info@ethnikoiphylakes.org
Η σιωπηλή ιδιοφυΐα της Jane Austen: Πώς έμοιαζε η καθημερινή της ρουτίνα
- Αρχική
- ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
- Η σιωπηλή ιδιοφυΐα της Jane Austen: Πώς έμοιαζε η καθημερινή της ρουτίνα
4
Αυγ
2
Η σιωπηλή ιδιοφυΐα της Jane Austen: Πώς έμοιαζε η καθημερινή της ρουτίνα
Παρά τις συνήθεις διακοπές, η Austen επέμεινε να γράφει αυτά που θα γίνονταν αριστουργήματα.
Ενώ μερικοί συγγραφείς και καλλιτέχνες είχαν τεράστιες σφαίρες σιωπής και μοναξιάς για να αφήσουν τις καλλιτεχνικές τους ιδέες να υποδαυλιστούν, άλλοι δεν ήταν τόσο τυχεροί. Ζώντας πάντα σε ένα νοικοκυριό με άλλους να πηγαινοέρχονται, η Jane Austen (1775-1817) αγωνίστηκε να βρει μεγάλες, ανενόχλητες χρονικές περιόδους για να υφάνει τις ιστορίες της για την ευγενή αγγλική κοινωνία.
Ενώ καλλιτέχνες όπως ο Charles Dickens και ο Ludwig van Beethoven μπορούσαν να προγραμματίσουν τις μέρες τους και να βασίζονται σε άκαμπτες ρουτίνες, οι μέρες της Austen ήταν λιγότερο προβλέψιμες. Ωστόσο, παρήγαγε μια σημαντική λογοτεχνική παραγωγή υψηλής ποιότητας, αποδεικνύοντας ότι το άνθος των καλλιτεχνικών επιτευγμάτων μεγαλώνει ακόμη και σε αφιλόξενα περιβάλλοντα. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, οι συγγραφείς βρίσκουν έναν τρόπο να γράψουν. Τα πράγματα που καίγονται μέσα τους για να εκφραστούν θα κάψουν μια τρύπα μέσα από τα στήθη τους, αν δεν το κάνουν.
Η Austen ξύπνησε νωρίς, πριν το κάνουν η μητέρα και η αδελφή της. Ξεκίνησε τη μέρα της παίζοντας πιάνο – ή πιάνο, όπως ονομαζόταν τότε – κάνοντας θελήματα, γράφοντας γράμματα ή περπατώντας. Το κύριο οικιακό καθήκον της ήταν να κανονίσει το οικογενειακό πρωινό περίπου στις 9 π.μ. Στη συνέχεια, εργάστηκε στο γράψιμό της στο καθιστικό, καθισμένη κοντά σε ένα παράθυρο για φως, ενώ η μητέρα και η αδελφή της έραβαν. Πριν από το θάνατό του, ο πατέρας της της έδωσε ένα πολύ μικρό γραφείο, το οποίο περιελάμβανε μια επιφάνεια γραφής και αποθήκευση για μελάνι και άλλα είδη γραφής.
Η Austen έγραφε σε ένα ταπεινό γραφείο κοντά στο φως ενός παραθύρου, συχνά μέσα στο ήσυχο βουητό της οικιακής δραστηριότητας. Biba Kayewich
Σύμφωνα με ορισμένες μαρτυρίες, η Austen έκρυβε γρήγορα τα έγγραφά της όταν έφταναν οι επισκέπτες – κάτι που συχνά συνέβαινε.
Στο βιβλίο του “Daily Rituals: How Artists Work”, ο Mason Currey παρέθεσε τις αναμνήσεις του ανιψιού της Austen: “[Ήταν] υποκείμενη σε κάθε είδους περιστασιακές διακοπές. Ήταν προσεκτική ώστε η ενασχόλησή της με την συγγραφή να μην υποπέσει στην αντίληψη των υπηρετών ή επισκεπτών ή ατόμων πέρα από το δικό της οικογενειακό περιβάλλον.
«Έγραφε πάνω σε μικρά φύλλα χαρτιού που μπορούσαν εύκολα να απομακρυνθούν ή να καλυφθούν με ένα κομμάτι χαρτί. Υπήρχε, μεταξύ της μπροστινής πόρτας και των γραφείων, μια ταλαντευόμενη πόρτα που έτριζε όταν άνοιγε. Ωστόσο, είχε αντιταχθεί στην αποκατάσταση αυτής της μικρής ταλαιπωρίας, επειδή την ειδοποιούσε όταν ερχόταν κάποιος».
Η απόκρυψη των συγγραφικών της προσπαθειών από την Austen επεκτάθηκε ακόμη και στη δημοσίευση των μυθιστορημάτων της: Όλα δημοσιεύτηκαν ανώνυμα και μόνο μετά το θάνατό της το όνομά της συνδέθηκε με τα έργα της. Κατά τη διάρκεια της ζωής της, τα έργα πιστώθηκαν απλώς σε «μια κυρία».
Γιατί αυτή η μυστικότητα; Αν και δεν γνωρίζουμε με βεβαιότητα, φαίνεται να υπάρχουν μερικοί λόγοι. Πρώτον, η Austen πιθανότατα εκτιμούσε την ιδιωτικότητά της. Δεύτερον, η δημοσίευση με ψευδώνυμο δεν ήταν ασυνήθιστη εκείνη την εποχή. Είχε ήδη γίνει λογοτεχνική σύμβαση. Αυτό ίσχυε ιδιαίτερα για τις γυναίκες συγγραφείς, καθώς πολλές θεωρούσαν ότι το γράψιμο ήταν ένα ακατάλληλο επάγγελμα.
