Αυτό το άρθρο έχει μεταφραστεί και αναπαραχθεί με την ευγενική άδεια του l’AntiDiplomatico.
********
Στο μεγάλο προαύλιο μπροστά από το κοινοβούλιο της Βενεζουέλας, συναντάμε την Asia Villegas Poljak σε μια στιγμή που ο χρόνος μοιάζει να σταματά και κάθε λέξη βαραίνει σαν απόφαση για μια πλευρά.
Ως μέλος της Εθνοσυνέλευσης και πρώην υπουργός Γυναικών και Ισότητας των Φύλων, η Villegas δεν είναι μόνο μια εξαιρετική προσωπικότητα στην πολιτική της Βενεζουέλας, αλλά πάνω απ’ όλα μια μακροχρόνια ακτιβίστρια που έχει κάνει τη «φροντίδα της ζωής» και την υπεράσπιση της πατρίδας ένα ενιαίο, αδιαχώριστο πεδίο μάχης.
Το προφίλ της ενσαρκώνει τον λαϊκό και αποαποικιακό φεμινισμό, ο οποίος έχει πάψει εδώ και καιρό να είναι θεωρία στη Βενεζουέλα, αλλά έχει γίνει καθημερινή πρακτική στα δίκτυα των δημοτικών συμβουλίων και στους δήμους. Ως γιατρός και πολιτικός, η Villegas έχει περάσει από τα θεμελιώδη στάδια της Μπολιβαριανής Επανάστασης, έχοντας πάντα κατά νου την αξιοπρέπεια των γυναικών ως κινητήρια δύναμη της κοινωνικής αλλαγής.
Σε αυτή τη συνομιλία, που καταγράφηκε στην τεταμένη και πυρετώδη ατμόσφαιρα μετά την απαγωγή του προέδρου Νικολάς Μαδούρο και της Cilia Flores, η Asia Villegas μας δίνει μια πυξίδα για να μας καθοδηγήσει σε αυτή την καταιγίδα.
Με τη χαρακτηριστική της σαφήνεια, αναλύει την αυτοκρατορική επιθετικότητα όχι μόνο ως στρατιωτική πράξη, αλλά ως μετωπική επίθεση στην ηθική και την υποκειμενικότητα του λαού της Βενεζουέλας.
Από τα λόγια της αναδύεται ένα όραμα στο οποίο η διεθνής αλληλεγγύη μεταξύ των γυναικών – η «τρυφερότητα των λαών» – γίνεται η πιο ισχυρή ασπίδα ενάντια στις «γνωστικές βόμβες» του Παγκόσμιου Βορρά.
*
l’AntiDiplomatico: Είστε μια γυναίκα με μακρά πολιτική καριέρα, μέλος του κοινοβουλίου, φεμινίστρια και ηγέτιδα της Μπολιβαριανής Επανάστασης. Πώς βιώσατε και ερμηνεύσατε αυτό το οριακό σημείο και τι θα θέλατε να πείτε στις γυναίκες σε άλλα γεωγραφικά πλάτη;
Asia Villegas Poljak: Η νύχτα της 3ης Ιανουαρίου θα μείνει στη μνήμη ως μια από τις πιο σκοτεινές σελίδες της σύγχρονης πολιτικής μας. Η αυτοκρατορική επιθετικότητα πραγματοποίησε την απειλή της εισβάλλοντας στον εναέριο χώρο μας και διαπράττοντας ένα από τα πιο χυδαία και επαίσχυντα εγκλήματα: την απαγωγή του προέδρου μας Νικολάς Μαδούρο Μόρος και της «Πρώτης Μαχήτριας», βουλευτή Cilia Flores.
