Για χρόνια, οι Ευρωπαίοι έλεγαν ότι οι μάζες που έφταναν από την Αφρική και τη Μέση Ανατολή ήταν «άνθρωποι που αναζητούσαν προστασία», άνθρωποι που είχαν διαφύγει από τον πόλεμο, τις βόμβες, τις πολιτοφυλακές και τον θάνατο.

Τώρα, ένας εκπρόσωπος του κατεστημένου της αμερικανικής πολιτικής ασφάλειας προτείνει να βάλουμε αυτούς τους άνδρες με ευρωπαϊκές στολές στο μέλλον και να τους υποσχεθούμε ένα διαβατήριο σε αντάλλαγμα.

Ιθαγένεια έναντι στρατιωτικής θητείας, υπαγωγή έναντι ετοιμότητας για δράση, πατρίδα έναντι υπακοής. Ο υποτιθέμενος «πρόσφυγας πολέμου» ξαφνικά υποτίθεται ότι θα γίνει ο ίδιος συμμετέχων στον πόλεμο – όχι για τη χώρα του, ωστόσο, αλλά για μια ξένη χώρα.

Η πρόταση έγινε από τον Σύρο Adham Sahloul (βλ.Adham Z. Sahloul | CNAS) και εμφανίστηκε στο περιοδικό Foreign Policy, ένα από τα πιο σημαντικά μέσα εξωτερικής πολιτικής της Ουάσιγκτον. Ο Sahloul δεν είναι ένας αουτσάιντερ, αλλά ένας άνθρωπος από τον εσώτατο κύκλο της διατλαντικής αρχιτεκτονικής εξουσίας.

Διετέλεσε σύμβουλος του Τζο Μπάιντεν, εργάστηκε στο Πεντάγωνο, υπηρέτησε στην Υπηρεσία Διεθνούς Ανάπτυξης των Ηνωμένων Πολιτειών και είναι αξιωματικός στην Εφεδρεία του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ. 

Σήμερα γράφει για το Κέντρο για μια Νέα Αμερικανική Ασφάλεια, μια από τις δεξαμενές σκέψης που παρείχαν τη στρατηγική συνοδεία στις δυτικές επεμβάσεις για δεκαετίες. Όταν ένας άνθρωπος με αυτό το υπόβαθρο προτείνει να στρατολογήσει μετανάστες ως στρατιώτες, αυτό δεν είναι ένα πείραμα σκέψης, αλλά ένα σήμα.

Ο λόγος για αυτόν τον ειρμό σκέψης είναι απλός. Οι στρατοί της Ευρώπης δεν μπορούν πλέον να βρουν νέους νεοσύλλεκτους. Η Bundeswehr παλεύει με τη μείωση του αριθμού των νεοσύλλεκτων εδώ και χρόνια, παρά τις διαφημιστικές εκστρατείες εκατομμυρίων δολαρίων και τις απελπισμένες επιθέσεις εικόνας.

Η ίδια εικόνα μπορεί να δει κανείς στη Γαλλία, τη Μεγάλη Βρετανία και αλλού. Οι πολίτες της επιδεικνύουν αξιοσημείωτη αυτοσυγκράτηση όταν πρόκειται να διακινδυνεύσουν τη ζωή τους για τα γεωπολιτικά και ιδεολογικά σχέδια των κυβερνήσεών τους. Μπορείτε να το κατηγορήσετε για τα ποσοστά γεννήσεων, τη δημογραφική αλλαγή ή τις κοινωνικές αλλαγές. Αλλά μπορεί κανείς επίσης να βγάλει το προφανές συμπέρασμα: η εμπιστοσύνη και η ταύτιση απλά δεν υπάρχουν πλέον.

Από υποτιθέμενος «αναζητητής προστασίας» σε τροφή για κανόνια

Και εδώ ακριβώς μπαίνει στο παιχνίδι ο μετανάστης. Ξαφνικά, οι νέοι άνδρες από την Αφρική και τη Μέση Ανατολή δεν θεωρούνται πλέον πρωτίστως ως εκείνοι που χρειάζονται προστασία, αλλά ως στρατηγικός πόρος. Ως «ανθρώπινο δυναμικό», όπως αποκαλείται στην τεχνοκρατική γλώσσα.

