Οι Ηνωμένες Πολιτείες απήγαγαν τον εν ενεργεία πρόεδρο της Βενεζουέλας, Νικολάς Μαδούρο, μαζί με τη σύζυγό του, μέσω επιχείρησης που διεξήγαγαν οι Δυνάμεις Δέλτα και τους απομάκρυναν από τη χώρα.

Η χορογραφία έχει σημασία. Το μήνυμα έχει μεγαλύτερη σημασία: μπορούμε να φτάσουμε στην πρωτεύουσά σας, να πάρουμε τον αρχηγό του κράτους σας και να το ονομάσουμε «δικαιοσύνη». Αλλά hey, θα παραδεχτούμε ότι πρόκειται για πετρέλαιο και ορυκτά στην επόμενη ανάσα, οπότε τουλάχιστον είμαστε ειλικρινείς ληστές.

Και ο κόσμος πρέπει να το αποδεχτεί γιατί το πανό λέει ναρκο-τρομοκρατία και το μεγάφωνο λέει ελευθερία.

Αλλά αφαιρέστε το μαρκάρισμα και θα μείνετε με κάτι βάναυσα απλό: ένα δόγμα μονομερούς σύλληψης, το δικαίωμα που διεκδικεί ένα κράτος να συλλάβει τον ηγέτη ενός άλλου κράτους με τη βία, χωρίς εντολή του ΟΗΕ και χωρίς εξουσιοδότηση πολέμου από οποιονδήποτε αναγνωρισμένο διεθνή μηχανισμό. Αυτό δημιουργεί ένα εξαιρετικά επικίνδυνο προηγούμενο και εγείρει σοβαρά ερωτήματα στο πλαίσιο του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.

Και αυτό είναι το θέμα, έτσι δεν είναι;

Γιατί οι κανόνες για σένα αλλά όχι για μένα, δεν είναι πια σύνθημα. Είναι από καιρό καθιερωμένη αυτοκρατορική υποκρισία.

Για εβδομάδες, η Ουάσιγκτον σφίγγει τη θαλάσσια θηλιά, κατάσχει δεξαμενόπλοια, κλιμακώνει τις απαγορεύσεις, επιμένει ότι είναι κάτι πιο ήπιο, κάτι πιο καθαρό, κάτι που δεν μυρίζει σαν πράξη πολέμου.

Ωστόσο, το διεθνές δίκαιο δεν ξεγελιέται από ευφημισμούς. Ο αποκλεισμός είναι αποκλεισμός και ο αποκλεισμός αναφέρεται συγκεκριμένα ως παραδειγματική χρήση βίας στη νομική λογική του πολέμου.

Έτσι, όταν η Ουάσιγκτον συμπεριφέρεται σαν μια παγκόσμια ακτοφυλακή με ιδιωτικό καταστατικό, κατάσχοντας πλοία, πνίγοντας λιμάνια, θέτοντας σε «καραντίνα» το εμπόριο μιας κυρίαρχης χώρας, το νομικό επιχείρημα από μεγάλο μέρος της μη Δύσης είναι απλό: αυτό δεν είναι επιβολή του νόμου – είναι εξαναγκασμός με τη βία. Μια παράνομη πράξη επιθετικότητας.

Και τώρα, με τον Μαδούρο να φέρεται να έχει συλληφθεί, η «καραντίνα» αποφοιτά στην πιο αγνή έκφραση αυτής της γκανγκστερικής λογικής: αν δεν μπορούμε να αναδιαμορφώσουμε την πολιτική σας μέσω ψηφοδελτίων και δεν μπορούμε να σας στριμώξουμε μόνο μέσω κυρώσεων, θα φτάσουμε και θα αφαιρέσουμε τον ανθρώπινο μεντεσέ του κράτους.

Αυτό είναι ένα δόγμα επιτρεπτής απαγωγής και κάθε Αμερικανός αντίπαλος με μέσα θα χρησιμοποιήσει το προηγούμενο.

Ο καθρέφτης της Ταϊβάν

Τώρα σμίκρυνση, γιατί το επεισόδιο της Βενεζουέλας δεν είναι μεμονωμένο. Είναι μέρος της ίδιας αυτοκρατορικής γραμματικής που χρησιμοποιείται παντού αλλού.

