Η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Αστυνομίας (fedpol) εργάζεται επί του παρόντος για την εισαγωγή ενός νέου βιομετρικού δελτίου ταυτότητας (ID) για τους Ελβετούς πολίτες.

Το χρονοδιάγραμμα είναι φιλόδοξο: Η νέα κάρτα αναμένεται να είναι διαθέσιμη ήδη από το τέλος του 2026 – εξοπλισμένη με ηλεκτρονικό τσιπ στο οποίο αποθηκεύονται βιομετρικά δεδομένα, όπως δακτυλικά αποτυπώματα και χαρακτηριστικά προσώπου.

Η κάρτα προορίζεται να αυξήσει την προστασία από κακή χρήση και να απλοποιήσει την επαλήθευση ταυτότητας. Αλλά πίσω από τον τεχνικό εκσυγχρονισμό υπάρχουν πολιτικές και κοινωνικές διαστάσεις που δεν έχουν συζητηθεί σχεδόν καθόλου μέχρι στιγμής.

Επισήμως, το έργο δικαιολογείται λόγω της μεγαλύτερης αποτελεσματικότητας, σύγχρονης τεχνολογίας ασφαλείας και διεθνούς συμβατότητας.

Οι επικριτές, ωστόσο, υποστηρίζουν ότι αυτά είναι προσχηματικά επιχειρήματα – ειδικά επειδή τα περισσότερα προβλήματα ασφάλειας που σχετίζονται με τα έγγραφα ταυτότητας προκύπτουν στα σύνορα ή μέσω κατάχρησης δεδομένων, όχι από πλαστές ταυτότητες εντός των εθνικών συνόρων.

Ο συνεπέστερος έλεγχος των συνόρων ή οι ψηφιοποιημένες διαδικασίες θεωρήσεων θα μπορούσαν να επιτύχουν παρόμοια αποτελέσματα χωρίς να έχουν βαθύ αντίκτυπο στην ιδιωτική ζωή ολόκληρου του πληθυσμού.

Ιδιαίτερα αξιοσημείωτο: Η βιομετρική ταυτότητα δεν θα είναι υποχρεωτική – τουλάχιστον προς το παρόν.

Όσοι θέλουν να συνεχίσουν χωρίς αποθήκευση βιομετρικών δεδομένων μπορούν ακόμα να υποβάλουν αίτηση για συμβατική, μη βιομετρική ταυτότητα. Ωστόσο, αυτό θα ισχύει μόνο εντός της Ελβετίας.

Ως εκ τούτου, τα διεθνή ταξείδια ή οι διασυνοριακές διοικητικές διαδικασίες θα απαιτήσουν αναπόφευκτα τη βιομετρική παραλλαγή στο μέλλον. Αυτό δημιουργεί έναν έμμεσο καταναγκασμό για τη χρήση της νέας κάρτας – και μια κοινωνία ταυτότητας δύο κατηγοριών.

Η κίνηση θυμίζει σε πολλούς παρατηρητές τις εξελίξεις κατά τη διάρκεια της πανδημίας του κορωνοϊού, όταν εισήχθησαν ψηφιακά πιστοποιητικά εμβολιασμού, ταξιδιωτικοί περιορισμοί και έλεγχοι πρόσβασης – μερικές φορές υπό πίεση χρόνου και με ασαφή χρονικό ορίζοντα.

Ως εκ τούτου, οι επικριτικές φωνές βλέπουν τη βιομετρική ταυτότητα λιγώτερο ως μέσο ασφαλείας και περισσότερο ως ένα άλλο στοιχείο μιας υποδομής που στοχεύει σε ισχυρότερο έλεγχο και συλλογή δεδομένων μακροπρόθεσμα. Σε συνδυασμό με άλλες λύσεις ψηφιακής ταυτότητας και πιθανά κεντρικά μητρώα, αυτό θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα σύστημα που θα συνδέει την ελεύθερη κυκλοφορία, την πρόσβαση σε υπηρεσίες ή ακόμη και τα θεμελιώδη δικαιώματα με τεχνικά αποδεικτικά στοιχεία.

Επομένως, το κεντρικό ερώτημα δεν είναι μόνο πόσο ασφαλής είναι η νέα κάρτα – αλλά επίσης και κυρίως: Ποιός ελέγχει τα δεδομένα; Ποιός αποφασίζει πόσο καιρό αποθηκεύονται; Και τι συμβαίνει όταν αλλάζουν οι πολιτικές συνθήκες;

Πολλά από αυτά τα ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα. Ο δημόσιος διάλογος είναι περιορισμένος και οι επίσημες πληροφορίες παραμένουν ασαφείς. Εν τω μεταξύ, η τεχνική εφαρμογή προχωρά.

Είναι αναμφισβήτητο ότι τα βιομετρικά συστήματα δεν πρέπει αυτομάτως να οδηγούν σε επιτήρηση σε ένα δημοκρατικό κράτος. Αλλά μπορούν – ανάλογα με το πολιτικό πλαίσιο – να χρησιμοποιηθούν καταχρηστικά για αυτόν ακριβώς τον σκοπό.

Επομένως, η μετάβαση στη βιομετρική ταυτότητα δεν είναι απλώς ένα τεχνικό σχέδιο, αλλά μια θεμελιώδης κοινωνική απόφαση. Δεν πρέπει να πραγματοποιηθεί χωρίς ευρεία, ανοιχτή συζήτηση – και σίγουρα όχι να περάσει  απαρατήρητη.

ΣΧΕΤΙΚΑ:

Μόλις τεθεί σε ισχύ ο ανανεωμένος «βρετανικός νόμος λογοκρισίας», ο νόμος για την ασφάλεια στο διαδίκτυο, υπάρχουν εκκλήσεις για παρατάσεις. Με το επιχείρημα ότι θέλει να προστατεύσει τους ανηλίκους από πορνογραφικό περιεχόμενο, ο επίτροπος της κυβέρνησης για τα παιδιά ζητά έλεγχο ηλικίας για τις υπηρεσίες VPN.

Ηνωμένο Βασίλειο: Τα εικονικά ιδιωτικά δίκτυα αποτελούν επίσης στόχο κρατικής επιτήρησης – Transition News