Αγαπητοί αναγνώστες της ιστοσελίδας των Εθνικών Φυλάκων (πρώην “Οδύσσεια”), θα ήθελα να σας παραθέσω λίγες σκέψεις μου σχετικά με μία υπόθεση που έχει λάβει πλέον διαστάσεις ντροπής.

Έχω προσωπικά εκπλαγεί και βαθύτατα ντραπεί για το απείρου κάλλους σκηνικό που παρακολουθούμε μετά την συνέντευξη του κ. Σμαραγδή, κατά την οποία αναφέρθηκε σε συγκεκριμένη πρακτική που ακολούθησε, και που ως Ορθοδόξους, σαφώς, μας βρίσκει αντίθετους.

Όμως, το πράγμα όφειλε να τελειώνει εκεί. Προχωρούμε κοιτάζοντας ο καθένας τα δικά του μαύρα χάλια, γιατί όπως είναι γνωστό θα απολογηθούμε ενώπιον του Θεού για τις δικές μας αμαρτίες και όχι για του κυρίου Σμαραγδή. 

Ή μήπως κάνω λάθος; Ας μας διαφωτίσουν οι “ενάρετοι” θεματοφύλακες της Πίστης μας.

Ωστόσο, έχει ξεσπάσει ένας αδικαιόλογητος και λυσσώδης πόλεμος εναντίον του κυρίου Σμαραγδή και μου φαίνεται πλέον ότι εκείνοι που τον διεξάγουν εκμεταλλεύονται το θέμα και το φως της δημοσιότητας  (μέσα από κορώνες, φιοριτούρες και πειστήρια που δεν τους ζητήθηκαν και δεν ενδιαφέρουν κανένα) για την προσωπική τους ανάδειξη (και μόνο). Άρα γε, ως τί; Ως σωτήρες; Ως θεματοφύλακες της αλήθειας, της ορθής Πίστης; Προς αναζήτηση μελλοντικών ψηφοφόρων; Τί ακριβώς; Ή όλα αυτά μαζί;

Έχει ξεκινήσει μία παράλογη σταυροφορία και πολύ φοβάμαι ότι ταιριάζει με το υπερδιογκωμένο “εγώ” που ανέκαθεν χαρακτήριζε τον Έλληνα.

Είναι αυτό που πλείστες φορές έχουμε συναντήσει:

Η αποδόμηση του άλλου γιατί ενοχλεί το έργο του.

Ενοχλείς το κόμπλεξ μου.

Ενοχλείς τον φθόνο μου.

Ενοχλείς την κακία μου.

Ενοχλείς την μειονεξία μου.

Ενοχλείς τα ελλείματά μου.

Ενοχλείς την εικόνα που μου έφτιαξε κάποτε ο μπαμπάκας και η μαμάκα ότι ήμουν και ο πρώτος/η πρώτη του χωριού.

Ενοχλείς την εικόνα του κατοικίδιου του δασκάλου/του καθηγητή, που είχαν οι άλλοι για μένα. 

Ενοχλείς με παρεμβολές της ανωτερότητάς σου την “τέλεια” εικόνα του εαυτού μου που φαντασιώνομαι τόσα χρόνια.

Για όλα αυτά, και για ακόμη περισσότερα πρέπει να σε εξαφανίσω, να σου ρίξω λάσπη, να καπελλώσω κάθε προσπάθειά σου, κάθε έργο σου που μου υπενθυμίζει ότι ίσως τελικά δεν είμαι παρά ένας τενεκές με πιστοποίηση, ένας Χριστιανός σε μία παλιά αστυνομική ταυτότητα, που ίσως για αυτό επέτρεψε ο Θεός να φύγει και αυτό γιατί ήμασταν και είμαστε υποκριτές.

Τώρα μου δίνεται η πολυπόθητη ευκαιρία να αναδειχθώ πάνω από εσένα, να σε εξουθενώσω και να με χειροκροτήσει ολόκληρη η Ελλάδα (ή μάλλον ένα κοινό που βρίσκεται στον εγκέφαλο και μόνο όλων αυτών που καταφέρονται εναντίον του σκηνοθέτη που ποτέ δεν είπε ότι κάνει κάτι άλλο από την Τέχνη που υπηρετεί).

Όλα αυτά τα αστεία και ταυτόχρονα λυπηρά συμβαίνουν και πάλι στην Πατρίδα μας, καταφέρνοντας πάντα να αποπροσανατολίζεται ο κόσμος από τα πραγματικά προβλήματα.