Όπως έγραψε ο Greg Buzwell στην ιστοσελίδα της Βρετανικής Βιβλιοθήκης: «Κατά τα τέλη του 18ου και τις αρχές του 19ου αιώνα. … Απρεπείς παραλληλισμοί με την πορνεία προέκυψαν σχετικά με την έννοια των γυναικών που έγραφαν μυθιστορήματα τα οποία στη συνέχεια πωλούνταν σε όποιον ήταν πρόθυμος να πληρώσει. … Μέχρι τα μέσα του 18ου αιώνα η ετικέτα «By a Lady» έγινε κοινό θέαμα στις σελίδες τίτλου.
«Αυτό έδειχνε όχι μόνο το φύλο του συγγραφέα, αλλά και ότι το βιβλίο ήταν από κάποιον μιας συγκεκριμένης τάξης και επομένως κατάλληλο για μελέτη από αξιοσέβαστες γυναίκες».
Έτσι, η Austen, «μια κυρία», καθόταν στο μικρό γραφείο της, ονειρευόμενη τεράστιες αφηγηματικές εκτάσεις, εξερευνώντας και αρθρώνοντας τις αντιφάσεις της ανθρώπινης φύσης με μια διαπεραστική διορατικότητα.
Έγραφε σε μικρά χαρτάκια με στυλό και μελάνι από όζο σιδήρου (τανίνες αναμεμειγμένες με θειικό σίδηρο, αραβικό κόμμι και νερό). Η Austen έγραφε ένα αρχικό προσχέδιο ενός μυθιστορήματος, διαγράφοντας φράσεις και προτάσεις και αναδιαμορφώνοντάς τις. Στη συνέχεια, αναθεωρούσε πλήρως ολόκληρο το χειρόγραφο.
Πειραματίστηκε με μια λογοτεχνική τεχνική που ονομάζεται ελεύθερος έμμεσος λόγος, όπου η φωνή του αφηγητή αναμειγνύεται με τις φωνές και τις σκέψεις των χαρακτήρων έως ότου οι δύο είναι σχεδόν δυσδιάκριτες. Ήταν μία από τις πρώτες συγγραφείς που χρησιμοποίησαν εκτενώς την τεχνική στο έργο της.
Η Austen τελείωνε το γράψιμο για την ημέρα περίπου στις 3 ή 4 μ.μ., όταν η οικογένεια συμμετείχε στο κύριο γεύμα της ημέρας. Η Austen αναφέρει συχνά το φαγητό στις επιστολές της και φαίνεται να είχε αδυναμία στα γλυκά. Το δείπνο ακολυοθούσε πάντα μία συζήτηση, τσάϊ και παιχνίδια.
Το βράδυ, η οικογένεια διάβαζε δυνατά μυθιστορήματα, συμπεριλαμβανομένων, μερικές φορές, των χειρογράφων της ίδιας της Austen.Η λήψη ανατροφοδότησης από τη μητέρα και την αδελφή της ήταν ένα σημαντικό μέρος της διαδικασίας συγγραφής της Austen.
Με χαρακτηριστικό χιούμορ, η Austen έγραψε κάποτε ένα γράμμα που έλεγε: «Νομίζω ότι μπορώ να καυχηθώ ότι είμαι, με όλη την πιθανή ματαιοδοξία, η πιο αμαθής και απληροφόρητη γυναίκα που τόλμησε ποτέ να γίνει συγγραφέας». Θα μπορούσαμε κάλλιστα να διαφωνήσουμε.
Όποιες κι αν ήταν οι αδυναμίες που μπορεί να είχε ως προς τις εγκυκλοπαιδικές γνώσεις –και αμφιβάλλω αν ήταν σημαντικές με τα σύγχρονα πρότυπα– ήταν μια εξαιρετική παρατηρήτρια της ανθρώπινης φύσης.
Κανείς δεν θα μπορούσε να γράψει με τόση οξυδέρκεια για τις ανοησίες και το σθένος, την ύβρη και τον ηρωισμό της ανθρώπινης φύσης χωρίς να γνωρίζει καλά αυτή τη σχολή.
epochtimes.com
Categorised in: ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
2 Comments
Πόσο όμορφα μας ταξιδεψες Μαριγώ μας στήν εποχή εκείνη που η νεαρή συγγραφέας προσπάθησε νά περάσει στό χαρτί τίς σκέψεις της καί τά σχέδιά της, περίοδο που σίγουρα δέν ήταν σύνηθες νά συγγράφει μία κοπέλλα.
Η έξοχη λοιπόν αυτή (γ λ υ κ α τ ζ ο ύ κιόλας!) συγγραφέας άφησε δυνατές παρακαταθήκες καί ευχαριστούμε από καρδιάς!
χμμ! σα να μου φαίνεται ότι μόλις εντόπισα και κάποιον άλλο “συνάδελφο γλυκατζή” της Ώστεν…
Λές να κάνω λάθος, Ιωάννη Καποδίστρια;; 🙂
:-))