Το σκηνικό ήταν σχολαστικά στημένο για έναν τελευταίο, γαλήνιο αποχαιρετισμό. Συγκεντρώθηκαν οικογένεια και φίλοι, χύθηκε σαμπάνια και ένας πιανίστας έπαιζε απαλά στο βάθος. Σε αυτή την ατμόσφαιρα βαθιάς συγκίνησης, ο Δρ. Arjen Göbel (σ.σ. πως μοιάζουν καμμία φορά κάποια ονόματα…), MD, γενικός ιατρός στο Amstelveen της Ολλανδίας, ξεκίνησε τη διαδικασία που θα έφερνε ένα προγραμματισμένο και ειρηνικό τέλος στη ζωή του ασθενούς του.

Ακολουθώντας το τυπικό πρωτόκολλο, ξεκίνησε με ένεση ενός φαρμάκου που προκαλεί κώμα. Η 48χρονη ασθενής με καρκίνο του μαστού έκλεισε τα μάτια της και μια βαθιά σιωπή έπεσε στο δωμάτιο καθώς η αναπνοή της γινόταν πιο ρηχή.

Αλλά η αναμενόμενη ησυχία δεν ήρθε. Η οικογένεια παρατήρησε ότι η ασθενής συνέχιζε να αναπνέει. Ο δρ. Göbel, διατηρώντας μια εξωτερική ηρεμία, το είδε κι αυτός.

Η Callari αναφέρει ότι η γυναίκα δεν πέθανε. Ο Göbel πήρε ένα κιτ έκτακτης ανάγκης και της έκανε ξανά ένεση, αλλά και πάλι δεν πέθαινε. Η Callari αναφέρει:

Ο δρ. Göbel κάλεσε μια υπηρεσία ασθενοφόρου ενώ έφερε άλλα δύο κιτ έκτακτης ανάγκης από ένα κοντινό φαρμακείο. Οι παραϊατρικοί τον βοήθησαν να κάνει την ένεση του θανατηφόρου κοκτέηλ απευθείας σε μια φλέβα στη βουβωνική χώρα της, αλλά δεν συνέβη τίποτα. Στη συνέχεια έκαναν ένεση της τέταρτης δόσης στην αρτηρία του λαιμού της. Μόλις μισή ώρα αργότερα, στις 6 το απόγευμα – 4 ώρες μετά την πρώτη ένεση – τελικά πέθανε. Ο προγραμματισμένος, όμορφος αποχαιρετισμός είχε γίνει μια παρατεταμένη και τραυματική δοκιμασία. «Ήταν το χειρότερο πράγμα στη ζωή μου», είπε ο δρ. Göbel στο Medscape News Europe.

Η Callari συνεχίζει εξηγώντας ότι σε αντίθεση με άλλες «διαδικασίες» υπάρχουν πολύ μελέτες ή πρωτόκολλα σχετικά με την ευθανασία και την υποβοηθούμενη αυτοκτονία.

Παρόμοιες ιστορίες μακροχρόνιων θανάτων μπορούν να παρατηρηθούν στα δεδομένα υποβοηθούμενης αυτοκτονίας του Όρεγκον, τα οποία έδειξαν ότι ένας θάνατος, το 2023, χρειάστηκε 137 ώρες για να ολοκληρωθεί.

Στη συνέχεια, η Callari ορίζει την ευθανασία και την υποβοηθούμενη αυτοκτονία για λόγους σαφήνειας.

Η ευθανασία είναι η σκόπιμη, άμεση χορήγηση μιας θανατηφόρας ουσίας από έναν γιατρό για να τερματίσει τη ζωή ενός ασθενούς κατόπιν εθελοντικού αιτήματός του για να τερματίσει την αφόρητη ταλαιπωρία.

Ο υποβοηθούμενος θάνατος (αυτοκτονία) είναι η εθελοντική, αυτοχορηγούμενη κατάποση θανατηφόρων φαρμάκων που συνταγογραφούνται από γιατρό. Κυρίως, ο ασθενής, όχι ο γιατρός, εκτελεί την τελική, μοιραία πράξη.

