Όταν ο πατέρας μου – ο Θεός να τον ευλογεί – μου έλεγε ότι έπρεπε να πάει στον κουρέα, συχνά του απαντούσα αστειευόμενος λόγω των εξαιρετικά μειωμένων μαλλιών του: «Και με τι τον πληρώνεις; Με την ανταμοιβή από τα εύρετρα;” έλεγα με ένα ελαφρύ γέλιο, καθώς προφανώς κληρονόμησα τα μαλλιά μου από τη μητέρα μου, οπότε έχω γλιτώσει τη φαλάκρα μέχρι στιγμής.

Θυμήθηκα, λοιπόν, αυτό το παλιό οικογενειακό ανέκδοτο αυτές τις μέρες, όταν διάβασα ότι ο νέος καγκελάριος Friedrich Merz του CDU, που βρίσκεται λιγώτερο από τέσσερις μήνες στην εξουσία, έχει ήδη δαπανήσει ένα επιβλητικό ποσό 12.501 ευρώ για χτένισμα και “styling” (επίσημη χρήση: “αισθητικοί, μακιγιέρ και κομμωτές”).

Ειλικρινά, νομίζω ότι αυτό είναι απύθμενη αναίδεια και αδιακρισία. Παρεμπιπτόντως, συνεχίζει την παράδοση που χάραξε στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία η Άνγκελα Μέρκελ.

Μια γυναίκα από την ελίτ της ΛΔΓ που της άρεσε να δίνει την ψευδή εντύπωση ότι είχε σταθεί στην άλλη πλευρά των οδοφραγμάτων – με τους επικριτές του συστήματος. Ενώ στην πραγματικότητα ήταν στενά δικτυωμένη με το σύστημα – και η οικογενειακή εγγύτητα με την KGB εγείρει επίσης μεγάλα ερωτήματα.

Στη ΛΔΓ, ήταν σύνηθες για τους «εργαζόμενους» να πληρώνουν για την πολυτελή και all-inclusive παροχή της «νομενκλατούρας». Ειδικά καταστήματα με πολύ περισσότερες επιλογές από τα κανονικά, συμπεριλαμβανομένων πισινών και κομμωτηρίων για τα μεγάλα ψάρια – για να αναφέρουμε μόνο τρία σημεία σε μια σχεδόν ατελείωτη λίστα.

Για έναν Konrad Adenauer, έναν Helmut Schmidt ή έναν Helmut Kohl, θα ήταν εντελώς αδιανόητο να αφήσουν τον φορολογούμενο να πληρώσει για το δικό τους χτένισμα. Αντιθέτως. Ως μέλη του κοινοβουλίου, λάμβαναν ούτως ή άλλως ένα πλούσιο αφορολόγητο επίδομα εξόδων – και αυτό κάλυπτε επίσης το γεγονός να πρέπει να διατηρούν μία “bella figura” πιο συχνά στο λειτούργημά τους από τους κοινούς θνητούς.

Παρεμπιπτόντως, τόσο η Angela Merkel όσο και ο Friedrich Merz λαμβάνουν αυτή την αφορολόγητη αποζημίωση – σήμερα αγγίζει τα 5.349,58 ευρώ το μήνα. Αυτό θα πρέπει να είναι επαρκεί για κομμωτές και καλλυντικά. Ωστόσο, δεν συμβαίνει αυτό με την κυρία από το περιβάλλον των μεγαλοκαρχαριών της ΛΔΓ.

Η Άνγκελα Μέρκελ αποδεδειγμένα είχε ήδη την δική της μακιγιέζ κατά τη διάρκεια της καγκελαρίας της – η οποία πληρωνόταν από δημόσιους πόρους. (!!!!!!!!)

Είναι σημαντικό, ωστόσο, ότι μέχρι σήμερα δεν μπορεί να βρεθεί ούτε μία επίσημη πληροφορία σχετικά με το κόστος αυτών των υπηρεσιών – ούτε στο Google, ούτε στα αρχεία των μεγάλων μέσων ενημέρωσης, ούτε στις ιστοσελίδες της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Τίποτα δεν τεκμηριώνεται ούτε στους προϋπολογισμούς ούτε στις απαντήσεις στις κοινοβουλευτικές ερωτήσεις.

Ένα παράξενο κενό πληροφοριών. Και είναι εκπληκτικό το πόσο διακριτικά αντιμετωπίζεται αυτό το θέμα – σε μια χώρα που κατά τα άλλα της αρέσει να εργάζεται για κάθε ολίσθηση εξόδων.

Από την άλλη, οι δαπάνες από το τέλος της θητείας της Μέρκελ είναι σαφώς τεκμηριωμένες: Σύμφωνα με την Ένωση Φορολογουμένων και δημοσιεύματα των μέσων ενημέρωσης, ως πρώην καγκελάριος είχε έως και 40.000 ευρώ ετησίως που πληρώνονταν από τους φορολογούμενους για καλλυντικά και μαλλιά.

