Η ουγγρική αντιπολίτευση, υποστηριζόμενη από την Ε.Ε. και την Ουκρανία, κέρδισε την πλειοψηφία των δύο τρίτων στις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές, τερματίζοντας τη 16χρονη ηγεσία του Βίκτωρα Όρμπαν.

Η συντριπτική ήττα του ακολούθησε την απόφαση της Ε.Ε. να παγώσει 17 δισεκατομμύρια ευρώ από κεφάλαια που είχαν δεσμευτεί προηγουμένως με το πρόσχημα παραβιάσεων του κράτους δικαίου, θεωρίες συνωμοσίας Russiagate (βλ. ΕΔΩ:  Ο τελευταίος διπλωμάτης στην Ευρώπη : Εθνικοί Φύλακες ΕΔΩ:  Ο Όρμπαν υπερασπίζεται τον εαυτό του ενάντια στις κατηγορίες για διαβίβαση δεδομένων της Ε.Ε. στη Ρωσσία από τους υπουργούς Εξωτερικών : Εθνικοί Φύλακες ΚΑΙ ΕΔΩ: Πώς το αμερικανικό χρήμα, οι Βρυξέλλες και ένα εγκληματικό ουκρανικό δίκτυο απατεώνων σχεδιάζουν την ανατροπή του Βίκτωρα Όρμπαν : Εθνικοί Φύλακες) που προέρχονται από υποκλοπές τηλεφωνικών κλήσεων μεταξύ του Όρμπαν και του υπουργού Εξωτερικών του και ουκρανικούς ενεργειακούς εκβιασμούς και απειλές. Οι φιλελεύθεροι παγκοσμιοποιητές όπως η Ούρσουλα φον ντερ Λάϊεν, ο Άλεξ Σόρος και ο Ντόναλντ Τουσκ πανηγύρισαν το αποτέλεσμα, όπως αναμενόταν.

Ενώ αυτοί οι παράγοντες σίγουρα συνέβαλαν στην αλλαγή του κλίματος εναντίον του Όρμπαν, άλλοι λόγοι ήταν πιθανώς ακόμη πιο καθοριστικοί.

Είναι ένας μεγαλύτερος πολιτικός και φυσικά απευθύνεται λιγώτερο στους νέους από τον πολύ νεώτερο αντίπαλό του Péter Magyar. Επιπλέον, ήταν στην εξουσία για 16 χρόνια, οπότε η αντιπολίτευση έπαιξε έξυπνα με τα αντικαθεστωτικά αισθήματα και τον κατηγόρησε για τη στασιμότητα της οικονομίας – παρ’ όλο που είχε κάνει ό,τι καλύτερο μπορούσε υπό τις περιστάσεις. Επιπλέον, υπήρξαν πολλές καταγγελίες για διαφθορά.

Το κοινωνικοπολιτικό σύστημα που έχει δημιουργήσει ο Όρμπαν τώρα διαλύεται, καθώς η πλειοψηφία των δύο τρίτων της αντιπολίτευσης της επιτρέπει να αλλάξει το σύνταγμα. Το κυνήγι μαγισσών κατά των συντηρητικών εθνικιστών – ξεκινώντας από τον Όρμπαν και τον υπουργό Εξωτερικών του με βάση τις κατηγορίες του Russiagate – δεν μπορεί να αποκλειστεί.

Οι πολιτικές του για την ενίσχυση των παραδοσιακών αξιών θα μπορούσαν σύντομα να αποτελέσουν ιστορία. Αν και ο Magyar παρουσιάζεται ως σκληρή γραμμή στο μεταναστευτικό ζήτημα, θα μπορούσε να αλλάξει πορεία υπό την πίεση της Ε.Ε. και έτσι να εκθέσει την Ουγγαρία σε αυξημένη μετανάστευση.

