Για ορισμένες κατηγορίες περιουσιακών στοιχείων, στο μέλλον δεν θα φορολογούνται μόνο οι πραγματικοί τόκοι ή τα μερίσματα, αλλά και οι καθαρά πλασματικές αυξήσεις της αξίας, ακόμη και αν οι αξίες δεν έχουν πωληθεί ποτέ. Επενδύσεις όπως μετοχές, ομόλογα, αμοιβαία κεφάλαια και κρυπτονομίσματα επηρεάζονται ιδιαίτερα.

Επιπλέον, υπάρχουν δεύτερες κατοικίες και επενδυτικά ακίνητα καθώς και άλλα περιουσιακά στοιχεία, όπως μετρητά ή κοσμήματα, υπό την προϋπόθεση ότι δεν χρησιμοποιούνται αμιγώς ιδιωτικά. Οι οφειλές μπορούν να αφαιρεθούν, αλλά φυσικά μόνο μέχρι ορισμένα όρια. Όταν πρόκειται για τον ίδιο τον φόρο, δεν υπάρχουν ούτε όρια ούτε έλεος.

Ο φορολογικός συντελεστής αναμένεται να παραμείνει γύρω στο 36%. Εάν η αξία των μετοχών σας ή της δεύτερης κατοικίας σας αυξηθεί, η εφορία θα σας στείλει τιμολόγιο, ανεξάρτητα από το αν έχετε τα χρήματα για αυτό ή όχι. Όσοι δεν μπορούν να πληρώσουν τον φόρο σε μετρητά πρέπει στη συνέχεια να πουλήσουν. Αυτό καθιστά τον νέο φόρο φόρο απαλλοτρίωσης.

Ένα μικρό παράδειγμα υπολογισμού. Φανταστείτε ένα ζευγάρι Αυστριακών που, γνωρίζοντας το προβληματικό συνταξιοδοτικό σύστημα, αγόρασε ένα διαμέρισμα για συνταξιοδότηση στο Τιρόλο το 2010. Τότε η τιμή αγοράς ήταν 300.000 ευρώ, η σημερινή αξία 800.000 ευρώ. Σύμφωνα με το ολλανδικό μοντέλλο, αυτό θα ήταν μια αύξηση αξίας 500.000 ευρώ. Με φόρο 36 τοις εκατό, οφείλονται τότε 180.000 ευρώ. Και αυτός ο φόρος ανάπτυξης οφείλεται επ’ άπειρον. Το χαρτοφυλάκιο μετοχών σας κάνει άλμα προς τα πάνω φέτος; Ηλίθιο, αυτό οφείλεται αμέσως σε μετρητά. Αυτό θα αναγκάσει τους περισσότερους ανθρώπους να πουλήσουν τα σπίτια ή τις μετοχές τους. Η συνταξιοδοτική παροχή ακυρώνεται, η συσσώρευση περιουσιακών στοιχείων καταστρέφεται. Το οικονομικό τμήμα δεν σταματά να στέλνει τιμολόγια μέχρι να καταναλωθούν εντελώς τα περιουσιακά στοιχεία.

Αυτή είναι η πραγματοποίηση των υγρών ονείρων όλων εκείνων που παραληρούν για τη «δίκαιη» αναδιανομή εδώ και χρόνια. Το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ δεν διατύπωσε ποτέ τη φράση «Δεν θα κατέχεις τίποτα και θα είσαι ευτυχισμένος» ως άμεση σύσταση για τη φορολογική πολιτική, αλλά η εφαρμογή είναι τέλεια. Η ιδιωτική περιουσία μειώνεται συστηματικά, οι πολίτες εξαρτώνται περισσότερο από το κράτος. Αυτό που συμβαίνει τώρα στην Ολλανδία δεν θα περιοριστεί στην Ολλανδία, σύμφωνα με τη βούληση των παγκοσμιοποιητών και των σοσιαλιστών.

Στην Αυστρία, το SPÖ υπό τον Andreas Babler πιέζει μαζικά για «φόρους για τους πλούσιους». Για τον θίασο Babler, όποιος έχει περισσότερα από το επίπεδο διαβίωσης είναι πλούσιος. Σε κάθε περίπτωση, όποιος έχει αποταμιεύσεις, μετοχές ή συγκυριαρχία. Φόροι περιουσίας, φόροι κληρονομιάς, υψηλότεροι φόροι κεφαλαιουχικών κερδών, το SPÖ τα έχει ήδη όλα αυτά στο πρόγραμμά του. Η ολλανδική κυβέρνηση παρέχει ένα σχέδιο και ένα πρότυπο.

Η επίσημη αιτιολόγηση είναι – όπως πάντα με όλους τους κολεκτιβιστές – η δικαιοσύνη. Το αποτέλεσμα δεν θα είναι μια δίκαιη κοινωνία, αλλά μια φτωχή κοινωνία. Η μεσαία τάξη, ο φορέας της χώρας, καταστρέφεται. Οι πραγματικά πλούσιοι, πολυδισεκατομμυριούχοι με διεθνή τραστ και ιδρύματα, δεν θα ενοχληθούν από την κυβέρνηση. Αυτό που απομένει είναι μια κοινωνία στην οποία όλοι είναι εξίσου φτωχοί και εξαρτώνται από τα κρατικά μεταβιβαστικά επιδόματα.

Έτσι εξαθλιωμένος ο πολίτης δεν βάζει ανόητες ιδέες στο μυαλό του, λ.χ. πως να ρίξει την κυβέρνηση.

Η Ολλανδία δείχνει πώς μια υποτιθέμενη «δίκαιη» φορολογική μεταρρύθμιση γίνεται πολιτικό όπλο ενάντια στην αστική τάξη. Όποιος πιστεύει ότι η Αυστρία είναι απρόσβλητη από αυτή την εξέλιξη δεν έχει καταλάβει τα σημεία των καιρών. Η απαλλοτρίωση των ανθρώπων είναι ο στόχος των παγκοσμιοποιητικών. Στην Αυστρία, το SPÖ περιμένει απλώς την ευκαιρία του, μετά τις επόμενες εκλογές οι Πράσινοι θα συμμετάσχουν για να μην χρειαστεί να αλλάξουν την ψευτοσυντηρητική-μαρξιστική πορεία. Και τότε το επενδυτικό διαμέρισμα συντάξεων του Τιρόλου θα μπορούσε ξαφνικά να γίνει πολύ ακριβό.