Η καγκελαρία έχει ήδη δαπανήσει συνολικά σχεδόν 57.000 ευρώ για το στυλ της κατά τη συνταξιοδότησή της – δηλαδή περισσότερα από 3.000 ευρώ το μήνα, πολύ περισσότερα από τη μέση σύνταξη. Για συνταξιούχο στον οποίο παρέχεται επίσης υπηρεσία γραφείου, υπαλλήλου και οδήγησης από τον φορολογούμενο. Συνολικό κόστος: περίπου 50.000 έως 58.000 ευρώ το μήνα – επιπλέον της εκτιμώμενης σύνταξής της ύψους 15.000 ευρώ.

Νομίζω ότι αυτό είναι απλά αισχρό.

Και λέει περισσότερα για τη Μέρκελ, η οποία της άρεσε να παρουσιάζεται ως προσγειωμένη και μετριοπαθής.

Η Annalena Baerbock των Πρασίνων (σχ. πρόκειται για την ανεγκέφαλη και αγεωγράφητη υπουργό Εξωτερικών (!!!) την οποία εξευτέλισε η Μαρία Ζαχάροβα) πήρε ένα παράδειγμα από την καγκελάριο – ως υπουργός Εξωτερικών, τα έξοδά της για την εμφάνισή της σε βάρος των φορολογουμένων ανήλθαν σε περισσότερα από 136.000 ευρώ ετησίως, δηλαδή περίπου 11.000 ευρώ το μήνα.

Και πολλοί άλλοι υπουργοί ακολούθησαν το παράδειγμά τους – αν και κάπως φθηνότερα.

Το γεγονός ότι ο Friedrich Merz, από όλους τους ανθρώπους, συνεχίζει τώρα αυτή την παράδοση από τον σοσιαλισμό αντί να την καταργήση είναι μοιραίο.

Ακόμη πιο μοιραίο, ωστόσο, είναι η συλλογική αδιαφορία με την οποία αυτό γίνεται πλέον αποδεκτό.

Πού είναι η οργή; Πού είναι τα editorials; Πού είναι οι συνομιλίες;

Προφανώς ζούμε σε ένα πολιτικό κλίμα στο οποίο τέτοιες υπερβολές δύσκολα προκαλούν κύματα πια – επειδή τις έχουμε συνηθίσει.

Και αυτός ο άνθρωπος θέλει τώρα να μας εξηγήσει ότι πρέπει να σφίξουμε το ζωνάρι; Ότι πρέπει να κάνουμε οικονομίες – από όλους τους ανθρώπους;

Πόσο μακριά πρέπει να είσαι από την πραγματικότητα της ζωής των ανθρώπων για να σπαταλήσεις 12.501 ευρώ σε μαλλιά και styling εις βάρος των φορολογουμένων σε λιγώτερο από τέσσερεις μήνες – ενώ εκατομμύρια δεν ξέρουν πώς να πληρώσουν για θέρμανση, ενοίκιο ή σχολικές τσάντες για τα παιδιά τους;

Δεν είναι απλώς ξεδιάντροπο. Είναι ηθικοί επίορκοι αποκαλυπτικών διαστάσεων.

Αλλά ίσως αυτό ακριβώς είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα: όχι ότι η πολιτική ελίτ συμπεριφέρεται τόσο ξεδιάντροπα – αλλά ότι ξεφεύγει από αυτό. Χωρίς κατακραυγή. Χωρίς συνέπειες. Χωρίς καμμία αίσθηση αδικίας.

Όποιος ζει έτσι – και τη γλιτώνει – έχει χάσει κάθε δικαίωμα να απαιτεί λιτότητα και στέρηση από τους άλλους. Εδώ και καιρό αποτελεί μέρος ενός συστήματος που εξυπηρετεί τον εαυτό του – και χρησιμοποιεί τη σιωπή της πλειοψηφίας ως επιχειρηματικό μοντέλλο.

Και αυτό, επίσης, είναι σημαντικό: Κατά τη διάρκεια του αποκλεισμού επί κορωνοϊού, εκατομμύρια άνθρωποι έπρεπε να περάσουν χωρίς κομμωτήρια – πολλοί υπέφεραν έχοντας ένα χάος μαλλιών, με κλειστά κομμωτήρια και παράλογους κανόνες.

Μόνο ένα άτομο παρέμεινε πάντα τέλεια περιποιημένο: η Άνγκελα Μέρκελ. Εβδομάδα με την εβδομάδα, εμφανιζόταν μπροστά στις κάμερες με ακριβή κουρέματα και μια φρέσκια απόχρωση – ενώ ταυτόχρονα ήταν υπεύθυνη για το κλείσιμο όλων των κομμωτηρίων στη χώρα.

Εκείνη την εποχή, το να πάρετε κομμωτή απαγορευόταν από το νόμο – εκτός αν ήσασταν καγκελάριος.

Πώς ακριβώς το χτένισμά της παρέμενε τόσο άψογο “από μόνο του” δεν εξηγήθηκε ποτέ. Όταν ρωτήθηκε, ειπώθηκε μόνο λακωνικά ότι η Μέρκελ «τηρεί τους ισχύοντες κανόνες».

