Συνέβη όπως αναμενόταν. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, η σοσιαλιστική κυβέρνηση θέλει να επιβάλει έναν νέο φόρο «πληρωμής ανά μίλι» στους οδηγούς ηλεκτρικών αυτοκινήτων από το 2028: 3 πένες ανά μίλι, που είναι περίπου 3.5 σεντς. Κατά μέσο όρο, αυτό αναμένεται να κοστίσει σε κάθε ιδιοκτήτη ηλεκτρονικού αυτοκινήτου επιπλέον 250 λίρες (περίπου 290 ευρώ) ετησίως. Το σκεπτικό είναι τόσο κοινότοπο όσο και αποκαλυπτικό: Το κράτος χάνει έσοδα από τον φόρο ορυκτελαίων, επομένως οι οδηγοί ηλεκτρικών αυτοκινήτων πρέπει τώρα να κληθούν να πληρώσουν οι ίδιοι.

Με την αναγκαστική μετάβαση στην ηλεκτρική κινητικότητα, οι φορολογικές αρχές εκτιμάται ότι θα χάσουν μια φορολογική πηγή περίπου 30 δισεκατομμυρίων λιρών (περίπου 34,8 δισεκατομμύρια ευρώ) ετησίως. Φυσικά, κανείς δεν θα το παραδεχτεί ανοιχτά, οπότε η νέα διανομή συσκευάζεται στη φιλική ετικέτα “VED+”.

Αυτό απλώς επεκτείνει τον προηγούμενο ειδικό φόρο κατανάλωσης οχημάτων για να συμπεριλάβει ένα είδος ψηφιακού συστήματος διοδίων. Στο μέλλον, οι αυτοκινητιστές θα πρέπει να υπολογίζουν μόνοι τους πόσα μίλια θα διανύουν ετησίως και να το πληρώνουν εκ των προτέρων. Εάν οδηγείτε λιγώτερο, μπορείτε να «μεταφέρετε» το υπόλοιπο ποσό στον επόμενο χρόνο. Εάν οδηγείτε περισσότερο, θα χρεωθείτε αργότερα.

Φυσικά, το Υπουργείο Οικονομικών ισχυρίζεται ότι αυτό δεν είναι εργαλείο επιτήρησης – ούτε παρακολούθηση GPS, ούτε εφαρμογές παρακολούθησης. Αλλά πρέπει να είσαι πολύ αφελής για να μην υποψιάζεσαι πού οδηγεί αυτό. Μόλις το κράτος μάθει πόσο οδηγεί ο καθένας, το επόμενο βήμα για να μάθει πού οδηγεί ο καθένας είναι απλώς μια τεχνική τυπικότητα. Η υποδομή της κάμερας υπάρχει εδώ και πολύ καιρό, όπως και οι «έξυπνοι αυτοκινητόδρομοι». Επομένως, δεν πρόκειται μόνο για χρήματα – πρόκειται για έλεγχο. Θα μπορούσατε επίσης απλώς να ελέγχετε το υπόλοιπο χιλιομέτρων μία φορά το χρόνο.

Το λόμπι των ηλεκτρονικών αυτοκινήτων αντιδρά αγανακτισμένο, σαν μόλις να τους έχει αφαιρεθεί το Άγιο Δισκοπότηρο. Εξάλλου, ολόκληρο το επιχειρηματικό μοντέλλο της αίρεσης της πράσινης ηλεκτρικής ενέργειας βασίστηκε στη διασταυρούμενη χρηματοδότηση από την υπόλοιπη κοινωνία. Για χρόνια, εισέπρατταν επιδοτήσεις για μπαταρίες, δωρεάν φόρτιση σε δημόσιους σταθμούς φόρτισης, απαλλαγή από φόρους αυτοκινήτων – και τώρα έρχεται η στιγμή που το κράτος θα αποσύρει τουλάχιστον εν μέρει τις επιδοτήσεις του. Το γεγονός ότι υπάρχει μεγάλη κατακραυγή δεν εκπλήσσει κανέναν. «Κεφαλικός φόρος στους τροχούς», τον αποκαλεί ο επικεφαλής της Γερμανικής Ένωσης Αυτοκινήτων (AA).

