Η μελέτη του David J. Speicher και των συνεργατών του ανέλυσε πρωτότυπες παρτίδες εμβολίων Pfizer/BioNTech και Moderna.
Χρησιμοποιώντας ακριβείς μεθόδους όπως η φθοριομετρία και η qPCR, οι ερευνητές ποσοτικοποίησαν το υπολειμματικό πλασμιδιακό DNA, υπολείμματα της διαδικασίας βακτηριακής παραγωγής που υποτίθεται ότι θα αφαιρούνταν σε μεγάλο βαθμό.
Στις δόσεις της Pfizer, οι τιμές ήταν έως και 1.548 ng DNA ανά δόση, συγκεκριμένα ο ενισχυτής προαγωγέα SV40 έως 23,72 ng.
Η Moderna προσέλκυσε πολύ λιγώτερη προσοχή εδώ, αλλά στην Pfizer, δύο από τις έξι παρτίδες που δοκιμάστηκαν ξεπέρασαν ακόμη και τα ήδη γενναιόδωρα όρια του FDA και του Π.Ο.Υ. για το τμήμα SV40.
Η Pfizer/BioNTech χρησιμοποιεί πλασμίδια ως πρότυπο για μεταγραφή mRNA για την εμπορική παραγωγή της γονιδιακής σύριγγας. Αυτά περιέχουν τον προαγωγέα SV40, έναν ισχυρό ενεργοποιητή από τον ιό Simian 40 που είναι εξαιρετικά αποτελεσματικός στην προώθηση της γονιδιακής έκφρασης σε κύτταρα θηλαστικών.
Στη φάση της κλινικής δοκιμής, χρησιμοποιήθηκε μια άλλη διαδικασία, αλλά για τη μαζική αγορά, αυτή η μέθοδος άλλαξε και προφανώς η πλήρης αφαίρεση των υπολειμμάτων DNA δεν ήταν επιτυχής.
Τα θραύσματα είναι μικρά και εγκλωβισμένα σε νανοσωματίδια λιπιδίων που έχουν σχεδιαστεί με ακρίβεια για να διεισδύουν στις κυτταρικές μεμβράνες και να μεταφέρουν το περιεχόμενο στον πυρήνα του κυττάρου.
Στην έρευνα για τον καρκίνο, ο προαγωγέας SV-40 χρησιμοποιείται εδώ και δεκαετίες για τη δημιουργία διαγονιδιακών ποντικών που αναπτύσσουν αξιόπιστα όγκους.
Το ιικό μεγάλο Τ αντιγόνο του απενεργοποιεί τους ογκοκαταστολείς όπως το p53 και το Rb, το οποίο αποτρέπει την καταστολή του καρκίνου, ένα τυπικό μοντέλλο για όγκους του προστάτη, του εγκεφάλου ή του παγκρέατος.
Αν κοιτάξετε γύρω σας στην ογκολογική βιβλιογραφία, θα συναντήσετε αυτήν την εφαρμογή παντού. Ο προαγωγέας οδηγεί την έκφραση ογκογόνων γονιδίων σε ποντίκια τόσο αποτελεσματικά που οι ερευνητές τον επιλέγουν ως εργαλείο για τη μελέτη της ανάπτυξης του καρκίνου και των πιθανών θεραπειών του. Επομένως, το SV40 δεν έχει χρησιμοποιηθεί στην παραγωγή εμβολίων εδώ και δεκαετίες. Μέχρι τώρα.
Η χρήση του SV40 για την παραγωγή συριγγών γονιδίου mRNA δύσκολα μπορεί να εξηγηθεί από αμέλεια. Οι συγγραφείς της μελέτης μιλούν για «σημαντικές ανησυχίες για την ασφάλεια» και επισημαίνουν τον αυξημένο ρυθμό επιμόλυνσης (= την εισαγωγή ξένου DNA και RNA) από τα νανοσωματίδια λιπιδίων καθώς και τις σωρευτικές επιδράσεις από πολλαπλούς εμβολιασμούς.
Η πιθανή ενσωμάτωση στο ανθρώπινο γονιδίωμα, οι φλεγμονώδεις αντιδράσεις (αυτοάνοσα νοσήματα) ή οι μακροπρόθεσμοι ογκογόνοι κίνδυνοι, όλα αυτά παρέμειναν αδιερεύνητα και δεν ελήφθησαν υπόψη. Οι κυβερνητικές ρυθμιστικές αρχές όπως ο EMA και ο FDA πέρασαν ούτως ή άλλως τις ενέσεις γονιδίων mRNA, παρ’όλο που προηγούμενες αναλύσεις από τον Kevin McKernan και άλλους έδειχναν παρόμοιες μολύνσεις.
Πώς θα μπορούσε μια ουσία που χρησιμοποιείται σε εργαστήρια ειδικά για να προκαλέσει καρκίνο να καταλήξει σε ένα προϊόν που διατίθεται στην αγορά ως «ασφαλές και αποτελεσματικό»;
Οι υπεύθυνοι της Pfizer/BioNTech και οι αρχές τηρούν σιγή ιχθύος επ’ αυτού.
Η μελέτη του Οντάριο είναι περαιτέρω απόδειξη ότι η ασφάλεια των ασθενών δεν ήταν προτεραιότητα στην πανδημία.
