Ο Quentin Deranque ήταν 23 ετών. Ήταν συντηρητικός, καθολικός και ήθελε μόνο ένα πράγμα εκείνη τη μοιραία μέρα στη Λυών: να προστατεύσει τις γυναίκες. Συνόδευσε τη συντηρητική γυναικεία ακτιβιστική ομάδα Collectif Némésis ως φύλακας σε μια διαδήλωση.

Αλλά για τον «αντιφασιστικό» όχλο, αυτός ήταν προφανώς αρκετός λόγος για να τον ξυλοκοπήσουν μέχρι θανάτου. (βλ. Πώς η Γαλλία βυθίζεται σε εμφύλιο πόλεμο : Εθνικοί Φύλακες)

Τα γεγονότα που έρχονται τώρα στο φως είναι κάτι το ιδιαίτερο: ο Jacques-Élie Favrot, ένας άνθρωπος που προέρχεται κατευθείαν από την καρδιά της γαλλικής αριστεράς, βρίσκεται υπό κράτηση για ανθρωποκτονία από πρόθεση.

Δεν πρόκειται για έναν απλό οπαδό. Ο Favrot είναι κοινοβουλευτικός βοηθός του βουλευτή του LFI Raphaël Arnault – του ανθρώπου που ίδρυσε τη βίαιη αριστερή εξτρεμιστική πολιτοφυλακή «Jeune Garde» (Νεαρή Φρουρά), η οποία διαλύθηκε από το κράτος.

Είστε σε θέση να αντιληφθείτε την σοβαρότητα της είδησης; Ένας υπάλληλος του γαλλικού κοινοβουλίου, που πληρώνεται από τα χρήματα των φορολογουμένων, κατηγορείται ότι ξυλοκόπησε μέχρι θανάτου έναν πολιτικό αντίπαλο στο δρόμο.

Ο Favrot παραδέχτηκε ότι βρέθηκε στον τόπο του εγκλήματος και ότι χρησιμοποίησε βία, αλλά αρνείται τα θανατηφόρα χτυπήματα. Αλλά η εισαγγελία της Λυών το βλέπει διαφορετικά: Είχε αναλάβει «ηγετικό ρόλο» στη βία. Συνολικά επτά άτομα κατηγορήθηκαν, συμπεριλαμβανομένου ενός άλλου υπαλλήλου της LFI, του Adrien B.

«Η άκρα αριστερά σκότωσε» (σ.σ. ΞΑΝΑ), λέει με λίγα λόγια ο Jordan Bardella, ηγέτης του Εθνικού Συναγερμού. Τώρα ζητά αυτό που ήταν ένα μάντρα κατά της δεξιάς εδώ και δεκαετίες: έναν υγειονομικό κλοιό, ένα τείχος προστασίας. Αυτή τη φορά εναντίον της αριστεράς. Ο Bardella απαιτεί την πλήρη απομόνωση του LFI στους θεσμούς.

Και πώς αντιδρά ο Jean-Luc Mélenchon, ο μεγάλος γκουρού της γαλλικής αριστεράς; Με τύψεις; Με φρίκη για τη βία στις τάξεις του; Κάθε άλλο. Σε μια αντιστροφή θύτη-θύματος που κόβει την ανάσα, επιτίθεται στις Collectif Némésis – δηλαδή σε εκείνες τις γυναίκες που ήθελαν να προστατεύσουν το θύμα της δολοφονίας. Αυτή η ομάδα πρέπει να απαγορευτεί, είναι «επικίνδυνη».

Ένας άνδρας είναι νεκρός, ξυλοκοπημένος μέχρι θανάτου από τους ανθρώπους του Mélenchon και ο Mélenchon προειδοποιεί για τον «κίνδυνο» που θέτουν οι ειρηνικά διαδηλωτικοί συντηρητικοί ακτιβιστές. Δεν γίνεται πιο κυνικό από αυτό. Δείχνει πόσο βαθύ είναι το μίσος σε τμήματα της αριστεράς: Όποιος δεν είναι μαζί μας είναι παράνομος.

Η πράξη είναι τόσο αποτρόπαια που ακόμη και το αριστερό στρατόπεδο ραγίζει. Ο Raphaël Glucksmann του οικολογικού κόμματος Place publique αποκαλεί τώρα μια συμμαχία με το LFI «αδιανόητη». Όταν ακόμη και οι σύμμαχοι αποστασιοποιούνται, ξέρετε ότι εδώ έχει ξεπεραστεί μια κόκκινη γραμμή.

Η υπόθεση κάνει πάταγο και διεθνώς. Η πρωθυπουργός της Ιταλίας Τζώρτζια Μελόνι καταδίκασε δριμύτατα τη δολοφονία. Από τις ΗΠΑ έρχονται ξεκάθαρα λόγια από τη Sarah B. Rogers από το Στέητ Ντηπάρτμεντ: «Αν αποφασίσεις να σκοτώσεις ανθρώπους για τη γνώμη τους αντί να τους πείσεις, έχεις αποχαιρετήσει τον πολιτισμό».

Στη Γαλλία – αλλά και στη Γερμανία (και φυσικά στην Ελλάδα) – υπάρχουν συχνά προειδοποιήσεις για τον υποτιθέμενο «κίνδυνο από τη δεξιά». Αλλά όταν η βία προέρχεται από την αριστερά, όταν είναι θανατηφόρα και φαίνεται να ελέγχεται απευθείας από τα γραφεία του κόμματος, συχνά αποσιωπάται.

Η περίπτωση του Quentin Deranque πρέπει να είναι μια κλήση αφύπνισης. Η πολιτική βία είναι τρομοκρατία. Δεν έχει σημασία από ποια πλευρά. Αν όμως οι δράστες φορούν κοινοβουλευτικές κάρτες, τότε δεν έχουμε απλώς πρόβλημα με τους «ταραχοποιούς». Τότε έχουμε πρόβλημα με την ίδια τη δημοκρατία.