Ο σύγχρονος λόγος για το κλίμα περιορίζεται σε μια απλή αφήγηση: οι ανθρώπινες εκπομπές CO2 ως ο μοναδικός μοχλός της παγκόσμιας αλλαγής. Αλλά μια πρόσφατη μελέτη με τίτλο «Ιστορικά επίπεδα CO2 σε περιόδους παγκόσμιου πρασίνου» του Frans J. Schrijver, που δημοσιεύτηκε από το SCC, ανατρέπει αυστηρά αυτόν τον ευσεβή πόθο. Ήδη πριν από 10.000 χρόνια, στην αρχή του Ολόκαινου, η γη ήταν προφανώς πολύ πιο πράσινη από ό,τι βιώνουμε σήμερα – με περισσότερο από 50 τοις εκατό περισσότερο δάσος. Επομένως, είναι σχεδόν απίθανο το CO2 εκείνη την εποχή να ήταν στο επίπεδο των 280 ppm που υποδηλώνουν οι πυρήνες πάγου.

Η ανάλυση δείχνει ξεκάθαρα ότι για να επιτευχθεί μια τέτοια πράσινη ανάπτυξη, χρειάζονταν τιμές CO2 που να αντιστοιχούν τουλάχιστον στο σημερινό επίπεδο των 420 ppm. Με άλλα λόγια, η φύση δεν θα ήταν σε θέση να παράγει την πυκνότητα βλάστησης που προφανώς πέτυχε στις υποτιθέμενες «χαμηλές» συγκεντρώσεις CO2. Ο ερευνητής βασίζεται στον αποδεδειγμένο νόμο Mitscherlich, ο οποίος περιγράφει τη σχέση μεταξύ της λίπανσης CO2, της διαθεσιμότητας νερού και θρεπτικών ουσιών και της φθίνουσας επίδρασης του CO2. Τα υψηλά επίπεδα CO2 ήταν επομένως μια φυσική αναγκαιότητα για την παρατηρούμενη ανάπτυξη, όχι κάποια σύγχρονη εφεύρεση.

Γίνεται ακόμη πιο συναρπαστικό όταν εξετάζετε τις φυσικές εκπομπές CO2: Η μελέτη δείχνει ότι η ίδια η Γη έχει τετραπλασιάσει τις εκπομπές CO2 από το 1750 – από 166 σε 210 γιγατόνους άνθρακα ετησίως – ενώ η ανθρώπινη συνεισφορά παρέμεινε συγκριτικά μικρή, από 0 σε 11 γιγατόνους. Οι παγκόσμιες καταβόθρες CO2 δεν κάνουν διάκριση μεταξύ «φυσικού» και «ανθρωπογενούς» CO2 ούτως ή άλλως. Η γη ήταν πάντα ένα δυναμικό σύστημα CO2, στο οποίο οι άνθρωποι αποτελούν μόνο ένα μικρό κλάσμα.