Ο πίνακας δείχνει ότι οι γεννήσεις ζώντων παιδιών στο Ηνωμένο Βασίλειο μειώνονται ραγδαία (βλ. εμβόλια), ενώ ο αριθμός των αμβλώσεων αυξάνεται ακόμη περισσότερο.

Αυτό λαμβάνει υπόψη μια τεράστια μαζική μετανάστευση από την οποία υποφέρει το Ηνωμένο Βασίλειο.

Μεγάλες πόλεις όπως το Λονδίνο έχουν ήδη μερίδιο αλλοδαπών 50 τοις εκατό, αν και ο αγγλικός όρος «εθνική μειονότητα» είναι πλέον πολύ διασκεδαστικός – η εθνική μειονότητα πιθανότατα σύντομα θα είναι οι λίγοι εναπομείναντες αυτόχθονες Βρετανοί.

Ανεξάρτητα από αυτό: Στην αριστερή Μεγάλη Βρετανία, τόσα μωρά δολοφονούνται στη μήτρα κάθε χρόνο όσες πόλεις όπως η Καρλσρούη, το Μάνχαϊμ, το Άουγκσμπουργκ, το Βισμπάντεν ή το Γκρατς έχουν κατοίκους.

Όποιος ισχυρίζεται ότι οι λεγόμενες «ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες» σε ένα δυτικό έθνος το 2026 θα οδηγούσαν τις γυναίκες να πειραματίζονται με τον εαυτό τους με απειλητικό για τη ζωή τρόπο, πιθανότατα έχει κοιμηθεί τα τελευταία 70 χρόνια.

Οι δυτικές κοινωνίες φροντίζουν φυσικά τα υιοθετημένα και ορφανά παιδιά (το αν το κάνουν αυτό ιδιαίτερα καλά είναι μια άλλη συζήτηση).

Ωστόσο, καμμία γυναίκα στον δυτικό κόσμο δεν εγκαταλείπεται από το κράτος με ένα νόθο παιδί – το αντίθετο μάλιστα – ενώ οι άνδρες που μεγαλώνουν παιδιά συχνά οδηγούνται σε οικονομική καταστροφή.

Οι κοινωνίες μας έχουν τεράστιο πρόβλημα – και όλοι κάνουν τα στραβά μάτια γιατί δεν θεωρείται σκόπιμο να επικρίνουμε την παιδοκτονία.

Ακόμη και μεταξύ των συντηρητικών κύκλων, υπάρχουν πολλοί εδώ που αποσιωπούν ή δικαιολογούν την άμβλωση.

Το γεγονός είναι: Σβήνουμε τους εαυτούς μας – και με τρόπο που δύσκολα μπορεί να ξεπεραστεί σε περιφρόνηση για την ανθρωπότητα και περιφρόνηση για την αγέννητη ζωή.

Οι μαζικές δολοφονίες παιδιών είναι ένας ακμάζων κλάδος της φαρμακοβιομηχανίας, ενώ όχι μόνο τα παιδιά, αλλά και οι μητέρες τους χάνονται (ψυχολογικά).