Παρατηρήστε πώς η Callari χρησιμοποιεί ορισμούς υπέρ του θανάτου υπονοώντας ότι η επιθυμία να σκοτωθεί βασίζεται στον τερματισμό του αφόρητου πόνου, όταν τα δεδομένα σχεδόν σε κάθε δικαιοδοσία που επιτρέπει τον θάνατο με θανατηφόρο δηλητήριο δείχνουν ότι μόνο μια μειοψηφία επιδιώκει τον θάνατο με βάση τον τερματισμό του αφόρητου πόνου.

Στη συνέχεια, η Callari εξηγεί πώς η ευθανασία νομιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στην Ολλανδία. Η Callari σχολιάζει την έλλειψη πρωτοκόλλων δηλώνοντας:

Μόλις το 2010 – 8 χρόνια μετά την επίσημη εισαγωγή του ολλανδικού νόμου για τον τερματισμό της ζωής κατόπιν αιτήματος και την υποβοηθούμενη αυτοκτονία – οι γιατροί προσέγγισαν τους φαρμακοποιούς για να αναπτύξουν μια κοινή κατευθυντήρια γραμμή. Αυτή η συνεργασία είχε ως αποτέλεσμα το πρώτο συνδυασμένο πρωτόκολλο το 2012, με την πιο πρόσφατη σημαντική ενημέρωση το 2021.

Σήμερα, το ολλανδικό πρότυπο για την ευθανασία είναι μια ενδοφλέβια διαδικασία δύο σταδίων (IV): μια υψηλή δόση βαρβιτουρικού που προκαλεί κώμα (συνήθως προποφόλη) ακολουθούμενη από έναν νευρομυϊκό αναστολέα (συνήθως ροκουρόνιο) για την παράλυση των αναπνευστικών μυών. Μια μικρή δόση λιδοκαΐνης εγχέεται συχνά πριν από τη διαδικασία για να μειωθεί η αίσθηση καψίματος του βαρβιτουρικού.

Χωρίς να υπεισέλθουμε σε περαιτέρω περιγραφές σχετικά με τη θανάτωση, είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι η Callari προτείνει ότι το ποσοστό επιπλοκών γενικά δεν αναφέρεται επαρκώς και αναφέρει ότι τα δεδομένα του Όρεγκον του 2023 δείχνουν ποσοστό επιπλοκών 9,8%.

Η Callari σχολιάζει επίσης μελέτες σχετικά με την επίδραση του σχήματος δηλητηριωδών φαρμάκων στο σώμα, ιδιαίτερα στους πνεύμονες, και δηλώνει:

Ο Philippe Camus, MD, καθηγητής πνευμονολογίας και αναπνευστικής εντατικής θεραπείας στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Ντιζόν στη Ντιζόν της Γαλλίας, έχει μελετήσει την επίδραση των φαρμάκων στους πνεύμονες από το 1972, όταν άρχισε να συλλέγει δεδομένα ως φοιτητής ιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Βουργουνδίας. Πάνω από πέντε δεκαετίες, έχει συγκεντρώσει περισσότερες από 200.000 αναφορές σε μια παγκόσμια βάση δεδομένων που παρακολουθεί την αναπνευστική νόσο που προκαλείται από φάρμακα.

Ακόμη και σε θεραπευτικές δόσεις, εξήγησε, τα αναισθητικά όπως η προποφόλη μπορούν να προκαλέσουν αναπνευστική κατάθλιψη, βαθύ κώμα, περιφερική αγγειοδιαστολή και δυσλειτουργία του μυοκαρδίου. Σε θεραπευτικές δόσεις, ωστόσο, αυτοί οι κίνδυνοι είναι ελάχιστοι και αντιμετωπίζονται έγκαιρα. «Το δηλητήριο είναι στη δόση», είπε.