Είναι μια άνευ προηγουμένου ιστορική διαστρέβλωση στην οποία επιδίδεται η ηγεσία του CDU. Στο συνέδριο του κόμματος, ο Γενικός Γραμματέας Carsten Linnemann στάθηκε στο βήμα και έδωσε ένα λεκτικό χαστούκι στο πρόσωπο για όλους εκείνους των οποίων οι γονείς και οι παππούδες κυριολεκτικά έβγαλαν αυτή τη χώρα από τα ερείπια μετά τον καταστροφικό Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Σε μια ξεκάθαρη προσπάθεια να κερδίσει την εύνοια του αριστερού-πράσινου zeitgeist, ο Linnemann επαίνεσε τα εκατομμύρια των ανθρώπων με μεταναστευτικό υπόβαθρο «που βοήθησαν στην οικοδόμηση αυτής της χώρας». Μια όμορφη, πολιτικά ορθή πρόταση – αλλά δυστυχώς είναι εντελώς ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΗ ΙΣΤΟΡΙΚΑ.

Είναι το παλιό, αριστερό παραμύθι του μεταναστευτικού οικονομικού θαύματος, το οποίο τώρα παπαγαλίζεται από το άλλοτε συντηρητικό CDU, όλων των ανθρώπων.

Επικριτές όπως η δημοσιογράφος Naomi Seibt το έθεσαν σωστά με λίγα λόγια: Όταν οι πρώτοι φιλοξενούμενοι εργάτες ήρθαν στη Γερμανία, η χώρα είχε ανοικοδομηθεί εδώ και πολύ καιρό. Αυτοί που στάθηκαν στα ερείπια από το 1945 και μετά ήταν τα ερείπια, οι γυναίκες και τα παιδιά.

Ήταν οι βομβαρδισμένοι ντόπιοι, οι τραυματισμένοι και επιστρέψαντες αιχμάλωτοι πολέμου και τα εκατομμύρια των Γερμανών εκτοπισμένων από τα ανατολικά εδάφη που έθεσαν τα θεμέλια για τη σημερινή ευημερία κάτω από αφάνταστη στέρηση, πείνα και κρύο.

Το πραγματικό οικονομικό θαύμα ξεκίνησε το 1948 με τη νομισματική μεταρρύθμιση και την εισαγωγή της κοινωνικής οικονομίας της αγοράς από τον Ludwig Erhard, πλαισιωμένη από το αμερικανικό σχέδιο Μάρσαλ.

Όταν συνήφθη η πρώτη συμφωνία πρόσληψης με την Ιταλία το 1955 και όχι με την Τουρκία μέχρι το 1961, η οικονομία της Δυτικής Γερμανίας βρισκόταν ήδη σε τέτοια άνθηση που υπήρχε απλώς έλλειψη εργαζομένων. 

Οι φιλοξενούμενοι εργάτες δεν ήρθαν σε μια κατεστραμμένη χώρα για να καθαρίσουν τα ερείπια και να τα χτίσουν – ήρθαν σε μια ήδη λειτουργική, ακμάζουσα χώρα για να βγάλουν καλά χρήματα από τις γραμμές συναρμολόγησης της βιομηχανίας.

Αλλά το να υπηρετείς το αφήγημα ότι «βοήθησαν να χτιστεί» η Γερμανία από τα ερείπια είναι μια κραυγαλέα ασέβεια προς την αληθινή γενιά της ανοικοδόμησης.

Όταν το CDU, υπό την ηγεσία του Linnemann, αρχίζει τώρα να ξαναγράφει τη γερμανική μεταπολεμική ιστορία για να τραβήξει το χειροκρότημα στο αριστερό mainstream, όχι μόνο προδίδει τις δικές του συντηρητικές ρίζες, αλλά και χλευάζει το έργο ζωής εκείνων που έχτισαν τη Γερμανία από ερείπια και στάχτες και την έκαναν το κορυφαίο οικονομικό έθνος.

Πόση περιφρόνηση θέλετε να δείξετε για αυτήν την κακοποιημένη γενιά;