Αυτή η πράξη όχι μόνο παραβιάζει την αξιοπρέπεια του λαού μας, αλλά ακυρώνει και το καθολικό δικαίωμα στην αυτοδιάθεση. Η πρώτη ενέργεια που κάναμε μόλις το μάθαμε ήταν να έρθουμε σε επαφή με γυναίκες από διαφορετικές χώρες, ειδικά από τη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική: τις Κουβανές, τις Μεξικανές, τις Δομινικανές και τις Κολομβιανές αδερφές μας. Σε λιγώτερο από έξι ώρες, υπήρξαν ήδη διαδηλώσεις, διακηρύξεις και εκφράσεις αλληλεγγύης από γυναίκες από όλο τον κόσμο, που έδειξαν ότι είναι βαθιά συνδεδεμένες με αυτό που βιώναμε.
Στόχος της ιμπεριαλιστικής δράσης είναι η παραβίαση του δικαιώματος των λαών να αποφασίζουν για τη μοίρα τους με εγκληματικές πράξεις. Μια τέτοια παρακμιακή αυτοκρατορία χρησιμοποιεί αυτές τις στρατηγικές για να επιτεθεί στα νόμιμα και συνταγματικά προφίλ μας και να στοχεύσει τους πόρους της χώρας μας. Δεν επιδιώκουν μόνο τον υλικό πλούτο του υπεδάφους, αλλά επιδιώκουν επίσης τον ηθικό και πολιτικό στόχο της αποθάρρυνσης του λαού.
Ωστόσο, πέτυχαν το αντίθετο: εθνική ενότητα γύρω από την ακεραιότητα της δημοκρατίας. Πρέπει να ευχαριστήσουμε τους λαούς για αυτό που ήταν «η τρυφερότητα των λαών»: σε λιγώτερο από μισή μέρα, οι δρόμοι πολλών πόλεων σε όλο τον κόσμο γέμισαν από ανθρώπους που διαδήλωναν και απαιτούσαν σεβασμό για την ταυτότητά μας, για τη «Βενεζουέλανιντ» μας και για την πατρίδα του Μπολίβαρ.
Από τη μια βλέπουμε γυναίκες από την ολιγαρχία που απαιτούν εισβολές και θάνατο για την πατρίδα τους και από την άλλη γυναίκες που δημιουργούν και σπέρνουν έρωτα και συνάντηση, ακόμη και σε μια εποχή που θα ήταν θεμιτό να απαιτήσουν εκδίκηση. Τι ρόλο μπορεί να παίξει η επαναστάτρια γυναίκα σε αυτή τη νέα προσπάθεια διαλόγου και ειρήνης που προέρχεται από το κοινοβούλιο προκειμένου να εκτονωθεί το μίσος από έξω;
Θέλω να είμαι σαφής: δεν είναι μόνο η θέση μας ως γυναίκες που μας ενώνει, αλλά και η πατριωτική και ταξική μας συνείδηση. Καμμία γυναίκα δεν μπορεί να θέλει τα παιδιά, τα αδέρφια ή οι σύντροφοί της να πεθάνουν σε έναν παράλογο πόλεμο. Οι γυναίκες σήμερα φέρνουν όχι μόνο τον ηρωισμό τους, αλλά και τον βαθύ πόνο τους μπροστά σε έναν πολεμικό στόχο που δεν έχει νόημα σε αυτό το στάδιο της ανθρώπινης ανάπτυξης.
Είμαστε προσηλωμένες στην ειρήνη, η οποία είναι δυνατή μόνο όταν επικρατεί δικαιοσύνη, επειδή είμαστε οι οικοδόμοι των κοινωνικών και οικογενειακών δεσμών. Ωστόσο, πρέπει να γίνει διάκριση: όσοι στρατολογούνται από την αυτοκρατορία, από τις πολυεθνικές εταιρείες όπλων και τις αρχές της βίας προφανώς δεν βασίζονται στις γυναίκες, αλλά σε συγκεκριμένα συμφέροντα που καταπατούν την αξιοπρεπή και στοργική ζωή που όλοι αξίζουμε.
