info@ethnikoiphylakes.org
28
Ιούλ
2
καληνύχτα με παραμύθι & μουσική
Το Γυάλινο Βουνό: Μια πολωνική ιστορία
Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα γυάλινο βουνό. Μπορούμε μόνο να υποθέσουμε πώς ένα βουνό από γυαλί είναι καθόλου δυνατό, αλλά οι εικόνες εδώ είναι αρκετά όμορφες. Για να γίνει ακόμα πιο φανταστικό υπήρχε ένα παλάτι από καθαρό χρυσό που καθόταν στην κορυφή του βουνού. Έξω από τις πύλες του κάστρου φύτρωνε ένα χρυσό δέντρο που φύτρωνε χρυσά μήλα. Αυτά τα μήλα δεν ήταν μόνο όμορφα, αλλά ήταν επίσης το κλειδί για την είσοδο στο χρυσό κάστρο.
Αυτό το υπέροχο χρυσό παλάτι είχε περισσότερα πλούτη και πολύτιμους λίθους από ό, τι θα μπορούσατε να φανταστείτε. Δεδομένου ότι αυτό είναι ένα παραμύθι, υπάρχει επίσης μια όμορφη και δίκαιη πριγκίπισσα που ζει εδώ.
Οι ιστορίες αυτής της όμορφης, πλούσιας πριγκίπισσας εξαπλώθηκαν και ιππότες από παντού ήρθαν και προσπάθησαν να ανέβουν στο γυάλινο βουνό. Αλλά δυστυχώς, κανένας δεν μπορούσε να φτάσει ούτε στα μισά του δρόμου, παρ’ όλο που μερικοί ίππευαν επάνω σε άλογα με ακονισμένες οπλές. Όλοι τελικά ήταν καταδικασμένοι να πέσουν κάτω από το ολισθηρό βουνό, σπάζοντας κόκαλα, και πολλοί ήταν εκείνοι που χάθηκαν αμέσως.
Από το παράθυρό της, η όμορφη και δίκαιη πριγκίπισσα παρακολουθούσε κάθε ιππότη να προσπαθεί να ανέβει στο βουνό. Αν και η θέα της έδινε κουράγιο στους ιππότες, κανένας δεν μπορούσε να την φτάσει. Σχεδόν επτά χρόνια πέρασαν. Πτώματα έχουν συσσωρευτεί στους πρόποδες του βουνού. Στα μέρη που μοιάζουν με νεκροταφεία, πολλοί τραυματισμένοι ιππότες παγιδεύτηκαν καθώς ήταν πολύ τραυματισμένοι για να φύγουν.
Ο Χρυσός Ιππότης
Τρεις μέρες πριν συμπληρωθούν επτά χρόνια που η πριγκίπισσα περίμενε, ήρθε ένας ιππότης ντυμένος με χρυσή πανοπλία, καβάλα σε περήφανο άλογο. Ο ιππότης όρμησε στα μισά του δρόμου μέχρι το βουνό πριν γυρίσει και αμέσως επιστρέψει πίσω.
Την επόμενη μέρα φόρτισε για άλλη μια φορά, και αυτή τη φορά, έφτασε πολύ κοντά στην κορυφή προτού δεχτεί επίθεση από έναν γιγάντιο αετό. Δυστυχώς για τον χρυσό πρίγκηπά μας, το άλογό του γλίστρησε. Και οι δύο έπεσαν κάτω από το βουνό, αφήνοντας πίσω μόνο τα οστά τους, τα οποία κροτάλιζαν μες στη χρυσή πανοπλία.
To Άσημο παλικάρι
Τώρα υπήρχε μόνο μία ημέρα πριν από το τέλος των επτά ετών, όταν ένας άσημος νέος, που είχε ακούσει τις ιστορίες της πριγκίπισσας και όλων των πεσόντων ιπποτών από τους γονείς του, αποφάσισε να δοκιμάσει την τύχη του.
Πριν ξεκινήσει την ανάβαση, εντόπισε και έπιασε έναν λύγκα. Λαμβάνοντας τα αιχμηρά νύχια του άγριου αυτού πλάσματος, τα στερέωσε στα χέρια και τα πόδια του και μετά από αυτό, άρχισε την ανάβαση. Μέχρι τη στιγμή που έδυε ο ήλιος, βρισκόταν μόνο στα μισά του δρόμου. Ήταν ήδη αρκετά εξαντλημένος και τα πόδια του αιμορραγούσαν, οπότε του έμενε να χρησιμοποιήσει μόνο τα χέρια του για να ανέβει περαιτέρω. Καθώς κοίταξε κάτω, είδε στην άβυσσο του βουνού τα σώματα των ιπποτών που είχαν προσπαθήσει και αποτύχει πριν από αυτόν.
Όταν τελικά ήρθε η νύχτα, δεν μπορούσε να ανέβει άλλο. Ενέδωσε στην εξάντλησή του, χαλάρωσε το σώμα του και ήταν έτοιμος να δεχτεί τη μοίρα του. Έτσι τον βρήκε ο ύπνος. Αλλά ευτυχώς γι ‘αυτόν, τα νύχια του λύγκα ήταν σταθερά γραπωμένα πάνω στην επιφάνεια του γυάλινου βουνού, οπότε δεν έπεσε.
