Ο Ισραηλινός υπουργός Εξωτερικών Gideon Sa’ar κατηγόρησε την Ισπανία για «αντι-ισραηλινή εμμονή» για τις επικρίσεις της για τον αμερικανο-ισραηλινό πόλεμο κατά του Ιράν και την άρνησή της να επιτρέψει τη χρήση του εναέριου χώρου της στην επίθεση, μια αντιληπτή προσβολή στην οποία το Ισραήλ απάντησε απαγορεύοντας στη Μαδρίτη να συμμετάσχει σε ένα συντονιστικό κέντρο για την επίβλεψη της λεγόμενης «κατάπαυσης του πυρός» στη Λωρίδα της Γάζας.

Ακούμε συχνά αυτό το σημείο συζήτησης για την «εμμονή» από το Ισραήλ και τους απολογητές του τον τελευταίο καιρό. Ένα πρόσφατο άρθρο από το Jewish News Syndicate φέρει τον τίτλο «Γιατί τα μέσα ενημέρωσης έχουν εμμονή με τους βίαιους Ισραηλινούς;», προσπαθώντας περιέργως να υποστηρίξει ότι ο δυτικός Τύπος αρέσκεται να «σπιλώνει τους Ισραηλινούς» για να «αποσπαστεί  η προσοχή από την παλαιστινιακή τρομοκρατία».

Τις προάλλες, η δεξιά ειδήμονας Meghan Murphy είχε μια περίεργη συζήτηση με τον εκδότη του Tablet Magazine, Jacob Siegel, σχετικά με την «πρόσφατη τρελλή εμμονή της κοινωνίας μας με το Ισραήλ», μιλώντας σαν να άρχισαν όλοι τυχαία να προσηλώνονται σε αυτό το γενοκτονικό κράτος απαρτχάιντ από το πουθενά πριν από λίγο, χωρίς βάσιμο λόγο.

Το επιχείρημα όλων αυτών, όπως το καταλαβαίνω, είναι ότι το Ισραήλ είναι απλώς μια κανονική μικρή χώρα όπως κάθε άλλη μικρή χώρα, και οποιαδήποτε ειδική εστίαση σε αυτό υποδηλώνει μια απαίσια επιθυμία να ξεχωρίσουν τους Εβραίους για διακρίσεις.

Αλλά έχετε παρατηρήσει ποτέ πώς οι ίδιοι άνθρωποι που κατηγορούν τους επικριτές του Ισραήλ για «εμμονή» με μια μικροσκοπική ασήμαντη χώρα θα πέσουν επίσης πάνω σας για να σας πουν ότι το Ισραήλ είναι ένας απαραίτητος σύμμαχος του οποίου τα συμφέροντα είναι άρρηκτα συνυφασμένα με τα συμφέροντα του δυτικού πολιτισμού;

Όταν το Ισραήλ επικρίνεται, προσπαθούν να το χαρακτηρίσουν ως ανάξιο ιδιαίτερης προσοχής. Όταν επικρίνονται οι συμμαχίες και η στρατιωτική βοήθεια προς το Ισραήλ, το χαρακτηρίζουν ως αντάξιο όλων των πόρων και της ενέργειάς μας.

Όταν οι κακές πράξεις του Ισραήλ γίνονται πρωτοσέλιδα, οι απολογητές του προσπαθούν να το παρουσιάσουν ως μια μικρή χώρα στο μέγεθος του Νιου Τζέρσεϊ που προσπαθεί να κοιτάξει τη δουλειά της, ενώ πέφτει θύμα εμμονικού μίσους από ολόκληρο τον κόσμο επειδή οι κάτοικοί της τυχαίνει να είναι Εβραίοι.

Όταν οι άνθρωποι αναρωτιούνται γιατί τα δολλάρια των φορολογουμένων και οι στρατιωτικοί πόροι τους πρέπει να υποστηρίξουν αυτό το μικρό έθνος στη δυτική Ασία, ξαφνικά το επιχείρημα στρέφεται προς την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση: το Ισραήλ είναι εξαιρετικά σημαντικό και είναι απολύτως κεντρικό για την ευημερία της Δύσης.

Μπορείτε να ισχυριστείτε ότι το Ισραήλ είναι ένας κρίσιμος σύμμαχος στη Μέση Ανατολή, Ή μπορείτε να ισχυριστείτε ότι είναι μεροληπτικό να εστιάζουμε περισσότερο στα εγκλήματα του Ισραήλ παρά στις καταχρήσεις άλλων χωρών. Δεν μπορείς να ισχυριστείς ότι και τα δύο είναι αληθινά, επειδή είναι αντιφατικά. Το Ισραήλ δεν μπορεί να είναι (Α) εξαιρετικά σημαντικό και στενά εμπλεκόμενο στη μοίρα της δικής μας κοινωνίας, και επίσης (Β) ασήμαντο και ανάξιο ιδιαίτερης προσοχής. Είναι είτε το Α είτε το Β. Δεν μπορεί να είναι ταυτόχρονα άξιο ΚΑΙ ανάξιο ειδικής μεταχείρισης.

