγκόσμιο Συνέδριο» της Κομμουνιστικής Διεθνούς της Σοβιετικής Ένωσης συνήλθε στη Μόσχα.
Αυτό αναφέρεται στο φυλλάδιο «80 Χρόνια Αντιφασιστικής Δράσης» του Bernd Langer, το οποίο εκδίδεται από την Ένωση για την Προώθηση της Αντιφασιστικής Κουλτούρας e. V. Ο Langer είναι πρώην μέλος της Autonomous Antifa, η οποία ήταν μια από τις μεγαλύτερες οργανώσεις Antifa στη Γερμανία πριν διαλυθεί το 2004.
Το όνειρο μίας επανάστασης
Η ιδέα πίσω από τη στρατηγική του ενιαίου μετώπου ήταν να συγκεντρώσει αριστερές οργανώσεις για να επιφέρει μια κομμουνιστική επανάσταση στη Γερμανία. Οι Σοβιετικοί πίστευαν ότι μετά τη Ρωσική Επανάσταση το 1917, ο κομμουνισμός θα εξαπλωθεί στη Γερμανία. Το Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας (KPD) ήταν το δεύτερο μεγαλύτερο κομμουνιστικό κόμμα στον κόσμο εκείνη την εποχή.
Στο «Τέταρτο Παγκόσμιο Συνέδριο» της Κομιντέρν το 1922, σφυρηλατήθηκε επομένως το ακόλουθο σχέδιο: Η Μόσχα θα προπαγάνδιζε τη στρατηγική του ενιαίου μετώπου με το σύνθημα «Εμπρός στις μάζες!». Για το σκοπό αυτό, έγινε μια προσπάθεια να ενωθούν τα διάφορα κομμουνιστικά και σοσιαλιστικά εργατικά κόμματα της Γερμανίας κάτω από ένα ενιαίο ιδεολογικό λάβαρο – και αυτό ήταν, φυσικά, υπό τον έλεγχο της Μόσχας.
«Το «ενιαίο μέτωπο» δεν σήμαινε ισότιμη συνεργασία διαφορετικών οργανώσεων, αλλά την κυριαρχία του εργατικού κινήματος από τους κομμουνιστές», γράφει ο Langer.
Η άνοδος του φασισμού
Ταυτόχρονα, άλλες δυνάμεις είχαν αναπτυχθεί:
Στην Ιταλία, αυτός ήταν ο Μπενίτο Μουσολίνι – ένας μαρξιστής και σοσιαλιστής που είχε εκδιωχθεί από το Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα το 1914 για την υποστήριξή του στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ίδρυσε το δικό του πολιτικό κόμμα, το οποίο ονομαζόταν Εθνικό Φασιστικό Κόμμα. Ο Μουσολίνι ήρθε στην εξουσία τον Οκτώβριο του 1922 αφού ο βασιλιάς Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ’ τον διόρισε πρωθυπουργό για να αποτρέψει έναν εμφύλιο πόλεμο.
Στη Γερμανία, ο Αδόλφος Χίτλερ εμφανίστηκε στη σκηνή το 1921 ως ηγέτης του Εθνικοσοσιαλιστικού Γερμανικού Εργατικού Κόμματος (NSDAP) και ήθελε να μιμηθεί την επιτυχία του Μουσολίνι.
Το KPD (γερμανικό Κομμουνιστικό Κόμμα) αποφάσισε επομένως να χρησιμοποιήσει τη σημαία του αντιφασισμού για να σχηματίσει ένα κίνημα. Ο Langer δηλώνει ότι οι ιδέες του «φασισμού» και του «αντιφασισμού» του KPD ήταν «αδιαφοροποίητες» και ότι ο όρος «φασισμός» ήταν μόνο ρητορικός για να υπογραμμίσει τον δικό του επιθετικό-αντιπολιτευτικό ρόλο.
Τόσο το κομμουνιστικό όσο και το φασιστικό σύστημα βασίστηκαν στον κολεκτιβισμό και τις κρατικά σχεδιασμένες οικονομίες. Και στα δύο συστήματα, το άτομο ελεγχόταν από ένα ισχυρό κράτος. Και τέλος, και τα δύο συστήματα διέπραξαν γενοκτονία και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας σε μεγάλη κλίμακα.
Μέλη της γερμανικής Antifa το 1928: Ήθελαν να εγκαθιδρύσουν τον κομμουνισμό στη Γερμανία εκείνη την εποχή.
