Απόψε ξενυχτούμε την Μάνα μας : Εθνικοί Φύλακες

Απόψε ξενυχτούμε την Μάνα μας

Στη γλυκιά Μανούλα του Χριστού

Απόψε,

τη νύχτα που ο ουρανός αγγίζει τη γη,

κι οι καμπάνες χτυπούν μελαγχολικά,

η πίστη ανάβει σαν λαμπάδα αστραφτερή,

και η ψυχή ζητά ελπίδα αιώνια.

Απόψε,

δεν κοιμάται κανείς,

τα χείλη ψελλίζουν προσευχές,

οι δρόμοι γεμίζουν φως και δρόσο,

και η Παναγία χαμογελάει κρυφά.

Απόψε,

τα μάτια στρέφουμε ψηλά,

στον τρούλο που λαμπροκοπά,

και η καρδιά, σαν περιστέρι,

πετάει προς τη χάρη Της Θεοτόκου.

Απόψε,

Το ξημέρωμα είναι γεμάτο με ευωδίες και μελωδίες και ο κόσμος ξυπνά με ευλάβεια,

γιατί απόψε η νύχτα είναι δική Της,

και η χαρά μας δώρο της καρδιάς Της.

*Απόψε δεν κοιμάται κανείς ξημερώνει της Παναγίας*

Απόψε,

η σιωπή αγκαλιάζει τον ουρανό,

καθώς τα άστρα τρέμουνε ευλαβικά,

η γη γονυπετά σαν πιστή προσκυνητής,

και η νύχτα γίνεται Ιερή Αγρυπνία.

Απόψε,

δεν κοιμάται κανείς,

η πόλη, το χωριό, το νησί, είναι ένα καντήλι αναμμένο,

και οι ψυχές, σαν λιβάνι,

ανεβαίνουν προς τον Θρόνο Της.

Απόψε,

μέσα στα σπίτια, στα μικρά παραθύρια,

φωτιές ελπίδας καίγονται άσβεστες,

κι όλοι μαζί, σαν ένα σώμα,

ψάλλουμε τον ύμνο προς Την Μάνα μας.

*Γιατί απόψε η νύχτα είναι δική Της,*

*και η χαρά μας…. δώρο της καρδιάς Της.*

Απόψε,

Η Παναγία είναι στο νεκροκράββατο!

Όχι νεκρή, αλλά σαν όνειρο,

που η γη δεν μπορεί να κρατήσει πια.

Τα μάτια της κλειστά, σαν δύο θάλασσες ησυχάσαν,

τα χέρια Της σταυρωτά, λευκά σαν πήλινα πουλιά,

κι ο Χριστός, σαν πικραμένο παιδί,

στέκει δίπλα Της κι ούτε κλαίει, ούτε μιλά.

Απόψε,

η Εκκλησία τρέμει σαν κερί που σβήνει,

και ο κόσμος, σαν χαμένο πρόβατο,

στενάζει βαθιά, χωρίς να καταλαβαίνει.

Μα ξέρετε… Δεν είναι θάνατος αυτός,

είναι μόνο ένας ύπνος απαλός,

γιατί η Παναγία δε χωράει στον τάφο,

απλώς περνάει, σαν αστέρι, στον Ουρανό.

Απόψε, μην κοιμηθείς!

Ξαγρύπνησε για τη Μάνα που φεύγει! Αλλά μη φοβάσαι!

Μην απελπίζεσαι!

Η Μάνα μας διαβεβαιώνει….

«…ἐν τῇ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες Θεοτόκε·»

Δεν θα σε αφήσω παιδί μου!

*Απόψε δεν κοιμάται κανείς ξημερώνει της Παναγίας*

Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν σὲ τὴν Θεοτόκον, τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον, καὶ Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.

Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ, καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τὴν ἀδιαφθόρως Θεὸν Λόγον τεκοῦσαν, τὴν ὄντως Θεοτόκον, σὲ μεγαλύνομεν.

Τὴν ὑψηλοτέραν τῶν οὐρανῶν, καὶ καθαρωτέραν λαμπηδόνων ἡλιακῶν, τὴν λυτρωσαμένην ἡμᾶς ἐκ τῆς κατάρας, τὴν Δέσποιναν τοῦ κόσμου, ὕμνοις τιμήσωμεν.

Τῆς εὐσπλαγχνίας τὴν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε, ἐλπίζοντες εἰς σέ

Πάντων θλιβομένων ἡ χαρά,
καὶ ἀδικουμένων προστάτις,
καὶ πενομένων τροφή,
ξένων τε παράκλησις, καὶ βακτηρία τυφλῶν,
ἀσθενούντων ἐπίσκεψις,
καταπονουμένων σκέπη καὶ ἀντίληψις,
καὶ ὀρφανῶν βοηθός,
Μῆτερ τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου,
σὺ ὑπάρχεις, Ἄχραντε, σπεῦσον,
δυσωποῦμεν, ῥύσασθαι τοὺς δούλους σου.