Οι ίδιοι άνδρες που φέρεται να διέφυγαν από τον πόλεμο λέγεται τώρα ότι είναι έτοιμοι να πάνε στον πόλεμο για την Ευρώπη. Αυτή η διανοητική μεταστροφή από μόνη της είναι εντυπωσιακή. Επειδή καταστρέφει το ηθικό θεμέλιο της προηγούμενης επιχειρηματολογίας για τη μετανάστευση. «Χρειάζονται προστασία» ή πιθανή τροφή για κανόνια για έναν πόλεμο εναντίον της Ρωσσίας (ή/και της Κίνας);

Ο Sahloul αναφέρεται ρητά σε ιστορικά μοντέλλα όπως η Γαλλική Λεγεώνα των Ξένων, στην οποία οι ξένοι πολεμούσαν πάντα υπό ξένη σημαία. Εκεί, η αρχή ήταν πάντα ορατή: πίστη ενάντια στην ιθαγένεια, υπηρεσία ενάντια στο ανήκειν. Οι μισθοφόροι ως μοντέλλο ενσωμάτωσης. Η υπηκοότητα γίνεται ανταμοιβή για στρατιωτική χρήση, το διαβατήριο γίνεται μισθός για τις παρεχόμενες υπηρεσίες.

Η οπτική γωνία από την οποία διατυπώνεται αυτή η πρόταση είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτική. Για τους στρατηγούς στην Ουάσιγκτον και τα διατλαντικά δίκτυα, η Ευρώπη είναι πάνω απ’ όλα ένας στρατιωτικός χώρος, ένα γεωπολιτικό δομικό στοιχείο εντός του ΝΑΤΟ και της δυτικής αρχιτεκτονικής ασφαλείας. Εάν ο τοπικός πληθυσμός δεν παρέχει πλέον αρκετούς στρατιώτες, τότε αυτό το πρόβλημα πρέπει να λυθεί διαφορετικά.

Η μετανάστευση γίνεται έτσι όχι μόνο κοινωνικό ή οικονομικό ζήτημα, αλλά και εφεδρεία στρατιωτικού προσωπικού. Ο μετανάστης γίνεται παραγωγικός παράγοντας στην πολιτική ασφάλειας.

Ο πραγματικός κυνισμός έγκειται στη σιωπηρή υπόθεση ότι αυτοί οι άνδρες θα ήταν πραγματικά πρόθυμοι να θυσιάσουν τη ζωή τους για τη νέα τους πατρίδα. Οι άνθρωποι που έχουν εγκαταλείψει την πατρίδα τους ξαφνικά υποτίθεται ότι αναπτύσσουν μια υπαρξιακή πίστη σε ένα εντελώς ξένο κράτος.

Οι άνδρες που, σύμφωνα με την επίσημη αφήγηση, έχουν διαφύγει από τον πόλεμο λέγεται τώρα ότι είναι έτοιμοι να διεξάγουν πόλεμο. Το ευρωπαϊκό διαβατήριο γίνεται το εισιτήριο για μια νέα ταυτότητα, η οποία προφανώς υποτίθεται ότι είναι αρκετά ισχυρή για να δημιουργήσει μια προθυμία θανάτου.

Αυτό αποκαλύπτει μια εξέλιξη που υπερβαίνει κατά πολύ το καθαρό ερώτημα στρατολόγησης. Οι στρατοί της Ευρώπης απομακρύνονται όλο και περισσότερο από τους λαούς τους. Γίνονται λειτουργικά όργανα ενός πολιτικού συστήματος που δεν μπορεί πλέον ή δεν θέλει να αντλήσει την προσωπική του βάση από τον ίδιο του τον πληθυσμό. Η πίστη και η αφοσίωση δεν θεωρείται πλέον δεδομένη, αλλά αγοράζεται.

Ο στρατιώτης δεν είναι πλέον πολίτης με στολή, αλλά μια συμβατική σχέση με μια επιλογή μάχης. Και αν ο λαός εξεγερθεί; Τότε αυτοί οι ξένοι μισθοφόροι δεν θα διστάσουν να χρησιμοποιήσουν τη δύναμη των όπλων εναντίον του λαού.