Αυτή την ιστορία μου την διηγήθηκε ένας γνωστός μου.

Αυτός ο άνθρωπος, ας τον ονομάσουμε Μιχαήλ, βρισκόταν σε μια δύσκολη φάση της ζωής του. Τα πάντα κατέρρεαν: η δουλειά του, η προσωπική του ζωή. Μόλις είχε αρχίσει να μαθαίνει τα της πίστης και η ψυχή του ήταν γεμάτη αμφιβολίες και σύγχυση.

Και να που μια μέρα, οδηγεί και την ώρα που οδηγεί νοιώθει αυτή την εσωτερική καταιγίδα να τον κατακλύζει. Αρχίζει να φωνάζει κυριολεκτικά μέσα στο αυτοκίνητό του, να κραυγάζει προς τον Θεό: «Μ’ αγαπάς ή όχι;! Απάντησέ μου! Με αγαπάς;». Φώναζε με πάθος, όπως ο Δαβίδ.

Παθιάστηκε τόσο πολύ με αυτή την απελπισμένη κραυγή της ψυχής του, που παραλίγο να βγει έξω από τον δρόμο. Τότε ξαφνικά ένα κόκκινο Ζιγκουλί (μάρκα ρωσικού αυτοκινήτου – ΣτΜ) φρενάρει απότομα μπροστά του. Οπότε, φρενάρει κι ο ίδιος.

Και τι βλέπει: το πίσω παράθυρο του αυτοκινήτου είναι βαμμένο μαύρο και πάνω του είναι γραμμένο με μεγάλα λευκά γράμματα: «Σ’ αγαπώ, Μιχαήλ».