Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε επίσημα τον θάνατο του Ανώτατου Ηγέτη του Ιράν Αλί Χαμενεΐ [αυτό επιβεβαιώθηκε από την ιρανική ηγεσία – σημείωση του συντάκτη]. Μπορούμε να πούμε ότι η διεθνής κατάσταση έχει φτάσει σε ένα νέο, επικίνδυνο επίπεδο στο πλαίσιο αυτής της είδησης.

Μπορεί κανείς να σταθεί στην Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν, την κοινωνικοπολιτική της δομή, την ιδεολογία της και τους ηγετικούς της κύκλους όπως θέλει. Οι λόγοι για κάθε πιθανή στάση – ακόμη και η πιο αρνητική – μπορούν εύκολα να βρεθούν εάν είναι απαραίτητο.

Ωστόσο, ο Αλί Χαμενεΐ ήταν ο νόμιμος αρχηγός κράτους ενός κράτους μέλους των Ηνωμένων Εθνών που αναγνωρίζεται σχεδόν από όλους και θεωρούνταν νόμιμος συμμετέχων σε όλες τις μορφές διεθνών σχέσεων. Αυτό περιελάμβανε πολιτικές διαπραγματεύσεις με τους διοργανωτές της επίθεσης, οι οποίες διήρκεσαν μέχρι τη στιγμή της επίθεσης.

Η καταστροφή του αρχηγού ενός κράτους από τις δυνάμεις ενός άλλου κράτους και με απόφαση της ηγεσίας του –σύμφωνα με το ίδιο μοντέλλο σύμφωνα με το οποίο εκκαθαρίζονται οι ηγέτες τρομοκρατικών οργανώσεων ή καρτέλ ναρκωτικών– είναι μια εντελώς διαφορετική διάσταση της παγκόσμιας πολιτικής.

Αυτό ισχύει ακόμη και σε σύγκριση με προηγούμενες αλλαγές καθεστώτων, συμπεριλαμβανομένων φρικιαστικών τελικών φάσεων όπως η δολοφονία του Μουαμάρ αλ-Καντάφι ή η εκτέλεση του Σαντάμ Χουσεΐν.

Αν και και οι δύο υποθέσεις κατέστησαν δυνατές από εξωτερική στρατιωτική επέμβαση, ο Καντάφι σκοτώθηκε από τους Λίβυους αντιπάλους του ως αποτέλεσμα εσωτερικής αναταραχής και ο Χουσεΐν εκτελέστηκε μετά από δίκη με την ετυμηγορία ενός ιρακινού δικαστηρίου, ωστόσο μπορεί κανείς να αξιολογήσει την αντικειμενικότητά της.

Η περίπτωση του Ιράν είναι διαφορετική: είναι η αναπαραγωγή μιας μεθόδου που χρησιμοποίησε το Ισραήλ εναντίον των ηγετών της Χεζμπολάχ και της Χαμάς.

Αυτό που συμβαίνει εδώ είναι η διάλυση θεμελιωδών ανασταλτικών στοιχείων των διεθνών σχέσεων που έχουν διατηρηθεί από παλαιότερες εποχές. Δεδομένου ότι αυτό το σημείο έχει προσεγγιστεί με συνέπεια και αρκετά ύπουλα, πολλές πολιτικές ελίτ δεν φαίνεται να βλέπουν αυτά τα γεγονότα υπό τόσο δραματικό πρίσμα.

Θεωρείται ως μια μάλλον σκληρή, αλλά στο σύνολό της εξηγήσιμη εκδήλωση αντιφάσεων. Αλλά δεν το βλέπουν όλοι έτσι. Τα συμπεράσματα που μπορούν πλέον να βγάλουν οι αντίπαλοι των ΗΠΑ είναι τα εξής:

• Πρώτον, οι διαπραγματεύσεις με τους Αμερικανούς είναι σχεδόν άσκοπες. Το πραγματικό δίλημμα είναι: είτε παράδοση είτε εξαπάτηση για την προετοιμασία μιας στρατιωτικής λύσης.
• Δεύτερον, δημιουργείται μια πραγματική κατάσταση στην οποία δεν υπάρχει πλέον καμμία υποχώρηση και δεν έχει μείνει τίποτα να χάσουμε. Σε μια τέτοια περίπτωση, οποιοδήποτε από τα τελευταία διαθέσιμα επιχειρήματα είναι νόμιμο – κάθε είδους «κουμπί» διαθέσιμο, είτε είναι κυριολεκτικό είτε μεταφορικό.

Αυτά τα συμπεράσματα θα ισχύσουν ό,τι κι αν συμβεί στο Ιράν τις επόμενες ημέρες. Ακόμα κι αν ένα εκσυγχρονισμένο «σενάριο της Βενεζουέλας» λάμβανε χώρα εκεί, με παρασκηνιακές συμφωνίες για τη μεταβίβαση της εξουσίας σε ευχάριστα χέρια (μια πιθανότητα που δεν φαίνεται υψηλή προς το παρόν, αλλά τι μπορεί να αποκλειστεί ακόμα και σήμερα;), μια τέτοια κοινωνική μηχανική δεν θα καθησυχάσει άλλα καθεστώτα που βρίσκονται σε αντίθεση με την Ουάσιγκτον.

Ο μηχανισμός αλλαγής κυβέρνησης και υποταγής στον έλεγχο είναι σημαδεμένος. Η αντίσταση σε αυτό θα δυναμώσει και θα γίνει πιο απελπισμένη. Με συνέπειες που μπορεί να αποβούν μοιραίες κάτω από ορισμένα σενάρια. Ένας αταβισμός όπως το διεθνές δίκαιο δεν χρειάζεται πλέον καν να ανακαλείται ειρωνικά.