Μά, πώς βρέθηκες στόν Παράδεισο ; ; ;…..

Κάποιος ἄνθρωπος ἀφοῦ ἔφυγε ἀπὸ τὸν κόσμο αὐτό (πέθανε), ἐμφανίστηκε σὲ ἕναν φίλο του:

«Ποὺ εἶσαι καὶ φορᾶς τόσο ὡραία καὶ λαμπερὰ ροῦχα; Τὸν ρώτησε ἐκεῖνος ἔκπληκτος».

«Εἶμαι, τοῦ λέει, στὸν Παράδεισο!».

«Καὶ πῶς βρέθηκες ἐκεῖ;».

«Νὰ σοῦ πῶ… πὼς βρέθηκα.

Ρώτησα τὸν Χριστὸ νὰ μοῦ ἀπαντήσει:

– Χριστέ μου, βρέθηκα στὸν Παράδεισο, μήπως γιὰ τὰ καλά μου τὰ ἔργα;

– Ὄχι, μοῦ εἶπε ὁ Χριστός.

– Μήπως ἐπειδὴ Σὲ ὁμολόγησα μετὰ πάσης παρρησίας ἐνώπιων τῶν ἀνθρώπων;

Καὶ μοῦ ἀπάντησε ὁ Χριστός:

– Ὄχι…

– Μήπως γιὰ τὶς πολλὲς καὶ μάλιστα κρυφὲς ἐλεημοσύνες μου;

– Ὄχι, μοῦ ξαναλέει…

– Μήπως ἐπειδὴ συμμετεῖχα πολὺ συχνὰ στὰ μυστήρια καὶ Κοινωνοῦσα συχνά, ἀφοῦ μοῦ τὸ ἐπέτρεπε ὁ πνευματικός μου καὶ φρόντιζα νὰ ἔχω μιὰ καθαρὴ ζωή;

– Ὄχι…

– Μήπως ἐπειδὴ ἤμουνα ἐγκρατής;

– Ὄχι…

– Μήπως γιὰ τὶς νηστεῖες τὶς αὐστηρὲς ποὺ ἔκανα;

– Ὄχι, οὔτε γιὰ τὶς νηστεῖες βρέθηκες ἐδῶ στὸν Παράδεισο…

– Μήπως ἐπειδὴ πήγαινα σὲ πάρα πολλὰ προσκυνήματα καὶ εἰδικότερα στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ τιμοῦσα τοὺς Ἁγίους καὶ προσκυνοῦσα τὰ ἅγια λείψανά τους, διάβαζα τὶς παρακλήσεις τους κ.λπ;

– Ὄχι…

– Μήπως ἐπειδὴ διάβαζα πολὺ συχνὰ τὸ Ψαλτήρι καὶ τὸ Εὐαγγέλιο;

– Ὄχι…

– Ἔ, τότε πὼς βρέθηκα στὸν Παράδεισο, ἂν τὸ ἕνα ὄχι, τὸ ἄλλο ὄχι καὶ τὸ παραάλλο ὄχι;

Καὶ μοῦ ἀπάντησε ὁ Χριστός:

– Βρέθηκες στὸν Παράδεισο, ἐπειδὴ Μὲ ἀγάπησες πολύ!…

Ἐπειδὴ μὲ ἀγάπησες πολὺ καὶ προσπάθησες μὲ ὅλη σου τὴν ψυχὴ νὰ Μοῦ μοιάσεις!

Ἤθελες νὰ γίνεις ὅλος «Χριστός»!

Γι’ αὐτὸ ἦρθες ἐδῶ… Γιὰ τίποτε ἀπὸ τὰ ἄλλα ποὺ Μοῦ εἶπες…».

( π. Στέφανος Ἀναγνωστόπουλος )