Το δημοφιλές πολύτιμο μέταλλο, το οποίο θεωρείται επίσης επένδυση και προστασία μέρους των αποταμιεύσεων έναντι του υπερπληθωρισμού, δεν έχει ακόμη υποβληθεί σε εγγραφή στην Ιταλία. Αλλά τώρα ο χρυσός στην ιδιωτική ιδιοκτησία πρόκειται να γίνει δηλωτός. Αυτό σημαίνει ότι όχι μόνο η πώληση θα φορολογηθεί – στο μέλλον, οι ιδιωτικές συμμετοχές χρυσού θα υπόκεινται σε εφάπαξ φόρο και επομένως θα τεθούν επίσης υπό οιονεί κρατικό έλεγχο.

Κατά συνέπεια, σχεδιάζεται ένα είδος τέλους εγγραφής του ενός όγδοου της τρέχουσας αγοραίας αξίας. Αυτό δεν αποσκοπεί μόνο στη διοχέτευση πρόσθετων οικονομικών πόρων στα κρατικά ταμεία, αλλά επιτρέπει επίσης στην ιταλική κυβέρνηση να κατάσχει όλα τα ιδιωτικά αποθέματα χρυσού σε περίπτωση κρίσης. Κάτι παρόμοιο συνέβη το 1933 στον απόηχο της Μεγάλης Ύφεσης, όταν ο Πρόεδρος Φραγκλίνος Ρούσβελτ επέβαλε απαγόρευση χρυσού που επηρέασε όλα τα χρυσά νομίσματα, τις ράβδους χρυσού και τα πιστοποιητικά χρυσού.

Μέχρι τώρα δεν υπήρχε υποχρέωση για απόδειξη προέλευσης, αλλά όποιος θέλει να πουλήσει τον χρυσό του στο μέλλον χωρίς να προσκομίσει πιστοποιητικά ιδιοκτησίας ή αποδείξεις θα πρέπει να πληρώσει φόρο 26 τοις εκατό. Ωστόσο, η απόδειξη της προέλευσης είναι δύσκολη, ειδικά στην περίπτωση κειμηλίων ή δώρων που έχουν αλλάξει χέρια με την πάροδο των γενεών. Με χρέωση 12.5 τοις εκατό, αυτός ο χρυσός θα μπορεί να εγγραφεί στο μέλλον. Και αυτό για ένα πολύτιμο μέταλλο του οποίου η κατοχή ήταν αυτονόητη από αμνημονεύτων χρόνων – ακόμα κι αν είναι η χρυσή βέρα που έχει περάσει από γενιά σε γενιά.