Ο επικεφαλής της οργάνωσης επιμελητείας του στρατού, Anders Jernberg, λέει ότι η Νορβηγία βρίσκεται «στην πιο σοβαρή κατάσταση ασφαλείας από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο». Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η προετοιμασία για κρίσεις ασφαλείας ή ακόμα και πόλεμο έχει αυξηθεί δραματικά σε σημασία.
Οι πληροφορίες σχετικά με τη χρήση της απαίτησης ισχύουν για ένα έτος, θεωρητικά το συμφέρον της πολιτικής ασφάλειας μπορεί επίσης στη συνέχεια να πάψει να υφίσταται. Αν και δεν υπάρχει καμία αναφορά σε αποζημίωση, μπορεί να υποτεθεί σε περίπτωση απαλλοτρίωσης για ιστορικούς λόγους.
Εξάλλου, οι Γερμανοί κατακτητές στη Νορβηγία είχαν αποζημιώσει τους πληγέντες ιδιώτες για τα κατασχεθέντα αγαθά κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, προκειμένου να ελαχιστοποιήσουν τη δυσαρέσκεια του πληθυσμού. Οι προσδοκίες της κυβέρνησής τους είναι πιθανώς αντίστοιχα υψηλότερες.
Πώς η Γερμανία και άλλες χώρες ρυθμίζουν τα δικαιώματα πρόσβασης του στρατού στην ιδιοκτησία σε περίπτωση πολέμου
Το άρθρο 115γ του Θεμελιώδους Νόμου ρυθμίζει τη δικαιοδοσία και τη διαδικασία σε περίπτωση υπεράσπισης που καθορίζεται από τη Γερμανική Ομοσπονδιακή Βουλή με πλειοψηφία δύο τρίτων. Ο Θεμελιώδης Νόμος απαιτεί νομική βάση και αποζημίωση σε περίπτωση απαλλοτριώσεων. Ο νόμος πρέπει να εγκριθεί από το Bundesrat.
Σε άλλες χώρες υπάρχουν παρόμοιοι μηχανισμοί απαλλοτρίωσης περιουσίας σε περίπτωση άμυνας.
Στη Μεγάλη Βρετανία, ο νόμος για την άμυνα του βασιλείου κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου ρύθμιζε τις αξιώσεις και τις αποζημιώσεις σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης. Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η κυβέρνηση επίταξε γη, κτίρια και βιομηχανική γη βάσει των Κανονισμών Άμυνας και του Νόμου περί Εξουσιών Έκτακτης Ανάγκης.
Στις ΗΠΑ, η κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων βασίζεται στην αρχή του εξέχοντος τομέα. Αυτό έχει χρησιμοποιηθεί ιστορικά από στρατιωτικές και πολιτικές αρχές. Σε οξείες περιπτώσεις, δεν παρέχεται προηγούμενη ειδοποίηση. Η αποζημίωση είναι υποχρεωτική.