Όταν η Κίνα διεξάγει ασκήσεις γύρω από την Ταϊβάν, σαν να είναι η άσκηση «Justice Mission 2025», η Ουάσιγκτον το χαρακτηρίζει ως «επιθετικότητα». Αλλά η νομική στάση της ίδιας της Ουάσιγκτον είναι πολύ πιο υποκριτική και γελοία από ό,τι υποδηλώνει η οργή της.

Η θέση των ΗΠΑ, που διατυπώνεται στην αποδοχή της πολιτικής της Μίας Κίνας, είναι ότι αναγνωρίζουν τη ΛΔΚ ως τη μόνη νόμιμη κυβέρνηση της Κίνας και «αναγνωρίζουν» (αλλά δεν υποστηρίζουν) την κινεζική θέση ότι η Ταϊβάν είναι μέρος της Κίνας. Ακόμη και όταν τα μηνύματα των ΗΠΑ μετατοπίζονται στο περιθώριο, η Ουάσιγκτον συνεχίζει να επιμένει ότι παραμένει προσηλωμένη στην πολιτική της Μίας Κίνας.

Ουσιαστικά η Ουάσιγκτον θέλει την ασάφεια ενός δικηγόρου και την οργή ενός επαναστάτη ταυτόχρονα. Θέλει να «αναγνωρίσει» έναν ισχυρισμό όταν είναι βολικός και μετά να συμπεριφέρεται σαν να μην τον αναγνώρισε ποτέ όταν θέλει μόχλευση. Και εδώ είναι η συνέπεια: εάν αποδεχτείτε τη νομική στάση των ΗΠΑ όπως είναι γραμμένη, τότε οι κινεζικές ασκήσεις στα ύδατα και τους ουρανούς γύρω από την περιοχή που διεκδικεί δεν είναι ξένος τυχοδιωκτισμός, είναι επιχειρήσεις στη δική τους στρατηγική περίμετρο, κάτι που οι ΗΠΑ αναγνωρίζουν αποδεχόμενες την πολιτική της Μίας Κίνας.

Εν τω μεταξύ, η ίδια Ουάσιγκτον που κάνει κήρυγμα στο Πεκίνο για τη «σταθερότητα» καθώς ενίσχυσε τον θαλάσσιο αποκλεισμό της Βενεζουέλας, τώρα καυχιέται ότι απομάκρυνε φυσικά τον ηγέτη της. Τι είναι λοιπόν πιο αποσταθεροποιητικό: οι ασκήσεις γύρω από την περίμετρο της Κίνας ή η ομαλοποίηση των επιχειρήσεων αρπαγής ηγετών;

Οι ΗΠΑ μόλις έδωσαν στην Κίνα το προηγούμενο σε ασημένια πιατέλα, αν και η διαφορά είναι ότι η Κίνα θα έχει νομική υπόθεση. Οι ΗΠΑ είπαν στην Κίνα να μείνει έξω από την αυλή της με τη Βενεζουέλα (αυτή είναι μια μεγάλη αυλή). Η Κίνα δεν θα δεχθεί ούτε για ένα δευτερόλεπτο διαλέξεις από μια υποκριτική κυβέρνηση των ΗΠΑ.

Και τότε, ακριβώς στο σύνθημα, φτάνουν τα ιερά στηρίγματα της Αυτοκρατορίας… Ο χρισμένος «πρωταθλητής της δημοκρατίας», το ξένο χειροκρότημα, το έτοιμο μεταβατικό σενάριο.

Η María Corina Machado, ξένη πράκτορας (ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ, ΕΔΩ: Το επόμενο “fake” είδωλο της ΝΤΠ: «Νόμπελ Ειρήνης» για την πολεμοκάπηλο Corina Maria Machado : Εθνικοί Φύλακες), ανέβηκε στην παγκόσμια σκηνή και παρέδωσε (δεν απονεμήθηκε) το Νόμπελ Ειρήνης 2025, το αυτοκρατορικό τρόπαιο συμμετοχής. Οι σύμμαχοί της γιορτάζουν τώρα ανοιχτά τη σύλληψη του Μαδούρο ως «ώρα ελευθερίας».