Δεν έχω κάτι άλλο να πω. Η συζήτηση τελειώνει εδώ.

Και όλοι εσείς, σταματήστε, επιτέλους, από όποιο γήπεδο κι αν παίζετε αυτό το οπορτουνιστικό παιχνίδι, γιατί δεν μας ξεγελάτε.

Είναι ντροπή και έχει εξελιχθεί σε μία εμπαθή παρωδία.

Μαριγώ Ζαραφοπούλα

–

Καληνύχτα!

Είμαστε σκουπιδάκια, για αυτό να θυμάστε κάθε μέρα την παρακάτω παραβολή:

Λουκ. 18,9         Εἶπε δὲ καὶ πρός τινας τοὺς πεποιθότας ἐφ᾿ ἑαυτοῖς ὅτι εἰσὶ δίκαιοι, καὶ ἐξουθενοῦντας τοὺς λοιπούς, τὴν παραβολὴν ταύτην·

Λουκ. 18,9                Είπε δε και προς μερικούς, που είχαν την αλαζονικήν αυτοπεποίθησιν ότι είναι δίκαιοι και περιφρονούσαν τους άλλους, την παραβολήν αυτήν.

Λουκ. 18,10        ἄνθρωποι δύο ἀνέβησαν εἰς τὸ ἱερὸν προσεύξασθαι, ὁ εἷς Φαρισαῖος καὶ ὁ ἕτερος τελώνης.

Λουκ. 18,10               “Δυο άνθρωποι ανέβησαν στο ιερόν να προσευχηθούν, ο ένας Φαρισαίος και ο άλλος τελώνης.

Λουκ. 18,11        ὁ Φαρισαῖος σταθεὶς πρὸς ἑαυτὸν ταῦτα προσηύχετο· ὁ Θεός, εὐχαριστῶ σοι ὅτι οὐκ εἰμὶ ὥσπερ οἱ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπων, ἅρπαγες, ἄδικοι, μοιχοί, ἢ καὶ ὡς οὗτος ὁ τελώνης·

Λουκ. 18,11               Ο Φαρισαίος εστάθη επιδεικτικώς δια να προκαλή εντύπωσιν· και δια να δοξάση τον ευατόν του, αυτά προσηύχετο· Σε ευχαριστώ, Θεε μου, διότι δεν είμαι όπως οι άλλοι άνθρωποι, άρπαγες, άδικοι, μοιχοί η και ωσάν αυτός ο τελώνης.

Λουκ. 18,12        νηστεύω δὶς τοῦ σαββάτου, ἀποδεκατῶ πάντα ὅσα κτῶμαι.

Λουκ. 18,12               Εγώ νηστεύω δύο φορές την εβδομάδα, Δευτέρα και Πεμπτην, δίδω το δέκατον από όλα γενικώς όσα αποκτώ. Εγώ είμαι ενάρετος.

Λουκ. 18,13        καὶ ὁ τελώνης μακρόθεν ἑστὼς οὐκ ἤθελεν οὐδὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς εἰς τὸν οὐρανὸν ἐπᾶραι, ἀλλ᾿ ἔτυπτεν εἰς τὸ στῆθος αὐτοῦ λέγων· ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ.

Λουκ. 18,13               Και ο τελώνης, που εστέκετο κάπου μακρυά από το θυσιαστήριον, δεν ήθελε ούτε τα μάτια του να σηκώση στον ουρανόν, αλλ’ εκτυπούσε το στήθος του λέγων· Θεε μου, σπλαγχνίσου με τον αμαρτωλόν και συγχώρησέ με.

Λουκ. 18,14        λέγω ὑμῖν, κατέβη οὗτος δεδικαιωμένος εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ ἢ γὰρ ἐκεῖνος· ὅτι πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται, ὁ δὲ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται.

Λουκ. 18,14               Σας διαβεβαιώνω, ότι αυτός ο περιφρονημένος από τον Φαρισαίον τελώνης κατέβηκε στο σπίτι του με συγχωρημένας τας αμαρτίας του, αθώος και δίκαιος ενώπιον του Θεού, παρά ο Φαρισαίος εκείνος. Διότι κάθε ένας που υψώνει τον εαυτόν του, θα ταπεινωθή από τον Θεόν και θα καταδικασθή, ενώ εξ αντιθέτου εκείνος που ταπεινώνει τον εαυτόν του θα υψωθή και θα δοξασθή από τον Θεόν”.