Η επιχειρηματολογία της κυβέρνησης είναι κατά κάποιο τρόπο ακόμη και κυνικά ειλικρινής: Είναι απλώς ένα ζήτημα «δικαιοσύνης». Εξάλλου, οι βενζινοκίνητοι οδηγοί θα πλήρωναν κατά μέσο όρο περίπου 600 λίρες (περίπου 700 ευρώ) ετησίως σε φόρους καυσίμων, ενώ οι ηλεκτροκίνητοι οδηγοί μέχρι στιγμής οδηγούσαν σχεδόν δωρεάν από αυτή την άποψη.

Αλλά αυτή η ρητορική «δικαιοσύνης» συσκοτίζει το γεγονός ότι ολόκληρο το σύστημα βασίστηκε σε μια ιδεολογική εξαπάτηση από την αρχή: οι εκπομπές μετατοπίστηκαν μόνο από το δρόμο στο εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας. Και ενώ η τιμή της ηλεκτρικής ενέργειας εκρήγνυται λόγω της πολιτικής πράσινης ενέργειας, το ηλεκτρικό αυτοκίνητο γίνεται ένα σοβαρό κόστος που σύντομα μόνο οι πλούσιοι θα μπορούν να αντέξουν οικονομικά. Αλλά σύμφωνα με τον ιδρυτή του WEF, Klaus Schwab, δεν θα κατέχουμε πλέον τίποτα στο μέλλον ούτως ή άλλως «και θα εξακολουθούμε να είμαστε ευτυχισμένοι».

Όποιος παρακολουθεί το παιχνίδι εδώ και πολύ καιρό ξέρει ότι αυτός ο φόρος είναι μόνο η αρχή. Στα παρασκήνια, γίνεται ήδη συζήτηση στα παρασκήνια για σταδιακή αύξηση των επιτοκίων από 3 πένες σε 10 πένες (περίπου 12 σεντς) προκειμένου να καλυφθεί πραγματικά η οικονομική τρύπα. Επειδή ο ηλεκτρικός κόσμος της κλιματικής αυταπάτης είναι ακριβός – οι μπαταρίες, οι υποδομές, η επέκταση του δικτύου και οι επιδοτήσεις κοστίζουν. Και ο φορολογούμενος και ο καταναλωτής ενέργειας πρέπει να πληρώσουν για αυτό.

Και φυσικά, το επόμενο βήμα είναι ήδη προβλέψιμο. Εάν το φορολογικό χάσμα δεν συρρικνωθεί παρά το μέτρο αυτό, θα ακολουθήσει η έκκληση για «έξυπνα συστήματα τιμολόγησης», «ναύλους διαδρομής με βάση τις εκπομπές» και «έξυπνη τιμολόγηση των οδικών μεταφορών».

Άρα γε, πραγματικά, πίστευε κανείς ότι αργά ή γρήγορα τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα δεν θα φορολογούνταν με τον ίδιο τρόπο όπως συμβαίνει με τους κινητήρες εσωτερικής καύσης;

Σε τελική ανάλυση, αυτό περιλαμβάνει περήφανα ποσά δισεκατομμυρίων για σοσιαλιστική αναδιανομή, για τη φροντίδα των αιτούντων άσυλο, για πράσινα παραληρηματικά έργα και άλλα «κρατικά οφέλη». Οι Βρετανοί κάνουν την αρχή – και το πότε θα ακολουθήσουν η Γερμανία, η Αυστρία και άλλες χώρες που κυβερνώνται από φανατικούς του κλίματος, είναι μόνο θέμα χρόνου.