Θυμάστε αυτόν τον γιγάντιο αετό που σκότωσε τον χρυσό ιππότη από πριν; Λοιπόν, αυτός ο αετός ήταν ο φύλακας της χρυσής μηλιάς και κάθε βράδυ πετούσε γύρω από το βουνό για να το προστατεύσει από αυτούς τους ενοχλητικούς ανθρώπους. Καθώς ο αετός άρχισε να κάνει τους γύρους τουπάνω από το βουνό, είδε τον κοιμισμένο νεαρό στο φως του φεγγαριού.
Πεινασμένος για φρέσκο κρέας, ο αετός όρμησε στο αγόρι. Αλλά, εν αγνοία του αρπακτικού πουλιού, το αγόρι ήταν ξύπνιο και δεν κατέβαινε χωρίς μάχη. Ο αετός βύθισε τα νύχια του στον νέο. Ωστόσο, εκείνος αρνήθηκε να φωνάξει από τον πόνο. Αντ’ αυτού, γραπώθηκε από τα πόδια του αετού με τα χέρια του. Με τρόμο, ο αετός πέταξε ψηλά κάνοντας κύκλους πάνω από το κάστρο. Το αγόρι, που κρεμόταν στον αετό για την ζωή του, είδε ξαφνικά το υπέροχο κάστρο και την όμορφη αλλά λυπημένη πριγκίπισσα σε ένα μπαλκόνι. Συνειδητοποιώντας πόσο κοντά ήταν στο στόχο του, πήρε έναν σουγιά και έκοψε τα πόδια του αετού.
Ουρλιάζοντας από τον πόνο, ο αετός πέταξε ψηλά στα σκοτεινά σύννεφα. Εν τω μεταξύ, το αγόρι έπεσε με ασφάλεια στα κλαδιά της μηλιάς. Με έναν αναστεναγμό ανακούφισης που επιβίωσε από την πτώση, ο νέος έπιασε να φροντίζει τις πληγές του. Κατ’ αρχάς, αφαίρεσε τα νύχια του λύγκα που ήταν ακόμα ενσωματωμένα σε αυτόν, στη συνέχεια πήρε χρυσές φλούδες μήλου και τις τύλιξε πάνω από την πληγή. Μέσα σε λίγες στιγμές η πληγή επουλώθηκε σαν να μην ήταν ποτέ εκεί.
Αφού μάζεψε αρκετά από αυτά τα χρυσά μήλα, μπήκε στο κάστρο όπου βρήκε έναν μεγάλο δράκο να το φυλάει. Γρήγορα, ο νεαρός έριξε ένα μήλο στο δράκο και το θηρίο εξαφανίστηκε αμέσως. Τώρα που ο δράκος είχε φύγει, κοίταξε γύρω του κι αντίκρυσε μια αυλή με όμορφα λουλούδια και τη πεντάμορφη πριγκίπισσα να παρακολουθεί από το μπαλκόνι της. Έτρεξε κοντά του σα να ήταν σύζυγός της και του έδωσε όλα τα πλούτη της.
Και έτσι έγινε ένας πλούσιος και ισχυρός κυβερνήτης. Αλλά ποτέ δεν επέστρεψε πίσω στη γη. Βλέπετε, μόνο ο φύλακας του κάστρου και η πριγκίπισσα μπορούσαν να μεταφέρουν τον θησαυρό με ασφάλεια κάτω από το βουνό. Και αυτός ο φύλακας ήταν ο ισχυρός αετός, ο ίδιος αετός που σκότωσε ο νεαρός ανεβαίνοντας και του οποίου το σώμα προσγειώθηκε στο κοντινό δάσος.
Λίγο αργότερα, ο νέος παρατήρησε μια μεγάλη ομάδα ανθρώπων στη βάση του βουνού. Χρησιμοποιώντας ένα χελιδόνι ως αγγελιοφόρο, ρώτησε τι συνέβαινε κάτω κάτω. Το χελιδόνι κατέβηκε γρήγορα για να ερευνήσει και επέστρεψε, λέγοντας ότι το αίμα του αετού είχε αποκαταστήσει τη ζωή σε όλους τους ιππότες που πέθαναν προσπαθώντας να ανέβουν στο βουνό. Και τώρα εκείνοι είχαν ξυπνήσει σαν να κοιμόντουσαν όλον αυτόν τον καιρό.
Categorised in: ΤΕΧΝΗ
2 Comments
Ευτυχώς που υπάρχουν και τα παραμύθια, φίλε μου καλέ Ιωάννη!……
Τί όμορφη ιστορία Μαριγώ μας, σέ ευχαριστούμε πάρα πολύ!
Μας “ταξίδεψες” ΄σέ άλλες εποχές, μακρυνές καί ρομαντικές, μέ ιππότες καί πργκήπισες!
Πανέμορφα παραμύθια, που έστω γιά λίγο σέ κάνουν νά ξεχάσεις τό πικρό σήμερα, πηγαίνοντας μέ τήν φαντασία σέ άλλους τόπους!
Έξοχη καί η συνοδεύουσα κλασσική μουσική υπόκρουση!
Καί πάλι θερμές ευχαριστίες!