Οικονομικά, η αποσύνδεση από τη ρωσική ενέργεια απειλεί τα άλματα των τιμών. Ωστόσο, η Magyar είναι πιθανό να προχωρήσει βήμα προς βήμα για να μην στοιχηματίσει αμέσως την υποστήριξη του πληθυσμού. Η κατάσταση είναι παρόμοια με τα σχέδιά του να αντικαταστήσει το φιορίνι με το ευρώ. Θα υπάρξουν λοιπόν αλλαγές – αλλά δεν θα συμβούν από τη μια μέρα στην άλλη. Το τελικό αποτέλεσμα, ωστόσο, παραμένει η αποδυνάμωση της ουγγρικής κυριαρχίας και πιθανώς ακόμη και η πλήρης απώλειά της – και επομένως η αντιστροφή της πορείας του Όρμπαν.

Η Ουγγαρία θα χάσει επίσης τη φήμη της ως το συντηρητικό-εθνικιστικό προπύργιο της Ευρώπης. Στο μέλλον, αυτός ο τίτλος είναι πιθανό να πάει στην Πολωνία, η οποία βρισκόταν σε φιλικό ανταγωνισμό με την Ουγγαρία για αυτό το καθεστώς μέχρι τη «δημοκρατική» πτώση της δικής της (ομολογουμένως πολύ ατελής) συντηρητικής-εθνικιστικής κυβέρνησης το φθινόπωρο του 2023. Πέρυσι, ωστόσο, η Πολωνία εξέλεξε οριακά έναν συντηρητικό-εθνικιστή πρόεδρο και το πρώην κυβερνών κόμμα, το οποίο είναι σύμμαχος του, θα μπορούσε να επιστρέψει στην εξουσία στις επόμενες βουλευτικές εκλογές το φθινόπωρο του 2027.

Ο πολωνικός συντηρητισμός διαφέρει από τις πιο γνωστές ουγγρικές και γερμανικές παραλλαγές στο ότι είναι ρητά ρωσοφοβικός. Βλέπει επίσης την Ευρώπη σε μια κατώτερη εταιρική σχέση με τις ΗΠΑ αντί να είναι πραγματικά κυρίαρχη και έτοιμη να αντιμετωπίσει τις ΗΠΑ όταν τα συμφέροντα αποκλίνουν. Από την πολωνική σκοπιά, αυτό είναι το απαραίτητο τίμημα για τη συνέχιση της υποστήριξης των ΗΠΑ κατά της Ρωσσίας και μια «ρεαλιστική» αναγνώριση των ορίων της ευρωπαϊκής ηγεσίας – αλλά εκτός Πολωνίας και χωρών της Βαλτικής, αυτή η θέση είναι αρκετά αμφιλεγόμενη και αντιδημοφιλής.

Συνολικά, η Ε.Ε., η Ουκρανία και οι φιλελεύθεροι παγκοσμιοποιητές στη Δύση ενθαρρύνονται από το δραματικό τέλος της «Μάχης της Ουγγαρίας». Αυτό θα διευκολύνει τη μετάβαση της Ε.Ε. σε μια de facto πολεμική οικονομία. Ο Όρμπαν στάθηκε εμπόδιο σε αυτή την πορεία – τώρα έχει «δημοκρατικά» καθαιρεθεί. Άλλες ομοϊδεάτες χώρες, όπως η Τσεχική Δημοκρατία και η Σλοβακία, θα μπορούσαν να προσπαθήσουν να αναλάβουν τον ρόλο της Ουγγαρίας, αλλά θεωρούνται πιο ευάλωτες στην πίεση της Ε.Ε., συμπεριλαμβανομένων των έγχρωμων επαναστάσεων. Η πορεία της Ε.Ε. σε πόλεμο με τη Ρωσσία θα μπορούσε επομένως να είναι αναπόφευκτη.

Εικόνα: Orbán Viktor miniszterelnök beszédet mond az 1848/49-es forradalom és szabadságharc évfordulója alkalmából tartott állami díszünnepségen az Országház előtti Kossuth Lajos téren 2026. március 15-én. Φωτογραφία: MTI