Η Cilia Flores είναι μια γυναίκα με τη δική της ιστορία, πρωτοπόρος του αγώνα, όχι μόνο της «Πρώτης Κυρίας» και επέλεξε να μην εγκαταλείψει τον πρόεδρο, παρόλο που δεν ήταν στόχος του ιμπεριαλισμού. Τι λέει ο άνθρωπός της στον κόσμο;
Αυτό είναι ένα θεμελιώδες ερώτημα. Η Cilia απήχθη όχι μόνο από αγάπη για τον σύντροφό της, αλλά και λόγω της υψηλής πολιτικής και πατριωτικής της συνείδησης. Είναι εγγύηση ζωής για τον πρόεδρό μας. Το γεγονός ότι βρίσκεται εκεί αναγκάζει την Αυτοκρατορία να εφεύρει νομικά κόλπα για να προσπαθήσει να «ξεπλύνει» μια χυδαία απαγωγή.
Η Cilia δεν είναι μόνο δικηγόρος, ήταν και η πρώτη μας γυναίκα γενική εισαγγελέας. Ήταν η υπερασπιστής του αιώνιου Κομαντάντε Ούγκο Τσάβες από το ξεκίνημά του στον αγώνα για την επανίδρυση της Δημοκρατίας και ήταν η πρώτη γυναίκα πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης. Η θαρραλέα πράξη της λέει πολλά στις γυναίκες αυτού του κόσμου.
Σήμερα έχουμε μια άλλη γυναίκα που αναλαμβάνει την ηγεσία της χώρας σε αυτήν την περίπλοκη κατάσταση: την Προεδρεύουσα του Συμβουλίου, Δρ Delcy Rodríguez Gómez. Και οι δύο, ως κόρες του Μπολίβαρ και αυτόχθονες ηρωίδες όπως η Apacuana, η Anasoto ή η Urimare, στοιχηματίζουν στη ζωή.
Απαιτούμε από την Αυτοκρατορία την απόλυτη σωματική ακεραιότητα της Cilia Flores και την άμεση απελευθέρωσή της: δεν υπάρχει έγκλημα για το οποίο να μπορεί να κατηγορηθεί και η ιδιότητά της ως βουλευτή της δίνει δικαιώματα που παραβιάζουν την Αυτοκρατορία.
Γνωρίζουμε ότι ο ιμπεριαλισμός χρησιμοποιεί συχνά το «μοντέλλο της Ρουάντα» και προσπαθεί να σπείρει το μίσος μεταξύ των κατοίκων της ίδιας χώρας. Γιατί δεν τα κατάφερε στη Βενεζουέλα παρά τις πολλές προσπάθειες;
Για διάφορους λόγους. Πρώτον, επειδή η Βενεζουέλα έχει έναν στρατό με σαφή ταξική συνείδηση, ο οποίος ιστορικά δεν έχει ξεπεράσει τα σύνορά της για να κατακτήσει, αλλά για να οικοδομήσει δημοκρατίες και ειρήνη. Ημερομηνίες όπως η 4η Φεβρουαρίου, η οποία τιμά την πολιτικοστρατιωτική εξέγερση του 1992, ήταν κρίσιμες για την πρόσφατη ιστορία μας.
Βιώσαμε βαθιά βάσανα, αλλά είχαμε την καθοδήγηση του Ούγκο Τσάβες, ο οποίος μας άφησε μια τεράστια μαθησιακή εμπειρία. Καμία πατριώτισσα δεν είναι πρόθυμη να θέσει σε κίνδυνο τις ζωές των Βενεζουελάνων μέσω βίαιων γεγονότων. Η αμοιβαία αναγνώριση, η ισότητα και η εθνική ταυτότητα είναι οι πυλώνες μας για την ειρήνη.
