Η Γαλλία έχει σοβαρό πρόβλημα ισλαμισμού. Αυτό δεν είναι γνωστό μόνο από το κύμα τρομοκρατικών επιθέσεων το 2015 (Bataclan, Stade de France, καφέ, εστιατόρια, Charlie Hebdo). Επανειλημμένως υπάρχουν επιθέσεις με ισλαμικά κίνητρα, και οι φανατικοί του Κορανίου αναλαμβάνουν επίσης όλο και περισσότερο το τιμόνι στην καθημερινή ζωή. Αν σκεφτεί κανείς ότι το ποσοστό των μουσουλμάνων στη Γαλλία έχει αυξηθεί από 0,5 σε 7% τα τελευταία σαράντα χρόνια, ενώ ο αριθμός των καθολικών έχει μειωθεί από 83 σε 43%, τα ακόλουθα στοιχεία από την τελευταία έρευνα του Ifop γίνονται ακόμη πιο εκρηκτικά.

Ενώ οι Γάλλοι μετατρέπουν τις εκκλησίες τους σε μουσεία ή αίθουσες συναυλιών, το 40% των νεαρών μουσουλμάνων κάνουν τακτικά προσκυνήματα στο τζαμί. Το 2003, ήταν ακόμα 7%. Το Ραμαζάνι τηρείται αυστηρά στο 83% αυτής της ηλικιακής ομάδας (2003: 51%). Και το γεγονός ότι σχεδόν κάθε δεύτερη νεαρή μουσουλμάνα φοράει τώρα χιτζάμπ όχι μόνο αντιπροσωπεύει τριπλασιασμό από το 2003 – είναι ένα προειδοποιητικό σήμα της αυξανόμενης επιρροής των ριζοσπαστικών ομάδων.

Ενώ το 1998 «μόνο» το 29% των νέων μουσουλμάνων εξέφραζαν συμπάθεια για τις ισλαμιστικές ομάδες, το ποσοστό είναι τώρα τόσο υψηλό όσο το 42%. Σύμφωνα με την έρευνα, το 24% υποστηρίζει τη Μουσουλμανική Αδελφότητα και τη Χαμάς, το 9% υποστηρίζει τον σαλαφισμό και το 3% υποστηρίζει την ανοιχτή τζιχάντ. Επιπλέον, το 57% αυτών των ανθρώπων ηλικίας 15 έως 24 ετών θεωρούν ότι ο νόμος της Σαρία είναι πιο σημαντικός από τον κοσμικό γαλλικό νόμο.

Η Μουσουλμανική Αδελφότητα, η οποία αναδύεται σε αυτή την έκθεση σαν ένας αόρατος κουκλοπαίκτης, ακολουθεί την ίδια στρατηγική εδώ και δεκαετίες: όχι ανοιχτό αγώνα, αλλά υπομονετική διείσδυση. Ούτε βίντεο επίθεσης, ούτε πολεμικά συνθήματα – μόνο η συστηματική αλλαγή των κανόνων, η εισαγωγή θρησκευτικών κανόνων στην καθημερινή ζωή και η επιρροή μιας νεολαίας που βλέπει τον εαυτό της ως την πρωτοπορία μιας νέας –ισλαμιστικής– τάξης. Αυτή η μέθοδος είναι πιο αποτελεσματική από οποιαδήποτε βίαιη εξέγερση γιατί λαμβάνει χώρα στο μυαλό.

Και επιπλέον, όχι μόνο το ποσοστό των μουσουλμάνων εντός της ίδιας της Γαλλίας συνεχίζει να αυξάνεται, αλλά και το ποσοστό εκείνων που δεν θέλουν να υποταχθούν στις γαλλικές, ευρωπαϊκές κοινωνικές αξίες και κανόνες.

Το πρώην «Μεγάλο Έθνος» προχωρά σταδιακά για να γίνει ΧΑΛΙΦΑΤΟ ΣΕ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΕΔΑΦΟΣ.