Με τη σειρά της, η γνήσια ευγένεια γεννά καλοσύνη.

Το συναίσθημα και το νόημα πίσω από το «Κάνε στους άλλους όπως θα ήθελες να κάνουν εκείνοι σε σένα» εμφανίζονται όχι μόνο στην Αγία Γραφή, αλλά και σε πολιτισμούς σε όλο τον κόσμο. Αυτή η παροιμία, η οποία έχει γίνει κάτι σαν κλισέ, βρίσκεται στην καρδιά κάθε πραγματικής εθιμοτυπίας. Μόλις τεθεί σε εφαρμογή, μας οδηγεί σε ένα άλλο βασίλειο – αυτό της καλοσύνης.

Πρόσφατα, ένας φίλος Μεθοδιστής μου είπε για έναν πάστορα, μετανάστη από τη Νότια Κορέα, ο οποίος ήταν επικεφαλής μιας από τις επιτροπές της. Σε μια κουλτούρα που έχει δει τη διάβρωση της ευγένειας, αυτός ο άνθρωπος ξεχώρισε για την ευγενική συμπεριφορά του προς όλους. Επιπλέον, όπως ανακάλυψε ο φίλος μου και πολλοί άλλοι, αυτοί οι καλοί τρόποι ήταν μόνο η πύλη στην καρδιά και το μυαλό ενός από τους πιο ευγενικούς ανθρώπους που είχαν γνωρίσει ποτέ. Οι τρόποι του δεν ήταν μια βιτρίνα, αλλά ένα χαλάκι καλωσορίσματος.

Στη βιβλική ιστορία του Καλού Σαμαρείτη, βρίσκουμε ένα άλλο παράδειγμα της καλοσύνης που προκύπτει από αυτόν τον συνδυασμό τρόπων, φιλικότητας και γενναιοδωρίας. Ο Σαμαρείτης συναντά έναν ξένο ξαπλωμένο στην άκρη του δρόμου, χτυπημένο μέχρι θανάτου από ληστές. Όπως και οι ταξιδιώτες που προηγήθηκαν, ο Σαμαρείτης θα μπορούσε να διασχίσει το δρόμο και να συνέχισει την πορεία του, αλλά αντ’ αυτού δένει τις πληγές του ανθρώπου, τον πηγαίνει σε ένα πανδοχείο και πληρώνει για το δωμάτιο και τη διατροφή του μέχρι να αναρρώσει.

Εδώ είναι ένα άλλο παράδειγμα, βγαλμένο από τη ζωή. Στα μέσα Ιουνίου, ταξίδεψα νότια για να παρευρεθώ στην κηδεία ενός πεθερού, ενός άνδρα και ενός φίλου που γνώριζα για 30 χρόνια.

Το βράδυ πριν από τη νεκρώσιμη ακολουθία, ενώ περίμενα να ξεκινήσει το βραδινό επισκεπτήριο, έτυχε να συναντήσω την διευθύντρια του γραφείου τελετών. Αυτή η 30χρονη γυναίκα ήταν όσο πιο ευγενική μπορούσε να είναι, και η συμπεριφορά και το πρόσωπό της μου φάνηκαν ευγενικά.

Σκέφτηκα ότι ήταν ιδανική υποψήφια για να ρωτήσω σχετικά με αυτό το ζήτημα της χαράς. Αφού εξήγησα εν συντομία το συγγραφικό μου έργο, καθίσαμε μαζί και τη ρώτησα τι χαρά, αν όποια, αποκόμιζε από τη δουλειά της.

Σκέφτηκε για πολλή ώρα και μετά είπε: «Βλέπω αυτή τη δουλειά ως ένα λειτούργημα για να βοηθήσω τους ανθρώπους σε μία από τις δυσκολότερες στιγμές της ζωής τους που όλοι θα αντιμετωπίσουμε. Είναι μια δύσκολη δουλειά και πρόκληση, αλλά υπάρχει χαρά που προέρχεται από το να ξέρεις ότι βοήθησες κάποιον όσο το δυνατόν περισσότερο σε μια δύσκολη στιγμή».

Σταμάτησε ξανά και μετά πρόσθεσε: «Μπορείς ως άνθρωπος να είσαι χαρούμενος και όχι απαραίτητα ευτυχισμένος».

Και εκεί ήταν, μια απάντηση τόσο συνοπτική όσο θα μπορούσε να ελπίζει οποιοσδήποτε συγγραφέας.

Σεβασμός για τους άλλους, καλοσύνη και διακονία: Αυτά είναι συστατικά αυτής της αόρατης δύναμης που ονομάζουμε χαρά.

Ο καθένας μπορεί να δοκιμάσει και να επιβεβαιώσει αυτή τη θέση. Παρατηρήστε ανθρώπους που γνωρίζετε καλά, οι οποίοι φαίνεται να κοιτάζουν περισσότερο προς τα έξω, προς τον συνάνθρωπο, παρά προς τον εαυτό τους, οι οποίοι αντιμετωπίζουν με ευγένεια, καλοσύνη, σεβασμό και προσοχή τόσο εκείνους που συναντούν για μια φευγαλέα στιγμή όσο και εκείνους που έχουν αγαπήσει για μια ζωή.

Μπορεί να είναι δυστυχισμένοι κατά καιρούς, μπορεί να θρηνούν μια μεγάλη απώλεια ή να θυμώνουν με κάποια επίπληξη που δεν τους αξίζει, αλλά αυτά είναι περαστικά σύννεφα, διαθέσεις που προκαλούνται από τις περιστάσεις.

Όπως και με εκείνη τη νεαρή γυναίκα στην οποία αναφέρθηκα παραπάνω, μέσα σε αυτούς τους ανθρώπους βρίσκουμε τη χάρη της χαράς.

ΠΗΓΗ: epochtimes