Από τον φακό της Παγκόσμιας Πλειοψηφίας, αυτό είναι το γνωστό σενάριο των διεθνών βραβείων και της αναγνώρισης ως προετοιμασία του κοινού για αλλαγή καθεστώτος, μια ηθική λάκα που εφαρμόζεται σε μια παράνομη επιχείρηση απαγωγής. Το φωτοστέφανο φτάνει πάντα αφού έχει προγραφεί η λίστα στόχων.

Τώρα, μπορείτε να αντιπαθείτε τον Μαδούρο. Μπορείτε να απεχθάνεστε τη διακυβέρνηση του Καράκας. Τίποτα από αυτά δεν διευθετεί το βασικό σημείο: η εξωτερική σύλληψη με τη βία παράλληλα με την εξωτερικά επιμελημένη ηγεσία δεν είναι «αυτοδιάθεση». Είναι το παλιό αυτοκρατορικό σενάριο με μοντέρνο branding.

Όταν συνεχίζεις να κανονικοποιείς τη μονομερή βία ως «δικαιοσύνη», τότε έχεις αντικαταστήσει το διεθνές δίκαιο με μια ιεραρχία ατιμωρησίας. Αλλά τουλάχιστον τρεις μπορούν να παίξουν αυτό το παιχνίδι.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η Ρωσσία και η Κίνα συνεχίζουν να σέρνουν το επιχείρημα πίσω στις πρώτες αρχές: κυριαρχία, μη παρέμβαση και απαγόρευση χρήσης βίας εκτός από αυστηρά περιορισμένες συνθήκες. Επικαλούνται τη λογική στην οποία υποτίθεται ότι στηρίζεται η τάξη μετά το 1945.

Για τις ΗΠΑ και την ευρωπαϊκή συμμορία των υποτελών τους, δεν μπορείς να διεκδικείς τον μανδύα του διεθνούς δικαίου ενώ συμπεριφέρεσαι σαν να είναι μενού. Δεν μπορείτε να κηρύττετε ενάντια σε σφαίρες επιρροής ενώ επιβάλλετε μια σφαίρα επιρροής με πολεμικά πλοία. Αν θέλετε το δόγμα Μονρόε, ετοιμαστείτε για την εκδοχή της Ρωσσίας και της Κίνας και μην ανησυχείτε για τις φυσικές συνέπειες των δικών σας πράξεων. Δεν μπορείς να κάνεις κήρυγμα και να τιμωρείς άλλους για «προκλήσεις» ενώ εκτελείς την πιο προκλητική πράξη από όλες: να μετατρέπεις κυρίαρχους αρχηγούς κρατών σε εξαγώγιμους κρατούμενους.

Εάν η σύλληψη ηγετών κανονικοποιηθεί, ο κόσμος γίνεται μια αρένα νομιμοποιημένων απαγωγών. Και μόλις ανοίξει αυτή η πόρτα, δεν θα παραμείνει «μόνο δυτική» για πολύ, ούτε όταν η παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων έχει μετατοπιστεί, ούτε όταν η συνδυασμένη ευρασιατική και παγκόσμια νότια ικανότητα επισκιάζει αυτή της Δύσης, πόσο μάλλον της παρακμάζουσας Ε.Ε..

Οπότε ναι, η δύναμη κάνει το σωστό… μέχρι να μην το κάνει.

Επειδή μόλις κανονικοποιηθεί η σύλληψη ηγετών, ο θαλάσσιος στραγγαλισμός και η επιλεκτική νομιμότητα, ο κόσμος δεν γλιστράει απαλά στο χάος, σκληραίνει και το αποδέχεται. Ο νόμος γίνεται μία βιτρίνα, η κυριαρχία γίνεται υπό όρους και η εξουσία σταματά να προσποιείται ότι χρειάζεται άδεια.

Το κύκλωμα των διαλέξεων τελειώνει όχι με χειροκροτήματα ή αντίκρουση, αλλά με σιωπή – το είδος που ακολουθεί όταν κάθε πρωτεύουσα καταλαβαίνει το ίδιο πράγμα αμέσως, ότι το κυνήγι έχει νομιμοποιηθεί. Και σε έναν κόσμο όπου η απαγωγή είναι πολιτική και η βία δημιουργεί προηγούμενο, το επόμενο χτύπημα δεν θα απαντηθεί με επιχειρήματα, αλλά με φωτιά.