Haaretz.com@haaretzcom

Το Ισραήλ απαγορεύει σε Ισπανούς αξιωματούχους να εισέλθουν στον κόμβο συντονισμού της Γάζας που υποστηρίζεται από τις ΗΠΑ, επικαλούμενοι «αντι-ισραηλινή εμμονή»

haaretz.com

Το Ισραήλ αποκλείει Ισπανούς αξιωματούχους από τον κόμβο συντονισμού της Γάζας που υποστηρίζεται από τις ΗΠΑ

 

---

 

Στην πραγματικότητα, όλοι στον κόσμο έχουν κάθε δικαίωμα να εστιάσουν την προσοχή τους στο Ισραήλ – ειδικά αυτή τη στιγμή, ενώ οι προσπάθειές του να σαμποτάρει την κατάπαυση του πυρός με το Ιράν απειλούν να προκαλέσουν παγκόσμια κρίση καυσίμων.

Δεν μπορείς να προκαλείς μια παγκόσμια κρίση καυσίμων και μετά να συμπεριφέρεσαι σαν να είσαι απλώς ένα αθώο μικρό κράτος που ξεχωρίζει λόγω της θρησκείας σου.

Αλλά πραγματικά το Ισραήλ ήταν πάντα άξιο κριτικής προσοχής στη Δύση, ακριβώς επειδή είναι τόσο στενά συνυφασμένο με τις δυτικές δομές εξουσίας. Η γενοκτονία της στη Γάζα είναι η γενοκτονία μας. Οι καταχρήσεις του είναι δικές μας καταχρήσεις. Οι πόλεμοί της μας επηρεάζουν άμεσα. Η επιθετική ώθηση από τους λομπίστες της να καταπατήσουν την ελευθερία του λόγου σε όλη την κοινωνία μας αφαιρεί τα δικαιώματά μας.

Το Ισραήλ είναι η δουλειά μας, και πάντα ήταν. Έχουμε δίκιο να επισημαίνουμε την εγκληματικότητά του και τη συνενοχή των δικών μας δυτικών κυβερνήσεων σε αυτά τα εγκλήματα.

Οι υποστηρικτές του Ισραήλ θα μου πουν «Ω ναι, πώς γίνεται να μην επικρίνεις τις ανθρωπιστικές καταχρήσεις της Αιγύπτου, ε; Πώς και δεν κάνετε tweet κάθε μέρα για τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του Ιράν; Κάτι συγκεκριμένο σχετικά με αυτή τη συγκεκριμένη χώρα της Μέσης Ανατολής που σας τραβάει την προσοχή, υπάρχει; Ίσως απλά ΜΙΣΕΙΣ τους ΕΒΡΑΙΟΥΣ;;»

Αλλά ο λόγος που επικρίνω το Ισραήλ περισσότερο από την Αίγυπτο ή το Ιράν δεν έχει καμμία σχέση με τη θρησκεία. Οι αιγυπτιακές επιθέσεις δεν ξεκινούν πολέμους τεράστιων συνεπειών που με επηρεάζουν άμεσα. Κανείς δεν προσπαθεί να καταστήσει παράνομη την κριτική του Ιράν στη χώρα μου.

Η κυβέρνησή μου παρέχει υλική και διπλωματική κάλυψη για πολέμους και γενοκτονίες για αυτήν τη χώρα συγκεκριμένα, και διαβρώνει τα δικαιώματά μου στην ελευθερία του λόγου προκειμένου να προστατεύσει τα συμφέροντά της στην πληροφόρηση. Αυτό θα ίσχυε ανεξάρτητα από το ποια θρησκεία ή εθνικότητα τυχαίνει να ευνοείται σε αυτό το συγκεκριμένο έθνος.

Δεν έχω «εμμονή» με το Ισραήλ. Φαίνεται ότι περνάω υπέροχα μιλώντας για αυτό το φρικτό κράτος απαρτχάιντ κάθε μέρα; Φαίνεται διασκεδαστικό να με αποκαλούν Ναζί στις απαντήσεις μου όλη την ώρα;

Μακάρι να μπορούσα να αγνοήσω εντελώς το Ισραήλ. Αν ήταν στο χέρι μου, θα το έκανα. Αλλά επειδή η δική μου κοινωνία είναι τόσο συνένοχη στις καταχρήσεις του και επειδή οι καταχρήσεις του επηρεάζουν άμεσα την κοινωνία μου, έχω την υποχρέωση να καταγγείλω τις αδικίες του. Και το ίδιο κάνει και κάθε άλλος δυτικός.