Φωτογραφία: Fox Photos/Getty Images
Ο αντιφασισμός ως αντικαπιταλιστική κραυγή μάχης
Το 2016, η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία για την Προστασία του Συντάγματος (BfV) δήλωσε στην ετήσια έκθεσή της: Από τη σκοπιά των αριστερών εξτρεμιστών, ο όρος «φασισμός» που χρησιμοποιείται από την Antifa δεν αναφέρεται στους φασίστες, αλλά είναι απλώς μια ετικέτα για τον «καπιταλισμό» (!!!!!!!!!!!!).
Ενώ οι αριστεροί εξτρεμιστές ισχυρίζονται ότι πολεμούν τον «φασισμό» και έτσι δικαιολογούν τις επιθέσεις σε άλλες ομάδες, χρησιμοποιούν τον όρο «φασισμός» για να δικαιολογήσουν τον «αγώνα ενάντια στο καπιταλιστικό σύστημα» γενικά. Οι υποστηρικτές της Antifa, από την άλλη πλευρά, κατανοούν τον καπιταλισμό ως «την αδιαχώριστη ενότητα του δημοκρατικού συνταγματικού κράτους και του συστήματος ιδιοκτησίας που βασίζεται στην αγορά», σύμφωνα με την BfV.
Έτσι, ο «αντιφασιστικός αγώνας» στρέφεται ενάντια σε όλα τα «άτομα ή θεσμούς που θεωρούνται «φασιστικοί» σύμφωνα με τη δική τους ιδεολογική κοσμοθεωρία.
Σύμφωνα με τον Langer, αυτή η στρατηγική υπήρχε από την αρχή: Για τους κομμουνιστές στη Γερμανία, ο «αντιφασισμός» ήταν απλώς συνώνυμος με τον «αντικαπιταλισμό». Και υπάρχει μια πρόθεση πίσω από αυτό. Ο Langer γράφει:
«Ο φασισμός και ο αντιφασισμός εισήχθησαν στο πολιτικό λεξιλόγιο από το KPD ως αδιαφοροποίητοι, πολεμικοί όροι μάχης. Οι κομμουνιστές κατάλαβαν ότι ο αντιφασισμός σημαίνει αντικαπιταλισμός. Κατά συνέπεια, για το KPD, όλα τα άλλα κόμματα ήταν φασιστικά, ειδικά το SPD».
Η περιγραφή της Antifa στον ιστότοπο του Γραφείου Προστασίας του Συντάγματος του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας αναφέρει ότι αυτός ο διφορούμενος ορισμός δεν έχει αλλάξει μέχρι σήμερα:
«Ο «αντιφασισμός» ως όρος χρησιμοποιείται επίσης από τους δημοκράτες για να εκφράσουν την απόρριψη του δεξιού εξτρεμισμού.
Ωστόσο, η πλειοψηφία των αριστερών εξτρεμιστών διεκδικεί αυτόν τον όρο για τον εαυτό της. Ισχυρίζονται ότι το καπιταλιστικό κράτος παράγει φασισμό, ή τουλάχιστον τον ανέχεται.
Ως εκ τούτου, ο αντιφασισμός δεν στρέφεται μόνο εναντίον πραγματικών ή υποτιθέμενων δεξιών εξτρεμιστών, αλλά πάντα και εναντίον του κράτους και των εκπροσώπων του, ιδιαίτερα των μελών των αρχών ασφαλείας».
Σχέδια πραξικοπήματος για τη Γερμανία το 1923
Στις 23 Αυγούστου 1923, το Πολιτικό Γραφείο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρωσσίας πραγματοποίησε μια μυστική συνεδρίαση στην οποία όλοι οι σημαντικοί αξιωματούχοι μίλησαν υπέρ μιας ένοπλης εξέγερσης στη Γερμανία.
Αλλά η εξέγερση απέτυχε και οδήγησε μόνο σε ένοπλη δράση ακτιβιστών του KPD στο Αμβούργο στις 23 Οκτωβρίου 1923, η οποία κατεστάλη από τις αστυνομικές δυνάμεις μετά από μόλις 24 ώρες.
Στις 10 Ιουλίου 1932, το Συνέδριο Ενότητας του Ράιχ του KPD πραγματοποιήθηκε στη Φιλαρμονική του Βερολίνου. Κηρύχθηκε η «Αντιφασιστική Δράση». Από τη δεκαετία του 1970, οι ομάδες Κ έχουν υιοθετήσει ξανά το λογότυπο της «Αντιφασιστικής Δράσης» σε τροποποιημένη μορφή.
Φωτογραφία: Δημόσιος τομέας
Τα «καφέ πουκάμισα» των SA (Sturmabteilung: τμήματα εφόδου) χρησιμοποίησαν επίσης βία και εκφοβισμό για τους πολιτικούς τους στόχους. Στις 9 Νοεμβρίου 1923, ο Χίτλερ ανέλαβε την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος μπροστά από το Feldherrnhalle του Μονάχου.