Αυτό που ίσχυε για τον πολίτη δεν ίσχυε για εκείνους που βρίσκονταν στην εξουσία.

Είναι λεπτομέρεια – αλλά συμβολική. Και εκ των υστέρων, ίσως ακόμη πιο αποκαλυπτικό από κάποιες πολιτικές ομιλίες.

Εγώ ο ίδιος προσέγγισα τότε απευθείας την ομοσπονδιακή κυβέρνηση σχετικά με αυτό.

Στις 4 Ιανουαρίου 2021, στην Ομοσπονδιακή Συνέντευξη Τύπου, ρώτησα τον εκπρόσωπο της Μέρκελ Steffen Seibert μια ερώτηση που μου είχαν στείλει πολλοί αναγνώστες:

«Στο πρώτο lockdown, πολλά μέλη της κυβέρνησης ήταν πάντα πολύ καλά κουρεμένα και περιποιημένα. Υπάρχουν ειδικοί κανονισμοί για τα μέλη της κυβέρνησης;»

Η απάντηση του Seibert:

«Αν νομίζετε ότι οι ερωτήσεις σχετικά με τα χτενίσματα των μελών της κυβέρνησης είναι μία από τις σχετικές ερωτήσεις αυτή τη στιγμή, θα χαρώ να τις απαντήσω: Δεν γνωρίζω ειδικούς κανόνες και φυσικά δεν υπάρχουν».

Αλλά είναι ακριβώς αυτός ο τόνος – συγκαταβατικός, αμυντικός, υπεκφεύγων – που λέει περισσότερα για την εικόνα του εαυτού της κυβέρνησης από χίλια δελτία τύπου.

Γιατί το αργότερο με το πάντα άψογο χτένισμα της Άνγκελα Μέρκελ στη μέση του lockdown, δεν χρειαζόταν να είσαι δεξιοτέχνης κομμωτής για να το παρατηρήσεις: Κάτι δεν πάει καλά.

Πολλοί αναγνώστες είχαν εξοργιστεί – και αρκετοί παρατήρησαν: Μπορείτε να δείτε ότι η καγκελάριος έχει εξαιρετικά επιμελημένο στυλ.

Ένας από αυτούς ήταν η Σβένια Μάντρι από το Λεβερκούζεν. Ως φιλοξενούμενη συγγραφέας, ανέλυσε τα χτενίσματα των ισχυρών με επαγγελματικό μάτι για τον ιστότοπό μου – και κατέληξε σε μια σαφή ετυμηγορία:

«Επιβάλλεται αυστηρότατη απαγόρευση στους κομμωτές, μεταξύ άλλων Ωστόσο, για τους πολιτικούς δεν ισχύει. Πόσο μάλλον για την κυρία Μέρκελ. Αυτό είναι τρελλό!»

«Είτε θέλουν πραγματικά να μας πουν ότι είμαστε τόσο ηλίθιοι – είτε οι ίδιοι δεν είναι και από τα πιο λαμπερά κεριά στην τούρτα. Με όλη την καλή προαίρεση, κανείς δεν μπορεί να είναι τόσο αδαής και άσχετος».

Θα μου πείτε πρόκειται απλά για χτενίσματα. Ναί, αλλά αντιπροσώπευαν κάτι μεγαλύτερο: τον διαχωρισμό μεταξύ εκείνων που κυβερνούν και εκείνων που κυβερνώνται. Για τα δύο μέτρα και δύο σταθμά που δεν κάνουν πλέον ούτε καν προσπάθεια να τα κρύψουν.

Τα δύο μέτρα και δύο σταθμά των μέσων ενημέρωσης είναι ιδιαίτερα περίεργα: Όταν έγινε γνωστό ότι ο Ντόναλντ Τραμπ φέρεται να αφαίρεσε 70.000 δολλάρια από φόρους για το χτένισμά του, η οργή στα γερμανικά μέσα ενημέρωσης ήρθε πυκνά και γρήγορα – παρ’ όλο που πλήρωσε ο ίδιος τα χρήματα.

Η «Süddeutsche Zeitung» αφιέρωσε ένα ξεχωριστό κείμενο στα μαλλιά του το 2020, στο οποίο χλεύαζαν την προέκταση του “εγώ” με απόλαυση.

Από την άλλη πλευρά, το γεγονός ότι η Merkel, η Baerbock ή ο Merz επιτρέπουν στους εαυτούς τους να καλλωπίζονται με τα χρήματα των φορολογουμένων είτε αποσιωπείται από τους ίδιους δημοσιογράφους είτε θεωρείται ως αυτονόητο και αντιμετωπίζεται με ένα απλό σήκωμα των ώμων.

Χτένισμα a la δύο μέτρα και δύο σταθμά: Όταν το λάθος άτομο (Τραμπ) πληρώνει για τον εαυτό του, γίνεται σκάνδαλο. Όταν όμως, ο φορολογούμενος ξεζουμίζεται για να πληρώσει και γι ‘αυτό – τότε δεν είναι άξιο αναφοράς.