Η εκπληκτικά επιτυχημένη “ειδική στρατιωτική επιχείρηση” των ΗΠΑ, η οποία στόχευε μόνο στην προσαρμογή του καθεστώτος σε αυτό το στάδιο και όχι στην αλλαγή καθεστώτος, όπως λανθασμένα πιστεύουν ορισμένοι, έχει προκαλέσει μια αναταραχή αντιδράσεων από κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο.

Οι στρατηγικοί εταίροι της Βενεζουέλας, της Ρωσσίας και της Κίνας καταδίκασαν αναμενόμενα τη σύλληψη του προέδρου Νικολάς Μαδούρο από τις ΗΠΑ, ενώ ο μικρότερος εταίρος των ΗΠΑ στην Ε.Ε. εξέδωσε μια δήλωση που δεν είχε καμμία κριτική για τις ΗΠΑ, αλλά ούτε και ενέκρινε τις ενέργειές τους.

Εκεί βρίσκεται η υποκρισία που μόλις αποκαλύφθηκε από την «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, καθώς η Ε.Ε. σίγουρα θα καταδίκαζε την υποθετική σύλληψη του Ζελένσκι από τη Ρωσσία με την πιο σκληρή δυνατή γλώσσα. Η σιωπηρή δικαιολογία τους για αυτά τα διπλά μέτρα και σταθμά απέναντι στη σύλληψη του Μαδούρο από τις ΗΠΑ είναι ότι είναι παράνομος, αλλά η Ρωσσία θεωρεί τώρα ότι και ο Ζελένσκι είναι παράνομος, επομένως οι εκτιμήσεις τρίτων για τη νομιμότητα άλλων ηγετών είναι τελικά υποκειμενικές και αυτό οδηγεί στην πραγματικότητα που μόλις εκτέθηκε.

Στο τέλος της ημέρας, οι Μεγάλες Δυνάμεις όπως οι ΗΠΑ (οι οποίες αναμφισβήτητα εξακολουθούν να είναι μια υπερδύναμη, ακόμη και αν μέχρι τώρα ήταν σε παρακμή μέχρι την επιστροφή του Τραμπ στην εξουσία) επιδιώκουν πάντα τα αντιληπτά συμφέροντά τους, αλλά τα καλύπτουν με τη γλώσσα του διεθνούς δικαίου ή των κανόνων, κάτι που είναι πιο ευχάριστο για το παγκόσμιο κοινό.

Οι ΗΠΑ βασίζονταν προηγουμένως στην έννοια της «τάξης βασισμένης σε κανόνες» για να δικαιολογήσουν τις ενέργειές τους στο εξωτερικό, αλλά αυτό τελικά αποκαλύφθηκε από τα ρωσικά μέσα ενημέρωσης ως καθαρή υποκρισία, επομένως γιατί ο Τραμπ 2.0 δεν το χρησιμοποίησε αυτή τη φορά.

Αντίθετα, εξήγησε με τόλμη πώς οι ΗΠΑ σκοπεύουν να αποκαταστήσουν τη «σφαίρα επιρροής» τους στην Αμερική σύμφωνα με τη νέα Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας (NSS), αντιπροσωπεύοντας έτσι μια υπερρεαλιστική προσέγγιση με την έννοια της ρητής αποδοχής της επιδίωξης της εξουσίας ως στόχου αντί να την αρνούνται όπως πριν.

Όπως το απεικονίζει η NSS, αυτή η «σφαίρα επιρροής» έχει σκοπό να διασφαλίσει τα συμφέροντα εθνικής ασφάλειας και την ευημερία των ΗΠΑ, κάτι παρόμοιο με αυτό που στοχεύει να επιτύχει η Ρωσσία στην Ουκρανία μέσω της δικής της ειδικής επιχείρησης.

Χωρίς τη δύναμη που προέρχεται από τις ΗΠΑ να αποκαταστήσουν τη «σφαίρα επιρροής» τους σε αυτό που αποκαλούν «πίσω αυλή» τους ή τη Ρωσσία να αποκαταστήσει τη δική της σε αυτό που αποκαλεί «Εγγύς Εξωτερικό», θα παρέμεναν εκτεθειμένοι σε μια πανοπλία απειλών από τους αντιπάλους τους, συμπεριλαμβανομένων οικονομικών που θα μπορούσαν να μειώσουν την ευημερία του λαού τους. Αντίστοιχα, οι Μεγάλες Δυνάμεις προσπαθούν επίσης να υπονομεύσουν τους αντιπάλους τους στην αντίστοιχη «σφαίρα επιρροής» τους, την οποία αντιλαμβάνονται ως μέσο για να τους δώσουν μόχλευση ή τουλάχιστον πλεονέκτημα έναντι αυτών.

Αυτή είναι η πραγματικότητα της γεωπολιτικής των Μεγάλων Δυνάμεων, η οποία μέχρι τώρα έχει καλυφθεί με ρητορική για τη «δημοκρατία», το «διεθνές δίκαιο» ή/και την «τάξη που βασίζεται σε κανόνες», αλλά οι ΗΠΑ δεν παίζουν πλέον αυτά τα παιχνίδια του μυαλού.

Ιδανικά, θα συμπεριφερθεί τελικά ως ένας «καλοήθης ηγεμόνας» που εξακολουθεί να επωφελείται από όσους βρίσκονται στη σφαίρα επιρροής του (αλλά όχι τόσο υπερβολικά όσο πριν) και επίσης παρέχει πραγματικά την ασφάλειά τους, καθώς αυτό το μοντέλλο που πρωτοστάτησε ο Πούτιν είναι ο πιο βιώσιμος τρόπος για να διασφαλιστεί η σταθερότητα στην περιοχή μιας Μεγάλης Δύναμης.

Η ιστορία της «κακόβουλης ηγεμονίας» των ΗΠΑ οδήγησε στα αντι-ηγεμονικά κινήματα που προέκυψαν στην Αμερική, οπότε η επανάληψη της ίδιας πολιτικής θα οδηγήσει αναπόφευκτα στο ίδιο αποτέλεσμα και κατά συνέπεια θα βλάψει τα συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων των ΗΠΑ. Είναι πρόωρο να προβλέψουμε αν ο Τραμπ 2.0 θα πάρει μια σελίδα από το μοντέλλο της «καλοήθους ηγεμονίας» του Πούτιν, αλλά ανεξάρτητα από τη γνώμη κάποιου για τη Βενεζουέλα, εξακολουθεί να είναι αναζωογονητικό το γεγονός ότι οι ΗΠΑ μόλις αποκάλυψαν την πραγματικότητα της γεωπολιτικής των Μεγάλων Δυνάμεων, καθώς κανείς δεν χρειάζεται να συνεχίσει άλλο την παρωδία.