Αλλά οι δομικές αποτυχίες και η απροσεξία των νεαρών γλεντζέδων να χειριστούν τα πυροτεχνήματα σε ένα υπόγειο εστιατόριο είναι μόνο η μία πλευρά της καταστροφής. Το άλλο είναι η συμπεριφορά των ανθρώπων.

Βίντεο από το εσωτερικό του μπαρ, που έκαναν γρήγορα τον γύρο των social media, δείχνουν καλεσμένους να βιντεοσκοπούν τον φλεγόμενο ουρανό της οροφής με τα smartphone τους σηκωμένα, ενώ οι φλόγες ήδη εξαπλώνονται και η μουσική συνεχίζει να παίζει.

Καμμία κατακραυγή, καμμία προειδοποίηση, καμμία προσπάθεια να βοηθήσουν άλλους να δραπετεύσουν. Καμμία ομαλή εκκένωση. Αντίθετα, γυρίστηκε το «περιεχόμενο». Λες και η πύρινη κόλαση να ήταν θέαμα για το TikTok και το Instagram.

Όταν οι καλεσμένοι συνειδητοποίησαν τη σοβαρότητα της κατάστασης, ήταν πολύ αργά.

Υπήρχε πλήθος, πανικός.

Όποιος σκόνταψε δεν είχε καμμία πιθανότητα.

Έξω, προέκυψε η ίδια εικόνα. Αυτόπτες μάρτυρες βιντεοσκόπησαν το φλεγόμενο κτίριο, είδαν φιγούρες στα παράθυρα να γνέφουν καλώντας για βοήθεια και ο κόσμος έξω απλώς βιντεοσκοπούσε.

Σχεδόν κανείς δεν κινητοποίησε ή οργάνωσε βοήθεια, σχεδόν κανείς δεν φώναξε δυνατά για βοήθεια, σχεδόν κανείς δεν προσπάθησε να βοηθήσει τους φλεγόμενους ανθρώπους. Στα βίντεο που δυστυχώς είδα, υπήρχαν δύο άτομα που ήθελαν να βοηθήσουν. ΔΥΟ!!. Κατά τ’ άλλα, μόνο κάμερες έξω. Ακόμη και όταν οι άνθρωποι σκόνταφταν έξω καμένοι, οι ηδονοβλεψίες παρατηρητές έκαναν ζουμ αντί να προσπαθήσουν να σβήσουν τη φωτιά ή να παράσχουν τις πρώτες βοήθειες.

Για μένα προσωπικά, αυτό είναι ένα σύμπτωμα μιας βαθιάς παρακμής της κοινωνίας μας.

Σε έναν κόσμο όπου κάθε στιγμή είναι βελτιστοποιημένη για ‘likes’ και προβολές, η ανθρωπιά χάνει την αξία της.

Η τραγωδία γίνεται το σκηνικό, τα βάσανα γίνονται ‘viral’ υλικό.

Καταναλώνουμε καταστροφές αντί να παρεμβαίνουμε, από ευκολία, από τον άρρωστο εθισμό στην ψηφιακή επιβεβαίωση.

Το Crans-Montana μας δείχνει τον χαζοχαρούμενο άνθρωπο της σύγχρονης εποχής, τεχνικά τέλεια δικτυωμένο, αλλά εντελώς κουρασμένο και ξοφλημένο ως άτομο.

Μπορούμε παρακαλώ να αφήσουμε μακριά τα καταραμένα κινητά τηλέφωνα όταν διακυβεύονται ζωές.

Εάν η κοινωνία μας δεν μάθει ξανά να υποστηρίζει και να βοηθά ο ένας τον άλλον αντί να χαζεύει και να κινηματογραφεί ανόητα, τότε πραγματικά αξίζουμε να καταστραφούμε.