Τον Ιούλιο του 1932, το KPD κήρυξε την «Αντιφασιστική Δράση» υπό τη σημαία του Ενιαίου Μετώπου, αποστασιοποιούμενο από το SPD, το οποίο ήταν πιστό στη Δημοκρατία, η οποία το απέρριψε ως τον κύριο «φασιστικό» εχθρό.
Εν τω μεταξύ, στην «Αντιφασιστική Δράση» προσχώρησαν άνθρωποι που αντιτάχθηκαν στην άνοδο του υπαρκτού φασισμού στη Γερμανία, χωρίς να γνωρίζουν τη σχέση τους με τη Μόσχα.
Έτσι ονομάζεται η Antifa στη Γερμανία μέχρι σήμερα και από αυτήν προέκυψαν και οργανώσεις Antifa σε άλλες χώρες.
Η αριστερή βία ενίσχυσε το NSDAP
Ωστόσο, οι αντιφασιστικές «μοίρες προστασίας σπιτιών» και οι «ομάδες αυτοβοήθειας» σε μεγάλο βαθμό δεν πέτυχαν το επιθυμητό αποτέλεσμα. Οι επίμονες τακτικές βίας και εκφοβισμού που προέρχονταν από τις ομάδες Antifa οδήγησαν πολλούς ανθρώπους στην αγκαλιά του επίδοξου εθνικοσοσιαλιστή.
«Η βίαιη επαναστατική ρητορική των κομμουνιστών, που προανήγγειλε την καταστροφή του καπιταλισμού και τη δημιουργία μιας Σοβιετικής Γερμανίας, τρόμαξε τη μεσαία τάξη, η οποία γνώριζε πολύ καλά τι είχε συμβεί στους ομολόγους της στη Ρωσσία μετά το 1918», γράφει ο Richard J. Evans στην τριλογία του «Το Τρίτο Ράϊχ».
«Συγκλονισμένη από την αποτυχημένη διαχείριση της κρίσης από την κυβέρνηση και με απελπισμένο φόβο για την άνοδο των κομμουνιστών, [η μεσαία τάξη] άρχισε να εγκαταλείπει τις διασπασμένες φατρίες της συμβατικής δεξιάς και να στρέφεται στους Ναζί».
Το KPD ως σταλινικό κόμμα
Το KPD, το οποίο ήταν μέλος της Κομιντέρν από την αρχή, μετατράπηκε «μέσα σε λίγα χρόνια σε σταλινικό κόμμα» – τόσο ιδεολογικά όσο και υλικοτεχνικά. Έγινε ακόμη και «οικονομικά εξαρτημένη από τα κεντρικά γραφεία της Μόσχας», γράφει ο Langer.
Έτσι, οι ηγέτες του KPD, μαζί με την Antifa και τους υποστηρικτές τους σε επίπεδο βάσης, ήταν υπό τη διοίκηση του σοβιετικού μηχανισμού. Λόγω της σταλινικής σύνδεσης, ορισμένοι υποστηρικτές της Antifa λένε ότι το παρελθόν πρέπει να αντιμετωπίζεται κριτικά.
Άλλωστε, σύμφωνα με τη «Μαύρη Βίβλο του Κομμουνισμού», τουλάχιστον 20 εκατομμύρια άνθρωποι σκοτώθηκαν στη Σοβιετική Ένωση.
Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, πολλοί ηγέτες του KPD έγιναν ηγετικά στελέχη της ΛΔΓ, συμπεριλαμβανομένου του διαβόητου Υπουργείου Κρατικής Ασφάλειας (Stasi – Στάζι)
Μια κραυγή μάχης – μέχρι σήμερα
«Ο αντιφασισμός είναι περισσότερο στρατηγική παρά ιδεολογία».
Αυτή η πρόταση από την αναδρομική έκθεση του Langer ισχύει ακόμα και σήμερα. Ο «αντιφασισμός» μπήκε στο παιχνίδι στη Γερμανία τη δεκαετία του 1920 από το KPD, γράφει – όχι ως ένα νόμιμο κίνημα ενάντια στον φασισμό που εμφανίστηκε αργότερα στη Γερμανία, αλλά «ως μια αντικαπιταλιστική κραυγή μάχης».
Υποστηρικτές της Antifa ψεκάζουν ένα κατάστημα στη Νάντη της Γαλλίας το 2014.
Φωτογραφία: Frank Perry/AFP/Getty Images
Categorised in: Διεθνῆ, ΝΤΠ - ΑΤΖΕΝΤΑ 2030, Πολιτικά
2 Comments