Υπό αυτή την έννοια, είμαστε ιστορικά υπόχρεοι στον κουβανικό λαό. Όχι μόνο λόγω των εκπαιδευτικών αποστολών, που μας οδήγησαν σε μηδενικό ποσοστό αναλφαβητισμού, ή λόγω του συστήματος υγείας του Barrio Adentro, που άνοιξε τις πόρτες των πιο περιθωριοποιημένων. Οφείλουμε στις γυναίκες της Κούβας τα εύσημα για το αίμα που χύθηκε από τους γιους, τους συζύγους και τους αδελφούς τους.
Η Κούβα και ο δυνατός και θαρραλέος λαός της είναι η αιώνια αγάπη μας. Αυτό το χρέος θα πληρωθεί μέσω της αντίστασης: η επιστροφή του προέδρου Μαδούρο και της αδελφής του Cilia Flores θα είναι απόδειξη ότι κάθε θυσία άξιζε τον κόπο.
Πάνω από 150 αεροπλάνα έριξαν εγκληματικές βόμβες, μια δυσανάλογη επίθεση. Ο ίδιος ο Τραμπ έχει παραδεχτεί τη χρήση πρωτοφανούς τεχνολογίας. Υπάρχουν όμως και άλλες βόμβες, οι «γνωστικές», που συνεχίζουν να πέφτουν, προσπαθώντας να καταστρέψουν τη συλλογική ταυτότητα και να διαστρεβλώσουν την πραγματικότητα σπέρνοντας αμφιβολίες για την πίστη και την ηρωική αντίσταση των Μπολιβαριανών Εθνικών Ενόπλων Δυνάμεων (FANB). Ποια είναι η απάντησή σας σε αυτό;
Απαντώ με τρία σημεία. Υπάρχει στρατιωτική και τεχνολογική υπεροχή του επιτιθέμενου, αυτό είναι προφανές. Αλλά αυτό δεν πλησιάζει την ηθική και συνειδητή ανωτερότητα του λαού μας. Υπάρχει ένα βαθύ ηθικό χάσμα ανάμεσα σε εμάς και σε αυτούς. Γνωρίζουμε ότι πρέπει να υπερασπιστούμε τη ζωή. Εκτός από τη διάσωση του Nicolás και της Cilia, στόχος μας είναι να διατηρήσουμε την ικανότητα διακυβέρνησης και τον καθημερινό δυναμισμό του λαού, ώστε οι θεσμοί να μπορούν να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε ως χώρα.
Σήμερα, δύο ημισφαίρια αντικρίζουν το ένα το άλλο. Δεν είναι μόνο ο Νότος του κόσμου ενάντια στην κυριαρχία του Βορρά. Τα πραγματικά πεδία μάχης είναι τα ημισφαίρια του εγκεφάλου: Ο σημερινός πόλεμος δεν μπορεί να μετρηθεί μόνο με τον αριθμό των πεζοναυτών. Είναι ένας πολυδιάστατος πόλεμος, μια γνωστική εισβολή που χρησιμοποιεί το έδαφος των μέσων ενημέρωσης και των κοινωνικών δικτύων για να προσπαθήσει να αποικίσει τα μυαλά.
Σε αυτό το πλαίσιο, διαδίδεται η ιδέα ότι η Βενεζουέλα, για να σωθεί, ενεργεί υπό εκβιασμό, με ένα «όπλο στον κρόταφο» από έναν απαγωγέα που κρατά όμηρο τον πρόεδρό της και την «Primera Dama» και ότι θα σταματήσει να βοηθά την Κούβα και θα την αφήσει ήσυχη. Θα φτάσει σε αυτό;
Απαντάμε με την αξιοπρέπειά μας. Έχουμε κοινή ιστορία, κοινές ρίζες και την ίδια προσπάθεια για αυτοδιάθεση. Καθ’ όλη τη διάρκεια του επαναστατικού μας ταξειδιού, έχουμε αποδείξει τη δέσμευσή μας στην Κούβα και την Παλαιστίνη με πράξεις. Τα στοιχεία είναι εκεί για να τα δουν όλοι, και η αφοσίωσή μας είναι αδιαμφισβήτητη.